Uzasadnienie
R. Z. i T. Z. złożyli wnioski o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie z ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania pojazdu we wznowionym postępowaniu.
Postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 20 lutego 2007 r. ustanowiono dla skarżących radcę prawnego z urzędu. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła w dniu 10 kwietnia 2007 r. pełnomocnikiem R. Z. i T. Z. radcę prawnego T. G.. Skarżący udzielili jej pełnomocnictwa do prowadzenia sprawy przed sądem administracyjnym
Wyrokiem z dnia 24 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę R. Z. i T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].
W dniu 12 lipca 2007 r. radca prawny T. G. wniosła w imieniu mocodawców skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. W skardze zawarła wniosek o "zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych".
Wyrokiem z dnia 1 października 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną R. Z. i T. Z.. Sąd II instancji nie orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu.
W dniu 5 stycznia 2009 r. radca prawny T. G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach pismo, w którym wniosła, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jej żądaniu przyznania wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej.
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 513, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Zgodnie zaś z § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.) regulującego powyższe zasady, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Zatem pismo wnoszone w sprawie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nosi nazwę,,wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej". Jednocześnie ten sam przepis nakłada wymóg, aby pismo takie zawierało oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z treści tych przepisów wynika więc, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, co pozwala w istocie określić wysokość tego wynagrodzenia. Brak oświadczenia w przedstawionym brzmieniu nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45 - 48 p.p.s.a. Oświadczenie że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona.
Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 czerwca 2008 roku o sygn. akt I OZ 390/08).
Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, iż zawarty w skardze kasacyjnej z dnia 12 lipca 2007 r. wniosek o "zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych", jak również pismo radcy prawnego T. G. dotyczące tego wniosku złożone do Sądu w dniu 5 stycznia 2009 r. nie zawiera oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Skoro zatem wniosek nie zawiera wskazanego oświadczenia, tj. nie określono w nim, czy opłaty z tytułu prowadzonej sprawy zostały zapłacone w całości lub w części, czy też nie, to należało odmówić przyznania kosztów udzielonej pomocy prawnej.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 16 cytowanego rozporządzenia postanowiono jak w sentencji.