Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 października 2009r. Starosta na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu wniosku P. C. z dnia 4 września 2009r. orzekł o niezbędności wejścia na działkę oznaczoną w ewidencji gruntów nr 2932/5, stanowiącą własność J. L. w celu wykonania robót budowlanych polegających na ukończeniu elewacji (ocieplenie wraz z tynkiem zewnętrznym) wschodniej ściany budynku mieszkalnego realizowanego w oparciu o decyzję pozwolenia na budowę znak B.II.C.7351-S-64/08 z dnia 24.04.2008r. na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr 2933/6 w S., stanowiącej własność P. C. z zachowaniem następujących granic i warunków korzystania z w/wym. nieruchomości:
"w celu wykonania robót określa się niezbędny do korzystania pas działki nr 2932/5 o szerokości 1,50 m(mierząc od ściany budynku) przylegający bezpośrednio do ściany realizowanego budynku na długości 9,50 m (długość budynku wymagająca dokończenia elewacji plus 1,50 m) w okresie nie przekraczającym 10 kolejnych dni roboczych licząc od dnia następującego po dniu, w którym powyższa decyzja stanie się ostateczna".
W odwołaniu od tej decyzji J. L. zarzuciła, że w czasie trwania postępowania nie wyraziła zgody na wejście na jej działkę, że P. C. dopuścił się wobec niej oszustw i naraził ją na straty finansowe, że organ dopuścił się zaniedbań jej interesów, nie żądając w decyzji od inwestora wadium za ewentualne straty poniesione na skutej wykonania prac, oraz że skoro decyzja została wydana z uchybieniem 14-dniowego terminu, o jakim mowa w art. 47 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, jest ona obarczona wadą prawną, w związku z czym powinna zostać stwierdzona jej nieważność z mocy prawa.
Decyzją z dnia 11 grudnia 2009 r. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia przytoczył przebieg postępowania oraz treść art. 47 Prawa budowlanego i wskazał, że organ I instancji orzekając o niezbędności wejścia na teren działki sąsiedniej w całości wypełnił dyspozycję przepisów zawartych w tym artykule. Starosta prawidłowo ocenił, że ponieważ budynek inwestora zrealizowany jest bezpośrednio przy granicy z działką Nr 2932/5, wejście na teren tej działki w celu wykonania przedmiotowych robót budowlanych jest niezbędne. W decyzji określone również zostały wymiary pasa gruntu przeznaczonego do czasowego zajęcia jak i termin tego zajęcia w celu ograniczenia do minimum utrudnień, jakie mogą stać się udziałem właściciela sąsiedniej działki na skutek nałożenia na niego obowiązku znoszenia czasowego zajęcia jego własności.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że art. 47 Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów kpa, w szczególności art. 35 § 1 i 3 kpa. Przewidziany w nim czternastodniowy termin ma charakter instrukcyjny, a jego ewentualne przekroczenie przez organ rozpatrujący sprawę nie pozbawia tego organu możliwości wydania ważnej i wiążącej decyzji. Z kolei jeśli chodzi o brak zgody odwołującej się na wejście na jej działkę to właśnie w takiej sytuacji dochodzi do wydania decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości.
Natomiast co do braku rozstrzygnięcia o wadium organ wskazał, że ustawodawca nie przewidział możliwości nałożenia na osobę starającą się o wejście na teren sąsiedniej nieruchomości takiego zabezpieczenia; inwestor zobowiązany jest do naprawienia szkód powstałych w wyniku korzystania z nieruchomości na zasadach określonych w kodeksie cywilnym.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na tę decyzję J. L. wnosząc o jej uchylenie jak również o uchylenie decyzji organu I instancji zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego. Autorka skargi wskazała, że "należy przyznać rację wywodom organu odwoławczego, iż art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego ma charakter przepisu szczególnego w stosunku do art. 90 § 1 i 2 Kpa. Jednakże należy pamiętać również o tym, iż zgodnie z rzymską paremią "Lex specialis derogat legi priori", pierwszeństwo w stosowaniu ma norma o charakterze szczególnym przed normą o charakterze ogólnym".
Dalej skarżąca podniosła, iż ponieważ inwestor złożył wniosek o wydanie rozstrzygnięcia o niezbędności wejścia na teren jej działki w dniu 4 września 2009r., a organ I instancji wydał w tej sprawie decyzję w dniu 15 października 2009r., nie dochował on 14 dniowego terminu, co powoduje, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim wskazać należy, iż prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, iż termin, o jakim mowa w art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. Nr 156 za 2006r. poz. 1118 z późniejszymi zmianami) jest terminem o charakterze instrukcyjnym, a nie materialnym. Jak słusznie wskazał organ, jest to przepis szczególny w stosunku do art. 35 § 3 kpa, który także określa terminy do załatwienia sprawy przez organ, a więc terminy mające również charakter instrukcyjny.
W tym miejscu wskazać należy, iż niezrozumiałe jest odwołanie się przez autorkę skargi do art. 90 kpa, który nie określa żadnych terminów.
Niezachowanie terminu instrukcyjnego w żadnym wypadku nie pozbawia organu możliwości wydania decyzji, a jedynie może skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną bądź odszkodowawczą. Podnieść należy, iż termin ten ma na celu umożliwienie inwestorowi (w przypadku, gdy są spełnione pozostałe przesłanki art. 47 Prawa budowlanego) jak najszybsze uzyskania decyzji, pozwalającej na wejście na sąsiednią nieruchomość w celu wykonania robót budowlanych. Dlatego też okoliczność, że w niniejszej sprawie organ I instancji wydał decyzję z uchybieniem tego terminu nie ma znaczenia. Istotne jest, iż faktycznie w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zachodziły przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 47 Prawa budowlanego, skoro skarżąca nie wyraziła zgody na wejście na swoją nieruchomość, a jest to niezbędne z uwagi na usytuowanie budynku przy granicy i konieczność wykonania robót budowlanych prowadzonych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Sama decyzja organu I instancji czyni zadość czyni zadość wymogom określonym w art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego. Dlatego też decyzja organu odwoławczego, utrzymująca ją w mocy nie narusza prawa, co powoduje, że skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 340 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.)