Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nakazującą S.G. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego zlokalizowanego na terenie posesji w O. przy ul. R., oznaczonej numerem geodezyjnym [...].
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżoną decyzję należy uznać za zasadną i zgodną z prawem.
Organ ustalił, że przedmiotowy budynek gospodarczy powstał (w miejscu wcześniej istniejącego) bez wymaganego pozwolenia na budowę, co narusza przepis art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) mówiący, że budowa budynku gospodarczego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Budynek nie stanowi uzupełnienia istniejącej zabudowy zagrodowej związanej z produkcją rolną, więc nie może podlegać przepisom art. 29 ust. 1 pkt 1a i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy. W związku z tym, że inwestorka nie posiadała pozwolenia na budowę, przedmiotowy budynek stanowi samowolę budowlaną w rozumieniu ustawy Prawo budowlane.
Zdaniem organu odwoławczego usytuowanie, jak również konstrukcja obiektu narusza przepisy obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.IV.2002 r (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, powodując niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych sąsiedniej działki przez stworzenie strefy zagrożenia pożarowego zarówno brakiem zachowania wymaganych odległości, jak również brakiem ściany oddzielenia przeciwpożarowego. W związku z tym nie ma możliwości legalizacji tego budynku zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy i należało na zasadzie art. 48 ust. 1 ustawy orzec rozbiórkę obiektu budowlanego.
Organ odwoławczy podniósł także, że przedmiotowy budynek gospodarczy jest obiektem nowobudowanym, obicie ścian starymi używanymi deskami mają stanowić iluzję, że obiekt był tylko remontowany. Analiza zeznań stron potwierdza, iż budynek nie jest remontowanym, a materiały użyte do jego budowy są nowe, chociaż nie jest wykluczone, że inwestor mógł wykorzystać część materiałów pochodzących ze starego obiektu. Nie zmienia to jednak faktu, że jest to budowa nowego obiektu od podstaw.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła S.G., wnosząc o jej cofnięcie i "umożliwienie jej legalizacji istniejącej od kilkudziesięciu lat obecnie wyremontowanej drwalki".
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że dokonała jedynie remontu istniejącego od kilkudziesięciu lat budynku używanego jako obórka, a obecnie służącego do przechowywania opału. Zdaniem skarżącej remont polegał na wymianie kilku starych bali w ścianach i pokryciu dachu nową blachą. Szopę obiła pomalowanymi deskami w celu jej upiększenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.
W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.
Sąd podziela pogląd organu, że przedmiotowy budynek gospodarczy jest nowym obiektem, wybudowanym przy użyciu nowych materiałów, co zostało potwierdzone podczas kontroli w dniu 7.XI.2003 r. i omówione w uzasadnieniu obu decyzji. Organy nadzoru nie wykluczyły, że w miejscu tego budynku stał stary budynek, co stwierdza skarżąca, jednak został on całkowicie rozebrany. Na budowę nowego budynku gospodarczego konieczne było pozwolenie na budowę. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 1"a" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm. Dz. U. z 2003 r. Nr 80. poz. 718) określa, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniającą zabudową zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, będących parterowymi budynkami gospodarczymi o powierzchni zabudowy do 35 m-, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Przedmiotowego budynku nie można zaliczyć do tej kategorii obiektów.
Działka skarżącej jest zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz przedmiotowym budynkiem gospodarczym, służącym do przechowywania opału, nie stanowi zatem uzupełnienia istniejącej zabudowy zagrodowej związanej z produkcją rolną.
Zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponieważ skarżąca nie posiadała pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku gospodarczego uznać należy, że organ zasadnie orzekł o jego rozbiórce, po wcześniejszym ustaleniu, że nie ma możliwości zalegalizowania tego obiektu zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy. W świetle tego przepisu legalizacji mogą bowiem podlegać jedynie obiekty budowlane lub ich części będące w stanie nie naruszającym warunków technicznych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Usytuowanie przedmiotowego drewnianego budynku oraz jego konstrukcja powodują naruszenie obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.IV.2002 r (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 12 i § 207).
Brak zachowania wymaganych odległości od granic działki (0,4m i 1,8m), jak również brak ściany oddzielenia przeciwpożarowego powodują niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych sąsiedniej działki przez stworzenie strefy zagrożenia pożarowego.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.