Uzasadnienie
Decyzją z 11 marca 2026 r. nr 25 Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania S. G., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach z 13 stycznia 2026 r. nr 1/26 o odmowie wypłaty wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 23 grudnia 2025 r. do Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach wpłynęło przedsądowe wezwanie do zapłaty S. G., tytułem należnej waloryzacji za okres służby w miesiącach styczeń i luty 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami.
W dniu 13 stycznia 2026 r. organ I instancji wydał decyzję nr 1/26, na mocy której odmówił S. G. wypłaty wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji.
W ustawowym terminie S. G. złożył odwołanie od tej decyzji, zarzucając naruszenie: 1) art. 61 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 104 k.p.a. poprzez ich zastosowanie i wszczęcie postępowania administracyjnego na wniosek strony, a następnie wydanie decyzji merytorycznej, w sytuacji kiedy strona nie wystąpiła z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania uposażenia za 2023 r., 2) art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewystąpienie do strony o sprecyzowanie żądania zawartego w wezwaniu, o ile organ miał wątpliwość co do jego interpretacji, co doprowadziło do nieuprawnionego wszczęcia postępowania administracyjnego, wbrew woli strony i wydania decyzji merytorycznej przez organ, 3) art. 61 § 4 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. przez wydanie merytorycznej decyzji w sprawie bez uprzedniego zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, co skutkowało brakiem możliwości czynnego udziału strony w postępowaniu oraz brakiem możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w sprawie.
Rozpoznając odwołanie Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach zauważył, że w myśl art. 99 ust. 3 ustawy o Policji przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa. Zatem przy obliczaniu uposażenia funkcjonariuszy Policji na rok 2023 r. sięgnąć należy do przepisu art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 poz. 256). Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1 740,64 zł. Ponadto nie należy tracić z pola widzenia ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r., poz. 2666), zwanej dalej "ustawą o szczególnych rozwiązaniach", która to ma charakter komplementarny wobec samej ustawy budżetowej.
W myśl art. 41 ust. 1 przytoczonej ustawy, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. (art. 41 ust. 1 cyt. ustawy). Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. zgodnie z art. 41 ust. 2 cyt. ustawy stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Przytaczając kolejne zapisy art. 41 cyt. ustawy oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 organ stwierdził, że nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji obowiązywała do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1 614,69 zł ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 r. Zatem organ I instancji prawidłowo uznał, że brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania odwołującego i przyznania mu podwyżki uposażenia za miesiące styczeń-luty 2023 r., w sytuacji gdy z dniem 20 lutego 2023 r. został on zwolniony ze służby w Policji, a nowa podwyższona kwota bazowa obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy od 1 marca 2023 r. Analogiczną stawkę należy zdaniem organu stosować do obliczenia pozostałych świadczeń należnych przy odejściu ze służby w Policji, tj. ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, odprawy oraz nagrody rocznej.
Są one bowiem obliczane na podstawie uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy i odmówił podwyższenia wysokości uposażenia za styczeń 2023r. oraz luty 2023 r. wraz z pozostałymi świadczeniami pieniężnymi wypłaconymi w związku ze zwolnieniem ze służby Policji. Nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji, ale w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Organ podniósł również, że odwołujący otrzymał uposażenie za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. na takich samych zasadach, jakie obowiązywały w tym czasie ogół funkcjonariuszy, którym za służbę w styczniu i lutym 2023 r. przysługiwało prawo do otrzymania uposażenia. Ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Na marginesie organ odwoławczy zauważył, że wprowadzenie kompleksowych zmian w zakresie wynagrodzeń funkcjonariuszy począwszy od 1 marca 2023 r. było poprzedzone kilkumiesięcznym procedowaniem ustawy okołobudżetowej w roku 2022 r. oraz rozmowami przedstawicieli Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji ze środowiskiem związków zawodowych służb mundurowych.
Odnosząc się do zarzutów odwołania w zakresie wszczęcia postępowania administracyjnego wbrew żądaniu strony oraz nie wystąpienia do strony o sprecyzowanie żądania organ wyjaśnił, że faktem jest, iż organ nie może dowolnie interpretować intencji wnioskodawcy, jednakże w analizowanej sprawie z uwagi na ekonomikę postępowania wniosek strony wzywający do wypłaty wyrównania uposażenia tytułem należnej waloryzacji kwoty bazowej za okres służby w 2023 r. w miesiącach styczeń i luty 2023 r. należało potraktować jako wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego. Powyższe jednoznacznie wynika z ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych. Zdaniem organu odwoławczego brak jest argumentu uzasadniającego stanowisko, że wezwanie do zapłaty kwoty z tytułu waloryzacji nie wszczyna sprawy administracyjnej, skoro prawo do uposażenia jest związane z prawem funkcjonariusza związanym z pełnieniem służby, wynika z przepisów ustawy o Policji i jest załatwiane w drodze decyzji administracyjnej.
Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji jest szczegółowo uregulowany i określony w ustawie o Policji, decyzje dotyczące uprawnień i obowiązków funkcjonariusza podejmowane są w formie aktów administracyjnych przez właściwe organy administracji, zaś funkcjonariusz Policji po uzyskaniu uprawnień emerytalnych dalej pozostaje funkcjonariuszem Policji (tyle, że zwolnionym ze służby), o czym świadczy zarówno tytuł ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, jak i treść art. 1 tej ustawy. Nie ulega więc wątpliwości, że takie kwestie, jak kształtowanie stosunku służbowego, czyli nadawanie mu określonej treści w zakresie mianowania na stanowisko, przenoszenia, zwalniania ze stanowiska, jak też rozwiązanie tego stosunku, podlegają kognicji sądów administracyjnych. Kontrowersje może budzić dochodzenie roszczeń finansowych przez funkcjonariuszy lub byłych funkcjonariuszy. Jednakże administracyjny stosunek służbowy powoduje, że ostatecznie spory z niego wynikłe należą do właściwości sądów administracyjnych.
Sądy te nie są ukonstytuowane do wydawania rozstrzygnięć zobowiązujących wprost do zapłaty określonych kwot. Mimo to i mimo oczywistego oczekiwania, że żądana kwota zostanie w efekcie wypłacona, kompetencja sądów administracyjnych w sprawach o roszczenia finansowe policjantów nie ulega modyfikacjom i pozostaje ona zasadniczo podstawową drogą dochodzenia tych roszczeń. Sprawa wynikająca ze stosunku służbowego funkcjonariusza nie jest sprawą cywilną w ujęciu materialnoprawnym, lecz jest poddana kognicji sądów powszechnych jedynie z woli ustawodawcy. Z powyższego wynika więc, że mimo pieniężnego charakteru określonych świadczeń związanych i wynikających z faktu istnienia stosunku służbowego, niezmienna pozostaje droga administracyjna ich dochodzenia.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze S. G. zarzucił naruszenie przepisów:
- 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 i 3 oraz art. 104 k.p.a. poprzez wydanie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach nr 25 i decyzji jej poprzedzającej z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na tym, że zostały one wydane bez podstawy prawnej i mimo braku wniosku skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego;
- 2) art. 61a § 1 k.p.a. poprzez wszczęcie w przedmiotowej sprawie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej – mimo że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie nie mogło być wszczęte wobec braku wniosku skarżącego o wszczęcie postępowania administracyjnego oraz wobec braku podstawy prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym;
- 3) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez brak umorzenia postępowania, mimo że było ono bezprzedmiotowe, albowiem skarżący w dacie wydania decyzji nie był już funkcjonariuszem Policji – został zwolniony ze służby 20 lutego 2023 r.;
- 4) art. 1, 99, 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o policji i art. 41 ust. 1-3 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że z przepisów tych wynika podstawa prawna i kompetencja na rozpoznanie kierowanego przez skarżącego roszczenia na drodze administracyjnoprawnej i do wydania odmownej decyzji administracyjnej kształtującej prawo do uposażenia policjanta, podczas gdy ustawy te nie przewidywały w tym zakresie stosownej podstawy prawnej – albowiem skarżący już w momencie składania wezwania był byłym funkcjonariuszem a sprawę skarżącego powinien rozpoznać właściwy sąd powszechny.
Na wypadek gdyby WSA nie podzielił wskazanych powyżej zarzutów, z ostrożności procesowej dodatkowo skarżący zarzucił naruszenie:
- - art. 41 ust. 1-3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach w zw. z art. 2 i art. 8 oraz art. 32 i art. 60 Konstytucji RP poprzez ich wadliwą interpretację i zastosowanie polegające na przyjęciu, iż zgodne z zasadą zaufania obywatela do państwa, zasadą równości obywateli wobec prawa, zakazu dyskryminacji, legalizmu i równego dostępu do służby publicznej jest zróżnicowanie sytuacji prawnej funkcjonariuszy odchodzących ze służby do końca lutego 2023 r. wobec funkcjonariuszy tych samych formacji mundurowych pozostających w służbie po 1 marca 2023 r., mimo iż w okresie styczeń – luty 2023 r. znajdowali się oni w tożsamej sytuacji faktyczno-prawnej, skutkujące pozbawieniem tych pierwszych prawa do waloryzacji uposażenia za okres w którym pozostawali w służbie w 2023 r. w sytuacji wypłaty rekompensaty za ten sam okres funkcjonariuszom pozostającym w służbie po 1 marca 2023 r.;
- - art. 6 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 1356), poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie za zasadną i prawidłową odmowę wyrównania uposażenia skarżącego za miesiąc styczeń i luty 2023 r., mimo wynikającego z ww. przepisu obowiązek waloryzacji tego uposażenia o średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń, ustalony w ustawie budżetowej na 2023 r.
Wobec przedstawionych zarzutów skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach nr 1/26 z dnia 13 stycznia 2026 r. w całości, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o uchylenie przedmiotowych decyzji w całości i umorzenie postępowania i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo powołał się na ugruntowaną linię orzeczniczą sądów administracyjnych, zgodnie z którą do rozpoznania wniosku w przedmiocie wypłaty wyrównania uposażenia funkcjonariusza Policji właściwy jest organ administracyjny. Faktem jest, że skarżący już na etapie postępowania administracyjnego kwestionował administracyjny tryb załatwienia wniosku z dnia 23 grudnia 2025 r., powołując się na jego cywilnoprawny charakter, a także na niewłaściwy sposób procedowania w jego sprawie, jednakże uwzględniając zapadłe już w sądach powszechnych (Sądzie Rejonowym i Sądzie Okręgowym w Kielcach, a także innych sądach, których orzeczenia przywołano) rozstrzygnięcia dotyczące stwierdzenia niewłaściwości sądów powszechnych i przekazywania spraw w przedmiocie wypłaty waloryzacji wynagrodzenia do rozpoznania właściwym organom Policji, zasadnym było przyjęcie, że roszczenie o wypłatę wyrównania uposażenia nie stanowi sprawy cywilnej i jest sprawą wynikającą z administracyjnoprawnego stosunku służbowego łączącego policjanta z jego przełożonym.
Na tym etapie postępowania wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji będzie skutkować ponownym rozpatrzeniem sprawy na gruncie administracyjnoprawnym. Organ powołał się również na okoliczność, że w analogicznych sprawach dotyczących stosunku służbowego, tj. wypłaty ekwiwalentu za urlop, funkcjonariusze Policji dochodzili swoich praw na drodze administracyjnoprawnej i sądowoadministracyjnej.
W nawiązaniu do odpowiedzi na skargę organ w piśmie z dnia 5 sierpnia 2026 r. wskazał, że zgodnie z najnowszymi orzeczeniami Naczelnego Sadu Administracyjnego byłym funkcjonariuszom Policji zwolnionym w styczniu i lutym 2023 r. nie przysługuje wyrównanie uposażenia ani przeliczenie świadczeń obejściowych według kwoty bazowej z 1 marca 2023 r. oraz przesądził dochodzenie roszczeń z tego tytułu w trybie administracyjnym. Podnosząc powyższe oraz ekonomikę postępowania, która co do zasady nakazuje załatwienie sprawy szybko i najprostszymi środkami i przy jak najniższych kosztach wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie istota rozstrzygnięcia – co należy podkreślić - nie dotyczyła zastosowania przepisów prawa materialnego i treści wydanych decyzji, lecz dopuszczalności wszczęcia postępowania administracyjnego i w następstwie wszczęcia postępowania - wydania tych decyzji.
Przepis art. 61 § 1 k.p.a. stanowi, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei w myśl art. 61 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony. Organ obowiązany jest uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w razie nieuzyskania zgody - postępowanie umorzyć. Z powyższego wynika, że kodeks postępowania administracyjnego przewiduje dwa sposoby wszczęcia postępowania – na żądanie strony, czyli z inicjatywy podmiotu, o którym mowa w art. 28 k.p.a., albo z urzędu, a więc z inicjatywy organu. W przedmiotowej sprawie przepisy szczególne, w tym ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz.U. z 2025 r., poz. 636 ze zm.), nie regulują tej kwestii odmiennie.
Nie ulega wątpliwości, że niniejsze postępowanie mogło być wszczęte jedynie na wniosek strony, bowiem w sprawie chodziło o realizację uprawnień skarżącego, a nie obowiązków publicznoprawnych. Zatem tylko skarżący był wyłącznie dysponentem swoich uprawnień i od jego woli zależało, czy je realizuje, czy też nie (co dotyczy też wyboru drogi administracyjnej albo sądowej). Organ administracji jest związany żądaniem strony, które wyznacza rodzaj i granice postępowania administracyjnego. Nie jest natomiast uprawniony do swobodnego interpretowania żądania strony. W orzecznictwie akcentuje się, że niedopuszczalne jest mieszanie form wszczęcia postępowania i mających do nich zastosowanie regulacji procesowych, tj. traktowanie postępowania wszczętego na wniosek tak jak postępowania wszczętego z urzędu.
Zasadnicze zarzuty skargi opierały się na tym, że organy rozstrzygnęły sprawę merytorycznie poprzez orzeczenie o odmowie wypłaty wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, w sytuacji gdy skarżący nie występował – jak twierdzi – z wnioskiem do organu o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania uposażenia za 2023 r., a także w sytuacji braku podstaw podmiotowych do nawiązania przez organ ze skarżącym relacji materialnoprawnej dotyczącej wysokości uposażenia wobec faktu, iż nie był on w dacie wydania rozstrzygnięcia w sprawie już od 2 lat funkcjonariuszem.
Biorąc pod uwagę treść pisma strony skarżącej z 23 grudnia 2025 r., "wezwanie do zapłaty", zastrzeżenia znajdujące się w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak również zarzuty, argumentację oraz wnioski znajdujące się w rozpoznawanej skardze należy dojść do wniosku, że organ naruszył art. 61 § 1 k.p.a. w rażący sposób– tj. w sposób określony w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zarówno tytuł pisma z 23 grudnia 2025 r., jak i znajdujące się w nim wyjaśnienia, przemawiają za tym, że Skarżący nie dążył do zainicjowania postępowania administracyjnego, a wręcz wskazuje na chęć skorzystania z praw na drodze postępowania sądowego przed sądami powszechnymi (k. 1-2 akt administracyjnych). Pomimo jasnej treści powyższego wezwania, Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach, do którego owo wezwanie zostało skierowane, potraktował je jako podanie. Następnie przekazał je według właściwości Komendantowi Powiatowemu Policji w Starachowicach, celem wydania decyzji administracyjnej.
Podobnie jak w piśmie "wezwanie do zapłaty" z 23 grudnia 2026 r., argumentował skarżący w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zaznaczając, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa.
Jeszcze raz należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawy organ przyjęły – pomimo jednoznacznie brzmiącej treści pisma za 23 grudnia 2025 r. – że Skarżący oczekuje wypłaty określonych świadczeń w drodze administracyjnej. Postępowanie administracyjne prowadzone było zatem wbrew woli strony. Powyższe oznacza, że zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zasługiwał na uwzględnienie, co uzasadniało stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.
Bez względu na to, czy zakres żądania skarżącego podlega kognicji sądów powszechnych, czy też stanowi sprawę administracyjną, skarżący nie domagał się od organów załatwienia sprawy w na drodze administracyjnej. Jeżeli zaś, zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach żądanie skarżącego nie mogło zostać merytorycznie rozpoznane w ramach polubownego rozstrzygnięcia sporu, ponieważ jego treść powinna zostać rozpoznana w toku postępowania administracyjnego zakończonego decyzją – powinien był powiadomić o swoim stanowisku stronę. Odnosząc się do zasygnalizowanej w decyzji organu drugiej instancji, jak również w odpowiedzi na skargę, kwestii właściwości rzeczowej organów oraz sądów administracyjnych do załatwienia sprawy wyrównania świadczeń funkcjonariuszy policji na podstawie art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., jak również zarzutów naruszenia przepisów ustawy o policji wskazanych w skardze – należy stwierdzić, że Sąd w świetle stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie miał podstaw do odnoszenia się do podnoszonych kwestii (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lipca 2026 r. sygn. akt III OSK 824/26, z 17 lipca 2026 r. sygn. akt III OSK 401/26 i III OSK 750/26, wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku z 9 stycznia 2026 r. sygn. akt III SA/Gd 530/25 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 28 stycznia 2026 r. sygn. akt III SA/Ke 1442/25).
Odnosząc się do pisma organu z dnia 5 sierpnia 2026 r. należy podkreślić, że zostały w nim wskazane wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszące się do innych stanów faktycznych niż w niniejszej sprawie.
Z powyższych względów, podzielając te zarzuty skargi, które dotyczyły omówionej wyżej kwestii, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, uznając, że organy obu instancji rażąco naruszyły prawo (art. 61 §1 k.p.a.), a organ odwoławczy nadto art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując merytoryczną decyzję organu pierwszej instancji w mocy, wydaną mimo braku wniosku o wszczęcie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a. stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji, bowiem zachodziły przyczyny określone w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. (punkt 1. sentencji wyroku).
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę składa się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (punkt 2. sentencji wyroku).