Uzasadnienie
Decyzją NR [...] z dnia [...].05.2010 r. (znak: [...]) Starosta B. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust.1 i 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (tj. Dz.U. z 2006 r. nr.156 póz. 1118 z późn.zm. - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r. - obecnie tj. Dz.U. z 2010 nr.243 poz.1623) po ponownym rozpoznaniu sprawy zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółdzielni Mieszkaniowej w B. pozwolenia na budowę "zatoki parkingowej", w miejscowości B., na działce nr ew. 1 i 2, kategoria obiektu XXII, wg projektu opracowanego przez A.R. (upr. bud. nr [...] w specjalności dróg) i nr członkowskim izby samorządu zawodowego [...], określając w decyzji warunki zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 Prawa Budowlanego z 1994 r. W uzasadnieniu podniesiono co następuje.
- 1. Projekt zagospodarowania działki i projekt budowlany jest zgodny decyzją Burmistrza Miasta B. o warunkach zabudowy z dnia 21.05. 2009 r., (znak: [...]
- 2. w związku z uchylenie przez Wojewodę poprzedniej decyzji wydanej w tej samej sprawie wezwano inwestora do przedłożenia poprawionego oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co nastąpiło w dniu 31 2010 r.
- 3. w dniu 4.03. 2010 r., wpłynęło pismo (kserokopia) mieszkańców bloku nr [...] i [...] przy ul. [...] w B., skierowane do Prezesa Spółdzielni Mieszkaniowej w B. W.G..
- 4. w dniu 13.04.2010 r., Inwestor - Spółdzielnia Mieszkaniowa w B. - przekazała wykaz mieszkań wyodrębnionych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym nr [...] przy ul. [...] w B., wraz z odpisem księgi wieczystej wg. stanu na dzień 13.04.2010 r.
- 5. wezwaniem z dnia 22.04. 2010 r., zobowiązano mieszkańców bloku nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w B. (podpisanych pod pismem z dnia 4 marzec 2010 r.), do przedłożenia dokumentu potwierdzającego posiadanie nieruchomości w terenie objętym oddziaływaniem projektowanego obiektu.
- 6. Zgodnie z § 19 ust. ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. "w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" (Dz. U, Nr 75 z dnia 15 czerwiec 2002 r. póz. 690 z późn. zm.), odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, nie może być mniejsza niż 10 m w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie.
Odwołanie M.K. nie zostało uwzględnione i Wojewoda decyzją z dnia [...].07.2010 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc w uzasadnieniu co następuje.
l. Kwestie podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ według zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu, odległość skrajnego miejsca postojowego przedmiotowej zatoki parkingowej, zawierającej łącznie 17 miejsc postojowych, od budynku mieszkalnego nr [...] wynosi 11,5 m, co spełnia wymogi obowiązujących przepisów.
II. Dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenie W.G. i E.M. z dnia 30.03. 2010 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością- działkami nr 1 i 2 w B. - na cele budowlane zawiera wszystkie elementy zgodnie z wzorem określonym w § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120 z 2003 r, póz. 1127 ze zm.).
III. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji Burmistrza B. z dnia [...].05. 2009 r. o ustaleniu warunków zabudowy na budowę zespołu miejsc postojowych dla samochodów osobowych w liczbie 26 sztuk, w tym l stanowisko dla pojazdu osoby niepełnosprawnej, na części działki nr 1, 3 w B. Udział powierzchni zabudowy, która wg projektu wynosi 215 m2, w powierzchni wyznaczonego terenu inwestycji "TB", która wg załącznika graficznego nr l do ww. decyzji o warunkach zabudowy wynosi ok. 350 m2, to 61 % i wartość ta jest znacznie mniejsza od określonej w punkcie 3.4 decyzji, a wynoszącej 90 %.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła M.K. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniosła, że:
- - Wojewoda wydając decyzje powołał się na decyzje Burmistrza B. z dnia [...].05. 2009 r., o ustaleniu warunków zabudowy na budowę zespołu miejsc postojowych dla samochodów osobowych w liczbie 26 szt w tym 1 miejsca dla osoby niepełnosprawnej - której nie otrzymała,
- - Burmistrz B. w swej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na budowę zespołu miejsc postojowych na części działki 1 i 3 [ w pozwoleniu jest mowa o 2 nie jest inwestycją o której pozwolenie stara się Spółdzielnia Mieszkaniowa, działka 3 nie jest to działka mającą być częścią inwestycji co za tym idzie należy wnioskować że powierzchnia inwestycji /350m2/, jak i załącznik graficzny do decyzji Burmistrza B. nie może stanowić podstaw do wydania decyzji przez Wojewodę na budowę "zatoki parkingowej" na działce 1 i 2 w B,
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu dodatkowo podnosząc, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji Burmistrza B. z dnia [...].05. 2009 r. (znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy na budowę zespołu miejsc postojowych dla samochodów osobowych w liczbie 26 sztuk, w tym l stanowisko dla pojazdu osoby niepełnosprawnej, na części działki nr 1, 2 w B. Ma rację skarżąca strona iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy została wydana na 26 miejsc postojowych a zgodnie z zatwierdzonym projektem realizowane będzie 17 miejsc postojowych, co jednak nie oznacza.iż decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę jest sprzeczna z warunkami tej pierwszej decyzji. Byłoby tak gdyby decyzja o pozwoleniu na budowę obejmowała większą ilość miejsc postojowych, obejmowała większy teren niż wskazany w decyzji, bądź realizowana była na innym terenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: p.o.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Trzeba też wskazać, że zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.
Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty B. zatwierdzają projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę "zatoki parkingowej".
Zgodnie z art. 4 Prawa Budowlanego z 1994 r., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dysponowania nieruchomością na cele budowlane - to tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych (art. 3 pkt. 11 Prawa Budowlanego z 1994 r).
Orzekające w sprawie organy przyjęły, że inwestor Spółdzielnia Mieszkaniowa w B. takim prawem dysponuje bowiem do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono oświadczenie W.G. i E.M. z dnia 30.03.2010 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością - działkami nr 1 i 2 w B. - na cele budowlane a oświadczenie to zawiera wszystkie elementy zgodnie z wzorem określonym w § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę. Żaden z orzekających organów nie poddał analizie treść tego oświadczenia i nie skonfrontował go z materiałami sprawy. Pamiętać należy, że składane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest skuteczne o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny.
Oświadczenie to stwarza bowiem tylko domniemanie, iż składającemu przysługuje wymienione prawo. Domniemanie to może być obalone dowodami wskazującymi, iż złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości.
W aktach sprawy znajduje się takie oświadczenie z dnia 30.03.2010 r., o treści do końca nie zrozumiałej bowiem - jak można sądzić przedstawiciele Inwestora Spółdzielni Mieszkaniowej W.G. i E.M. odwołują się do zgody wszystkich współwłaścicieli i do treści księgi wieczystej [...] i księgi wieczystej [...].
Ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu z KW [...], wynika, że dotyczy ona dz.ewid. 1 która jest przedmiotem użytkowania wieczystego i a znajdujące się na niej budynki są przedmiotem odrębnej własności. Następnie wymienione są wpisy związane z odrębną własnością lokali. W aktach sprawy nie stwierdzono aby zbadano komu przysługuje prawo własności odrębnego lokalu. Druga znajdująca się w aktach sprawy księga wieczysta [...] dotyczy dz.ewid. 4 - która nie jest przedmiotem sprawy. Wyżej wspomnianej księgi wieczystej nr 5 w aktach sprawy nie odnaleziono.
. Nie wykazano jakie prawo przysługuje skarżącej do terenu przyszłej inwestycji. Na rozprawie przed Sądem w dniu 23.02.2011 r., pełnomocnik skarżącej oświadczył, że według posiadanych informacji skarżąca dysponuje prawem odrębnej własności lokalu we wspólnym budynku ale faktu tego nie może wykazać dokumentem. Ze znajdującego się w aktach sprawy skróconego wypisu ze skorowidza działek może wynikać, że skarżąca w dz.ewid. 1 ma udział w wieczystym użytkowaniu tej nieruchomości w 5138/37 cz., jest to jednak domniemanie a nie dokument potwierdzający faktyczny udział w wieczystym użytkowaniu tej nieruchomości.
Nigdzie nie ma zgody wszystkich współwłaścicieli o czym zapewnia oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 30.03.2010 r.
Tak więc przedwczesne jest ustalenie organów, że Inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością jak również i to, że skarżąca jest stroną postępowania. Ten ostatni fakt uzależniony jest od ustalenia, jakie prawo służy skarżącej do lokalu usytuowanym na nieruchomości będącej terenem inwestycji i do gruntu na którym zlokalizowany jest lokal. Dotyczy to także innych osób które mają tytuł do gruntu na którym zlokalizowane są lokale stanowiące odrębną własność. Osoby te winny być stronami tego postępowania.
Dysponowanie nieruchomością na cele budowlane może wynikać z zarządu. W sprawie możemy mieć do czynienia - ale to wymaga ustalenia - z zarządem o którym mowa w art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tj. Dz.U.z 2003 nr.119 poz.1116). Jeżeli w sprawie będzie mowa o zarządzie o którym mowa w wyżej zacytowanym art. 27 ust.2 - rozważenia będzie wymagało czy tego rodzaju zarząd daje spółdzielni prawo do dysponowania nieruchomością bez zgody pozostałych współwłaścicieli czy współużytkowników wieczystych. Z uwagi na to, że organy w tej kwestii nie poczyniły żadnych ustaleń i nie zajęły żadnego stanowiska - Sąd w tej kwestii nie może zająć stanowiska.
Sąd w składzie orzekającym nie podziela zarzutu skargi, że przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z decyzją Burmistrza B. z dnia [...].05.2009 r., o ustaleniu warunków zabudowy na budowę zespołu miejsc postojowych dla samochodów osobowych w liczbie 26 sztuk, w tym jedno stanowisko dla pojazdu osoby niepełnosprawnej, na części działki nr 1, 2 w B. o tyle, o ile projekt budowlany dotyczy 17-u miejsc a nie 26 - u. Zwrócić trzeba uwagę, że rozstrzygnięcie organu l instancji jest o tyle nieczytelne, że odwołując się do projektu - samo nie wspomina o tym, że chodzi o 17 miejsc. Jeżeli decyzja o ustaleniu warunków zabudowy zezwala na budowę większej ilości miejsc postojowych, to projekt ograniczający tę ilość nie może być uznany za sprzeczny z treścią decyzji skoro zmniejszenie ilości nie będzie miało wpływu na zagospodarowanie terenu.
Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. "c" oraz art. 135 oraz 152 należało orzec jak w sentencji.