Uzasadnienie
Decyzją z 16 listopada 2023 r. znak: SKO.PS-80/3637/2221/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane też dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania A. D. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy Sadowie z 13 marca 2023 r. znak: OPS.SR.ŚP.514.24.2.2023 odmawiającej przyznania ww. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem L. M., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji SKO wyjaśniło, że L. M. legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Opatowie z dnia 11 lipca 2022 r. zaliczającym go do znacznego stopnia niepełnosprawności. Orzeczenie wydano na czas określony do dnia 31 lipca 2023 r. Wskazano, że nie da się ustalić daty powstania niepełnosprawności. W aktach sprawy brak aktualnego orzeczenia.
L. M. pozostaje w związku małżeńskim z D. M., która również legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W sprawie nie zachodzi zatem przesłanka negatywna art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2023 poz. 390 ze zm.), zwanej dalej "u.ś.r.". Przedmiotowa sprawa była już analizowana przez Kolegium Odwoławcze, które wcześniejszą decyzją zwróciło sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pomimo wyraźnie przedstawionego stanowiska nadal kwestią sporną w badanej sprawie jest, czy na gruncie obowiązujących przepisów, w kontekście wydanego przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 21 kwietnia 2014 r. w sprawie K 38/13, odwołującej przysługuje świadczenie pielęgnacyjne w sytuacji kiedy zgodnie z orzeczeniem niepełnosprawność u osoby chorej nie powstała przed 18 lub 25 rokiem życia. W tym zakresie Kolegium przyjęło, że nie jest dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Wobec tego okoliczność, że niepełnosprawność nie powstała przed 18 rokiem życia, nie wyklucza możliwości uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, bowiem nie ma znaczenia wiek, w którym ta niepełnosprawność powstała, istotne zaś jest, że występuje ona w stopniu znacznym.
Pomimo błędnej interpretacji ww. przepisów Kolegium uznało jednak, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest zasadne.
W części III wniosku strona odwołująca wskazała, że jest rolnikiem, małżonkiem rolnika, domownikiem rolnika oraz, że zrezygnowała z pracy w gospodarstwie rolnym od 13 lipca 2021 r. Treści tego oświadczenia nie potwierdza jednak informacja od Dyrektora ARiMR w Kielcach z dnia 15 lutego 2023 r., że skarżąca jest zarejestrowana jako producent rolny. Z akt sprawy nie wynika, aby odwołująca wniosła o wykreślenie jej z ewidencji producentów rolnych. Do akt nie została załączona stosowna decyzja ARiMR o wykreśleniu z ewidencji producentów rolnych, ani też odwołująca nie wskazała by nosiła się z zamiarem złożenia stosownego wniosku. Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że A. D. nie zaprzestała pracy w gospodarstwie rolnym, bowiem nadal jest zarejestrowana jako producent rolny.
Ponadto w toku ponownie prowadzonego postępowania ustalono, że strona odwołująca opiekę nad rodzicami dzieli z bratem. Jak wiadomo i potwierdzono w toku wywiadu środowiskowego K. M. mieszka z rodzicami, jest na emeryturze, pracuje jedynie dorywczo. Wcześniej to on pobierał świadczenie pielęgnacyjne. Podczas przeprowadzonego w sprawie wywiadu środowiskowego ustalono, że to K. M. był z rodzicami, zaś siostra dotarła w trakcie wywiadu. Pracownik socjalny zaobserwował, że odwołująca wykonuje deklarowane czynności opiekuńcze polegające na przygotowaniu posiłków, sprzątaniu, praniu, robieniu zakupów, wykupywaniu lekarstw. Brat odwołującej podczas wywiadu wskazał, że sam nie jest w stanie zająć się obojgiem rodzicami, w związku z czym opiekę tą sprawuje wspólnie z siostrą.
W ocenie SKO nie istnieje zatem związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia (deklarowaną przez stronę, ale nie wykazaną) a koniecznością sprawowania opieki. Kolegium nie kwestionuje, że odwołująca prawidłowo opiekuje się rodzicami, ale opiekę tą dzieli z bratem zobowiązanym do alimentacji względem wstępnych w tym samym stopniu. W związku z tym, oceniając obiektywnie sytuację należy stwierdzić, że odwołująca może zorganizować pomoc w taki sposób, by pogodzić ja z pracą. Również czynności składające się na opiekę nie wymagają stałej obecności odwołującej przy rodzicach, nie wymagają rezygnacji z zatrudnienia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję SKO A. D., zaskarżając tę decyzję w całości, zarzuciła:
- 1. Naruszenie prawa materialnego, tj.:
- a) art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, iż zakres sprawowanej przez stronę skarżącą opieki nie uniemożliwia jej podjęcia zatrudnienia oraz że między rezygnacją lub niepodejmowaniem przez stronę skarżącą zatrudnienia nie występuje związek przyczynowy,
- b) art. 17b ust. 1 pkt 1 i 2 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu iż fakt istnienia wpisu skarżącej w ewidencji producentów rolnych Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stanowi o niezaprzestaniu prowadzenia przez nią gospodarstwa rolnego lub pracy w gospodarstwie rolnym i uznanie, iż dla spełnienia w/w przesłanek koniecznym jest wyrejestrowanie z ewidencji producentów rolnych, podczas gdy przy prawidłowej wykładni ww. przepisu przyjąć należałoby, iż sam fakt zarejestrowania skarżącej w ewidencji producentów rolnych pozostaje bez wpływu na spełnienie przez nią przesłanki zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego lub pracy w gospodarstwie rolnym.
- 2. Naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.:
- a) art. 8 § 2 K.p.a. poprzez orzeczenie w sposób zupełnie odmienny aniżeli w sprawie zakończonej decyzją z dnia 1 lutego 2022 r. nr SKO.PS-80/7460/4155/2021, mimo niezmienionego stanu faktycznego i prawnego w sprawie, za wyjątkiem wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności ojca skarżącej.
Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o:
- - przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. kopii decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 20 września 2023 r. nr 0240-2023-004786 o wykreśleniu skarżącej z ewidencji producentów rolnych na okoliczność odpadnięcia głównej podstawy utrzymania w mocy decyzji przez skarżony organ jeszcze przed jej wydaniem;
- - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania;
- - zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", z uwagi na złożenie w tym zakresie przez skarżącą stosownego wniosku – któremu nie sprzeciwiło się SKO.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli decyzji SKO w zakresie wyznaczonym wskazanymi przepisami prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy podnieść, że art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie określa, która z osób wymienionych w tym przepisie powinna sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną jak również brak jest kryteriów jakimi należy się kierować przy wyborze takiej osoby. Ponadto przepis art. 17 ust. 5 u.ś.r. wymienia enumeratywnie przesłanki negatywne, których zaistnienie powoduje, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. Wśród tych przesłanek ustawodawca nie wskazał sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o to prawo ma jeszcze inne rodzeństwo. W takiej sytuacji nie powinno być podważane, że rozstrzygnięcie, komu z uprawnionych w pierwszej kolejności przysługuje prawo do skutecznego ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne należy pozostawić samej rodzinie. Zdaniem Sądu, nie można w sposób rozszerzający formułować w drodze wykładni dodatkowych przesłanek przesądzających o braku podstaw do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, które nie zostały wprost wyrażone przez ustawodawcę (por. wyroki WSA we Wrocławiu z 28 czerwca 2023 r., IV SA/Wr 45/23 i WSA w Lublinie z 18 kwietnia 2023 r., II SA/Lu 93/23).
Pogląd, zgodnie z którym jeżeli jedno z uprawnionych w pierwszej kolejności dzieci podopiecznego zwraca się o przyznanie takiego świadczenia, to nie ma podstaw pozbawienia go tego prawa z tego powodu, że żyją inne dzieci osoby wymagającej opieki, został wprost wyrażony w wyroku NSA z 28 stycznia 2022 r. sygn. akt I OSK 925/21. W ocenie NSA, ustawodawca takiego wymogu nie przewidział w stosunku do osób należących do tej samej grupy alimentacyjnej. Wymóg ten dotyczy jedynie osób z różnych grup alimentacyjnych. W stosunku do pozostałych sytuacji znajdą zastosowanie ogólne zasady i przesłanki przyznawania tego świadczenia, a wśród nich przesłanka faktycznego sprawowania opieki.
Zatem w sytuacji gdy jedno z rodzeństwa, które w rzeczywistości sprawuje pełną opiekę nad rodzicem i z tego tytułu zrezygnowało z pracy bądź nie podejmuje zatrudnienia, ubiega się o świadczenie pielęgnacyjne, nie ma podstaw do pozbawiania go tego prawa z tego powodu, że żyją inne dzieci, które również taki obowiązek alimentacyjny mogą wypełniać, ale nie zwróciły się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.
Wobec faktu, że brat skarżącej pozostaje w tej samej grupie osób zobowiązanych do alimentacji i jednocześnie uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, o jego przyznaniu powinno decydować przede wszystkim ustalenie, czy rzeczywiście skarżąca sprawuje opiekę nad ojcem oraz, czy z powodu tej opieki (w tym jej zakresu) rezygnuje ona z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a więc ustalenie, czy spełnia ona podstawowe przesłanki uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r. (a także pozostałe warunki zawarte w tym artykule). Wbrew natomiast stanowisku Kolegium, przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad ojcem w żaden sposób nie jest uzależnione od stwierdzenia możliwości sprawowania tej opieki przez jej brata, którego obowiązek alimentacyjny wobec ojca nie wyprzedza obowiązku alimentacyjnego skarżącej, lecz jest z nim równy. Takich bowiem kryteriów, jak już wcześniej podniesiono, art. 17 u.ś.r. nie przewiduje.
Nie ma zatem znaczenia prawnego podnoszona przez SKO okoliczność, że brat skarżącej może pomóc w sprawowaniu opieki. Nie ma to bowiem wpływu na uznanie, że w konsekwencji nie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy sprawowaną przez skarżącą opieką a rezygnacją z jej zatrudnienia. Kolegium nie jest uprawnione do badania i weryfikacji alternatywnych sposobów zapewnienia ojcu niezbędnej opieki w sytuacji, gdy jedno z rodzeństwa do takiej opieki się zobowiązuje i taką opiekę faktycznie sprawuje (por. wyrok WSA w Kielcach z 17 stycznia 2024 r., sygn. II SA/Ke 712/23).
Co więcej, w rozpatrywanej sprawie istotne znaczenie ma fakt, że wraz ze skarżącą i jej bratem zamieszkuje nie tylko ich ojciec L. M., ale także matka D. M., która również legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i w związku z tym wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (orzeczenie o stopniu niepełnosprawności – k. 29). W ocenie Sądu skoro z orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności wynika, iż dana osoba wymaga takiej właśnie opieki (analogiczna sytuacja dotyczy L. M. – k. 19), to organ nie jest uprawniony do podważania orzeczenia lekarskiego i samodzielnego ustalania zakresu sprawowanej opieki i jej wpływu na możliwości podjęcia pracy przez opiekuna.
Jeśli chodzi o kwestię zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego lub pracy w gospodarstwie rolnym, zgodzić się trzeba z SKO co do tego, że – jak stwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 11 grudnia 2012 r., sygn. I OPS 5/12 – prowadzenie gospodarstwa rolnego oznacza stałą i osobistą działalność rolnika, mającą charakter zarówno wykonywania pracy lub innych zwykłych czynności wiążących się z tym prowadzeniem, jak i zarządzanie gospodarstwem. Zaprzestanie prowadzenia przez rolnika gospodarstwa rolnego, o jakim mowa w art. 17b ust. 1 pkt 1 u.ś.r., nie polega więc tylko na faktycznym zaniechaniu wykonywania przez rolnika pewnych czynności, jak np. zaprzestanie osobistej uprawy, zbierania plonów, czy uzyskiwania zysków z gospodarstwa, w tym zaprzestanie składania wniosków o dopłaty unijne. Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego wymaga poza tym przedsięwzięcia szeregu czynności prawnych, powiązanych integralnie ze statusem rolnika i prowadzeniem przez niego działalności rolniczej, takich jak np. złożenie wniosku o usunięcie wpisu z ewidencji producentów rolnych, który pozwala danemu producentowi (rolnikowi) na korzystanie z systemów wsparcia bezpośredniego, a więc prowadzenie gospodarstwa rolnego.
Mając jednak na uwadze cel świadczenia pielęgnacyjnego, tj. zastąpienie dochodu uzyskiwanego dotychczas z wykonywanej pracy (w tym przypadku w rolnictwie), w ocenie Sądu nie można traktować jako czynnika decydującego o wyłączeniu możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wyłącznie faktu zarejestrowania w systemie ARiMR w charakterze producenta rolnego – w sytuacji gdy dana osoba nie korzysta ze świadczeń finansowych z tym związanych.
W rozpatrywanym przypadku z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że SKO oparło przyjęcie, iż skarżąca nie zaprzestała (wbrew złożonemu oświadczeniu) pracy w gospodarstwie rolnym, wyłącznie na ustaleniu, że jest ona zarejestrowana jako producent rolny, a z akt sprawy nie wynika aby wniosła o wykreślenie jej z ewidencji producentów rolnych. W ocenie Sądu taka konkluzja jest w świetle powyższych rozważań przedwczesna, nie uwzględnia bowiem żadnych innych okoliczności poza brakiem wykreślenia z ewidencji producentów rolnych, tj. przede wszystkim tego czy skarżąca osiągała jakiekolwiek korzyści z tytułu wpisu do tej ewidencji.
Niezależnie od tego jednak należy podkreślić, że jak wynika z dołączonej do skargi decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Opatowie, w dniu 20 września 2023 r. doszło do wykreślenia skarżącej z ewidencji producentów rolnych oraz uchylenia jej numeru identyfikacyjnego. Nastąpiło to zatem na prawie dwa miesiące przed wydaniem zaskarżonej decyzji, która zapadła 16 listopada 2023 r. Trzeba przy tym zauważyć, że decyzja organu I instancji została wydana 13 marca 2023 r., akta wraz z odwołaniem przesłano do SKO w dniu 4 kwietnia 2023 r., a zatem rozstrzygnięcie organu odwoławczego wydano po ponad 7 miesiącach od tej daty, nie podejmując w tym czasie żadnych czynności. W tej sytuacji postępowanie Kolegium, które odmowę przyznania świadczenia oparło właśnie na niewykazaniu faktu zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego poprzez wykreślenie z ewidencji producentów rolnych, narusza w ocenie Sądu w sposób istotny przepisy art. 9, 10 § 1 i 79a § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.
Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Stosownie natomiast do treści art. 10 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Uszczegółowieniem tej ostatniej zasady jest art. 79a § 1 K.p.a., który w zdaniu 1. stanowi, że w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony.
Zdaniem Sądu w niniejszym przypadku doszło do naruszenia przez SKO powyższych przepisów w stopniu mogącym mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Skoro bowiem jedyną istotną przeszkodą dla uznania, że skarżąca spełnia przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, był w ocenie organu odwoławczego brak wyrejestrowania się przez nią z systemu ewidencji producentów rolnych ARiMR, organ powinien był pouczyć o tym skarżącą, zwłaszcza że w decyzji organu I instancji wskazano co prawda na fakt zarejestrowania skarżącej w ewidencji producentów rolnych, podniesiono jednak również że skarżąca płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego pobierała w latach 2006-2010, zaś aktualnie, tj. do roku 2022, o płatności ubiegał się mąż skarżącej. Przede wszystkim jednak (na co zwraca uwagę także SKO) w podsumowaniu organ I instancji odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oparł na niespełnieniu przesłanek z art. 17 ust. 1b u.ś.r. – związanych z wiekiem kiedy powstała niepełnosprawność.
W tej sytuacji zatem organ odwoławczy winien był pouczyć skarżącą w trybie powyższych przepisów o tym jakie przesłanki w jego ocenie nie zostały spełnione lub wykazane dla otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego. Pokreślić przy tym wypada, że reprezentowanie strony przez fachowego pełnomocnika nie zwalnia organów administracji z obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków (por. m.in. wyrok WSA w Olsztynie z 2 czerwca 2021 r., sygn. II SA/Ol 370/21). Organ II instancji powinien również odnieść się do ustaleń dotyczących męża skarżącej i tego jaki wpływ mają one dla możliwości przyznania jej wnioskowanego świadczenia – przy ustaleniu także stanu faktycznego na dzień wydawania decyzji. Podkreślenia bowiem po raz kolejny wymaga, że Kolegium wydało decyzję w listopadzie 2023 r., tj. po ponad 7 miesiącach od otrzymania akt, zaś stan faktyczny istotny dla sprawy mógł w tym czasie ulec istotnej zmianie.
Z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika zaś obowiązek organu odwoławczego ponownego rozpoznania sprawy, co oznacza, że organ ten nie może ograniczać się jedynie do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę, dążąc do merytorycznego jej załatwienia.
Należy wreszcie zauważyć, że jak wynika z treści skargi wniosek skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego podlegający rozpoznaniu w analizowanej sprawie był już kolejnym, w sytuacji gdy uprzednio przywołaną w skardze decyzją z 1 lutego 2022 r. znak: SKO.PS-80/7460/4155/2021 Kolegium przyznało skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na okres od 1 października 2021 r. do 30 czerwca 2022 r., a jedyną zdaniem skarżącej zmianą w stanie faktycznym i prawnym było uzyskanie nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności przez L. M. Zgodnie z art. 8 § 2 K.p.a. organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (tzw. zasada uprawnionych oczekiwań). Obowiązkiem organu było zatem również odniesienie się do tego, czy i ewentualnie z jakich powodów zasadnym było w tym przypadku wydanie odmiennego rozstrzygnięcia niż za poprzedni okres.
W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że wydając zaskarżoną decyzję organ II instancji naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. oraz art. 9, 10 § 1 i 79a § 1 K.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również przepis prawa materialnego – art. 17 ust. 1 u.ś.r. z powodów wskazanych na wstępie rozważań, co powodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni przedstawione wyżej spostrzeżenia, biorąc także pod uwagę zaistniałą zmianę stanu faktycznego, związaną z wykreśleniem skarżącej z ewidencji producentów rolnych i dokonując oceny znaczenia tego faktu dla rozstrzygnięcia sprawy.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt II wyroku, a złożyły się na nie koszty zastępstwa prawnego w wysokości 480 zł – zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015.poz. 1800 ze zm.).