Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 1 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1339/18

Uzasadnienie

Wojewoda decyzją z dnia 22 sierpnia 2018 r. (znak: [...]), na podstawie:

1. - art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 121 z późn. zm. – dalej jako: u.g.n.),
2. - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), po rozpatrzeniu odwołań K. W., J. W. oraz Gminy K. od decyzji Starosty [...] z dnia 5 grudnia 2017 r. (znak: [...]), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 5 grudnia 2017 r. Starosta [...] orzekł: w pkt. 1 o zwrocie udziału wynoszącego 3/4 części w nieruchomości ozn. jako dz. nr [...], położonej w obr. [...]. ewid. P. m. K., na rzecz: L. K. w [...] części, J. K. w [...] części, P. O. w [...] części, M. O. w [...] części, M. K. w [...] części; w pkt. 2 o zobowiązaniu osób wymienionych w pkt. 1 do zwrotu na rzecz Gminy K. kwoty [...]zł, odpowiadającej kwocie zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości; w pkt. 3-6 o sposobie dokonania wpłaty kwoty wymienionej w pkt. 2.

Orzekając w ww. sposób organ I instancji wskazał, iż stanowiący przedmiot postępowania udział wynoszący 3/4 cz. w nieruchomości zabudowanej budynkiem przy ul. [...], ozn. jako dz. nr [...], położona w obr. [...] m. K., została nabyta na rzecz Skarbu Państwa aktem notarialnym – umową sprzedaży z dnia 28 lipca 1978 r. Rep. A Nr [...] z przeznaczeniem na realizację Bulwaru [...], który jak ustalono nie powstał w tym miejscu. W ocenie organu I instancji możliwy był zatem zwrot wywłaszczonego udziału wynoszącego 3/4 części w nieruchomości ozn. jako dz. nr [...], położonej w obr. [...] m. K., wobec braku innych przeszkód prawnych.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła Gmina K., podnosząc, iż kluczowe dla przedmiotowej sprawy było ustalenie celu wywłaszczenia. Podkreślono przy tym, że Starosta [...] ustalił cel na podstawie dwóch przesłanek: treści umowy sprzedaży z dnia 28 lipca 1978 r. Rep. [...] oraz zapisów Planu Zagospodarowania Przestrzennego K. Zespołu Miejskiego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta K. z dnia 23 czerwca 1977 r. W tym zakresie zwrócono uwagę, że plan miejscowy obowiązujący w dacie wywłaszczenia (nabycia) wskazywał, iż przedmiotowy teren rezerwowany był pod ulicę ruchu normalnego "Bulwar nadwiślański", w ramach Ogólnomiejskiego Systemu Komunikacji, z zakazem lokalizacji obiektów kubaturowych, w tym prowizorycznych. Zaznaczono też, że z zapisów planu wynikało także, iż podstawą było opracowanie "Koncepcja urbanistyczna S. P." z 1975 r. oraz, iż w przygotowaniu był plan szczegółowy S. P. (1981 r.).

W ocenie strony odwołującej się, wobec braku precyzyjnych dokumentów planistycznych konieczna była szczegółowa analiza koncepcji urbanistycznych, będących podstawą planu miejscowego, której w przedmiotowej sprawie nie przeprowadzono. Zdaniem strony odwołującej się, w szczególności zbadać należałoby przebieg planowanych ulic stanowiących część układu komunikacyjnego S. P.. Wyjaśniono również, że w szczególności zachować powinno się w zbiorach archiwalnych opracowanie "Ogólnomiejski System Komunikacji". Ponadto według strony odwołującej się, należałoby w postępowaniu wyjaśniającym np. przeanalizować księgi wieczyste nieruchomości sąsiednich, czy znalazły się w nich wzmianki o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego, czy nawet były one wywłaszczane w związku z planowaną inwestycją.

Dodatkowo w odwołaniu podniesiono, iż w postępowaniu wyjaśniającym należało także wziąć pod uwagę zabytkowy charakter kamienicy znajdującej się na przedmiotowej nieruchomości i ustalić jej status na gruncie ochrony zabytków, w tym możliwości jej rozbiórki i ewentualnych zmian w układzie urbanistycznym dzielnicy.

Odwołanie od ww. decyzji wnieśli również J. W. i K. W. (oba o takiej samej treści) podnosząc, iż Starosta [...] błędnie ocenił Plan Zagospodarowania Przestrzennego dla miasta K. obowiązujący w dniu nabycia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. W ocenie odwołujących się nie można jednoznacznie stwierdzić, że nieruchomość została nabyta na rzecz Skarbu Państwa w celu budowy drogi, skoro nie było szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentu przywołanego w akcie notarialnym zawartym w dniu 28 lipca 1978 r. Ponadto zdaniem odwołujących się, organ miał obowiązek zgromadzić wszystkie możliwe dokumenty, które mogą wpłynąć na wydanie decyzji, niemniej jednak nie zbadał on celu nabycia sąsiednich nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, tj. K. ul. [...] i K. ul. [...].

Odwołujący się nie zgodzili się również z argumentacją Starosty, że brak wywłaszczenia [...] nieruchomości należących do F. i R. B. potwierdzało, iż cel wywłaszczenia nie został zrealizowany. Według odwołujących się, Starosta powinien wystąpić do Archiwum M. Urzędu Wojewódzkiego z zapytaniem, czy posiadają w swoich zasobach dokumenty potwierdzające wszczęcie wywłaszczenia 10/40 udziałów należących do ww. osób. Zwrócono bowiem uwagę, że być może takie dokumenty były w posiadaniu archiwum i na podstawie tej dokumentacji można by stwierdzić jaki był cel wywłaszczenia.

Nadmieniono również, że odwołanie od ww. decyzji wniósł także I. K., jednak wobec braków formalnych odwołania (brak podpisu) Wojewoda pismami z dnia 23 lutego 2018 r. (skierowanym do I. K.) i z dnia 22 czerwca 2018 r. (E. K.) wezwano odwołującego do uzupełnienia odwołania poprzez złożenie pod nim podpisu, w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tego braku spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpoznania. Powyższe pisma Wojewody pozostały bez odpowiedzi, wobec czego na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. ww. odwołanie pozostawiono bez rozpoznania.

Rozpatrując odwołanie oraz całość materiału dowodowego zebranego w sprawie Wojewoda wskazał na wstępie, że przedmiotem postępowania była kwestia zwrotu udziału wynoszącego 3/4 części w wywłaszczonej nieruchomości ozn. jako dz. nr [...], położona w obr. [...] m. K., na rzecz ww. osób – w trybie art. 136 i n. u.g.n., w którym to zakresie orzeczono decyzją Starosty [...] z dnia 5 grudnia 2017 r. (znak: [...]). Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 136 ust. 3 zdanie 1 u.g.n. wskazując, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały dwie podstawowe przesłanki, bez zaistnienia których nie byłoby możliwe orzeczenie o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości, a mianowicie z wnioskiem o zwrot przedmiotowej nieruchomości wystąpiły uprawnione do tego osoby, czyli spadkobiercy poprzednich współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, tj. J. K. i H. K., zaś udział wynoszący 3/4 części przedmiotowej nieruchomości, zabudowanej budynkiem przy ul. [...], został nabyty na rzecz Skarbu Państwa umową zawartą w formie aktu notarialnego z dnia 28 lipca 1978 r. Rep. [...], w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, wskazanym w art. 216 ust. 1 u.g.n.

Wyjaśniono przy tym, że celem wywłaszczenia (nabycia) przedmiotowej nieruchomości – wprost wskazanym w ww. umowie sprzedaży – była realizacja Bulwaru Południowego, zgodnie z decyzją Urzędu Miasta K. z dnia 6 grudnia 1974 r., nr [...], zatwierdzającą plan realizacyjny tej inwestycji. Zaznaczono także, że kwestia możliwości zastosowania regulacji art. 136 ust. 3 u.g.n. w odniesieniu do ww. udziału w przedmiotowej nieruchomości została przesądzona w wydanym w przedmiotowej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 października 2012 r. (sygn. akt II SA/Kr 1015/12). Podkreślono bowiem, że w orzeczeniu tym stwierdzono, iż możliwy jest zwrot udziałów w wywłaszczonej nieruchomości, jeżeli tak jak w przedmiotowej sprawie wywłaszczeniu ulegał także tylko udział w nieruchomości. W tym zakresie organ odwoławczy przytoczył obszerny fragment uzasadnienia ww. wyroku odnoszący się do możliwości rozporządzania udziałem w nieruchomości, rozumienia pojęcia "część nieruchomości", a także wskazania warunków, których wystąpienie umożliwia objęcie zwrotem zarówno wydzielonej, jak i niewydzielonej części nieruchomości, czyli udziałów we współwłasności.

Organ II instancji zaznaczył przy tym, że zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), organy orzekające w przedmiotowej sprawie były związane ocena prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w ww. orzeczeniu sądu. Następnie organ przywołał treść art. 137 ust. 1 u.g.n. oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r. (sygn. akt P 38/11), odnoszące się do kwestii zbędności nieruchomości wywłaszczonej na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Wyjaśniono przy tym, że zgodnie z przywołanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt P 38/11), art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n., w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, został uznany za niezgodny z art. 2 w zw. z art. 165 ust. 1 Konstytucji RP.

Tym samym podkreślono, że organ prowadzący postępowanie o zwrot nieruchomości powinien w pierwszej kolejności możliwie najbardziej precyzyjnie określić cel wywłaszczenia nieruchomości, a następnie w drodze dostępnych środków dowodowych ustalić – czy w odniesieniu do konkretnej nieruchomości zaistniała przesłanka zbędności, określona w art. 137 ust. 1 u.g.n., gdyż ustalenia te mają decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy podniósł bowiem, że podstawowym źródłem określenia celu wywłaszczenia w konkretnej sprawie będzie decyzja wywłaszczeniowa (umowa sprzedaży) i to właśnie w tym dokumencie należy poszukiwać celu wywłaszczenia. Zaznaczono jednak, że często cel ten był określony w decyzji lub umowie sprzedaży w sposób ogólnikowy bądź też brakowało nawet określenia przeznaczenia nieruchomości. Dlatego też wyjaśniono, że niezbędna będzie w takich przypadkach prawidłowa ocena celu wywłaszczenia na podstawie tych samych kryteriów, co jej niezbędność w postępowaniu wywłaszczeniowym.

Dodano przy tym, że będzie to w szczególności analiza przeznaczenia gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym w czasie wydania decyzji wywłaszczeniowej oraz analiza dokumentacji dołączanej obowiązkowo do wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, a zwłaszcza decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji i decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, czyli dokumentacji ściśle związanej z inwestycją stanowiącą podstawę wywłaszczenia, której szczegółowa analiza będzie niezbędna do precyzyjnego określenia celu wywłaszczenia.

Mając na uwadze powyższe Wojewoda podał, że pomimo poszukiwań organowi I instancji nie udało się pozyskać do akt sprawy planu realizacyjnego Bulwaru Południowego, zatwierdzonego decyzją Urzędu Miasta K. z dnia 6 grudnia 1974 r., nr [...] Tym samym wskazano, że doprecyzowania celu wywłaszczenia (nabycia) przedmiotowej nieruchomości, określonego w umowie sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 28 lipca 1978 r. Rep. A I Nr [...] ogólnie jako realizacja Bulwaru Południowego, organ I instancji dokonał na podstawie informacji zawartych w pismach Biura Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta K. z dnia 18 czerwca 2010 r. (znak: [...]) oraz z dnia 10 września 2010 r. (znak: [...]), z których to wynikało, że w dacie wywłaszczenia (nabycia) udziału w działce nr [...], obr. [...], działka ta podlegała ustaleniom Planu Zagospodarowania Przestrzennego K. Zespołu Miejskiego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta K. z dnia 23 czerwca 1977 r., obowiązującego do dnia 15 czerwca 1988 r. i znajdowała się w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem A.1.06.03 KN II, co zgodnie z ustaleniami programowo-przestrzennymi oznaczało teren rezerwowany pod ulicę ruchu normalnego ("Bulwar Nadwiślański") w ramach Ogólnomiejskiego Systemu Komunikacji, z zakazem lokalizacji wszelkich obiektów kubaturowych, w tym prowizorycznych.

Zaznaczono przy tym, że w ww. pismach podano również informację, iż istniejącym opracowaniem stanowiącym podstawę tych ustaleń była "Koncepcja urbanistyczna S. P." z 1975 r., natomiast w przygotowaniu był wówczas "Plan szczegółowy S. P.", który powstał w 1981 r. Ponadto zwrócono uwagę, że z treści ww. pism Biura Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta K. wynikało, iż w kolejnym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta K. z dnia 25 kwietnia 1988 r. przedmiotowa nieruchomość znalazła się w terenie oznaczonym symbolem A4.01.077 MW2 – tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego (wysokiej i niskiej intensywności). Organ odwoławczy podał także, że w celu ustalenia sposobu użytkowania przedmiotowej nieruchomości po wywłaszczeniu organ I instancji pozyskał do akt sprawy z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. odbitki zdjęć lotniczych obejmujące przedmiotową nieruchomość, wykonane w 1975 r., 1982 r., 1993 r., 1998 r. i 2003 r., których analiza potwierdziła, że dz. nr [...] obr. [...] m. K. nie została zagospodarowana pod ulicę ruchu normalnego ("Bulwar [...] w ramach budowy Bulwaru Południowego.

Dodatkowo Wojewoda podniósł, że z analizy kserokopii działu [...], b. gm. kat. P., kserokopii działu [...], stanowiącej cd. [...] gm. kat. P. oraz aktualnego odpisu księgi wieczystej nr [...] wynikało, iż przedmiotowa nieruchomość nie była przedmiotem dalszego wywłaszczania w zakresie pozostałych udziałów stanowiących własność osób fizycznych i do chwili obecnej wspomniana działka pozostawała we współwłasności: Gminy K. i osób fizycznych. Jednocześnie zaznaczono, że z rastru archiwalnej mapy sytuacyjno-wysokościowej, obejmującej m.in. dz. nr [...], obr. [...] m. K., określającej sposób jej zagospodarowania według stanu na luty 1986 r., tj. siódmy rok po wywłaszczeniu, wynikało, że ww. działka nie została zagospodarowana na cel wywłaszczenia, którym była budowa Bulwaru [...]. ulicy ruchu normalnego. Zdaniem organu odwoławczego, do takiego samego wniosku prowadziła też analiza treści mapy sytuacyjno-wysokościowej obejmującej przedmiotową nieruchomość, określającej jej sposób zagospodarowania na dzień 21 września 2010 r., a także wydruku aktualnej mapy sytuacyjno-wysokościowej obejmującej przedmiotową nieruchomość, pochodzącego z Miejskiego Systemu Informacji Przestrzennej oraz fotografii kamienicy przy ul. [...] w K. pochodzącego ze strony internetowej "google maps", wykonanych w maju 2014 r. W dalszej kolejności Wojewoda podał, że w trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił również, że budynek mieszkalno-użytkowy przy ul. [...] w K. był zarządzany przez Zarzad BUdynkow Komunalnych w K. od 1 sierpnia 1995 r. do dnia wydawania decyzji.

Wyjaśniono także, że jak wynikało z informacji Zarzad BUdynkow Komunalnych w K. z dnia 30 lipca 2018 r. (znak: [...]) najemcami lokali mieszkaniowych znajdujących się w ww. budynku byli J. W. (lokal mieszkalny nr [...]), I. K. (lokal mieszkalny nr [...]), B. C. (lokal mieszkalny nr [...]), A. P. (lokal mieszkalny nr [...]), K. J.-R. (lokal mieszkalny nr [...]) oraz K. W. (lokal użytkowy nr [...]), natomiast lokal mieszkaniowy nr [...] stanowił "pustostan". Zaznaczono także, że A. P. w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji nie była stroną żadnej umowy stanowiącej tytuł prawny do korzystania z lokalu nr [...], wobec czego nie posiadała wówczas statusu strony postępowania, natomiast w aktualnie prowadzonym postępowaniu odwoławczym Wojewoda uwzględnił fakt zawarcia przez ww. osobę umowy najmu wspomnianego lokalu, uznając A. P. za stronę.

Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy podzielił pogląd wyrażony przez organ I instancji, iż brak wywłaszczenia wszystkich udziałów w przedmiotowej nieruchomości (wywłaszczono tylko udziały wynoszące 30/40 części) uniemożliwił realizację celu wywłaszczenia, jak również i innego celu publicznego. Podkreślono też, że ww. nieruchomość pozostawała własnością Gminy K. w udziale wynoszącym 15/20 części, w związku z czym jej stan prawny nie stanowił przeszkody do orzeczenia o zwrocie udziałów wynoszących 30/40 części w przedmiotowej nieruchomości.

Ponadto organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez Gminę K., zdaniem której w prowadzonym postępowaniu należałoby ustalić w dacie wywłaszczenia (nabycia) przedmiotowej nieruchomości przebieg planowanych ulic, stanowiących część układu komunikacyjnego S. P., wskazał, że fakt wywłaszczenia tylko i wyłącznie udziału (3/4 cz.) w przedmiotowej nieruchomości i zaniechanie procesu pozyskania całości prawa własności przedmiotowej nieruchomości sam w sobie stanowił dowód na brak realizacji celu wywłaszczenia, jakim było powstanie ulicy ruchu zwykłego w ramach budowy Bulwaru [...] gdyż na nieruchomości tej znajdował i nadal znajduje się budynek mieszkalny. Stąd też zdaniem organu odwoławczego, trudno było sobie wyobrazić, jak w takiej sytuacji miałaby wyglądać realizacja celu wywłaszczenia na przedmiotowej nieruchomości, gdyż dla zrealizowania celu wywłaszczenia należałoby zburzyć budynek znajdujący się na wywłaszczanej nieruchomości.

Podkreślono przy tym, że już z doświadczenia życiowego wynikało, iż budynek mieszkalny w żaden sposób nie był powiązany z realizacją i funkcjonowaniem obiektu budowlanego, jakim jest ulica, a zatem nie do przyjęcia był argument, że w umowie sprzedaży wskazano konkretny cel (budowa ulicy) z odwołaniem się do konkretnego planu realizacyjnego, podczas gdy rzeczywistym zamiarem wywłaszczającego było pozostawienie istniejącego na tym terenie budynku. W ocenie organu II instancji, takie działanie należałoby bowiem uznać za irracjonalne.

Następnie Wojewoda zwrócił uwagę, że podnoszone w odwołaniu kwestie zgodności planowanego w dacie wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości zamierzenia stanowiącego cel wywłaszczenia z przepisami dotyczącymi ochrony zabytków, w tym możliwości rozbiórki znajdującego się na tym terenie budynku oraz ewentualnych zmian w układzie urbanistycznym dzielnicy P., nie mogły stanowić przedmiotu ustaleń postępowania o zwrot nieruchomości, w którym co do zasady bada się tylko zbędność nieruchomości wywłaszczonej na cel wywłaszczenia, a więc faktyczne wykonanie planowanej inwestycji, a nie zasadność samego wywłaszczenia. Tym samym w ocenie organu odwoławczego, zarzuty odwołania Gminy K. należało uznać za nieuzasadnione i niezasługujące na uwzględnienie.

Odnosząc się natomiast do podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu na rzecz Gminy K. zwaloryzowanego odszkodowania za udział w wywłaszczonej nieruchomości (stanowiącej obecnie dz. nr [...], obr. [...] m. K.), w wysokości [...] zł, organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzone w tym zakresie przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające oraz przedstawione w wydanej decyzji uzasadnienie tej kwestii, jak również powodów nieuwzględnienia w rozpoznawanej sprawie nakładów na przedmiotowej nieruchomości (określonych w art. 140 ust. 4 u.g.n.), jako niezwiązanych z realizacją celu wywłaszczenia (budową ulicy ruchu zwykłego w ramach powstania Bulwaru [...]), należało uznać za prawidłowe.

Tym samym zdaniem Wojewody, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przez organ I instancji był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie i nie wymagał on uzupełnienia. Podkreślono także, że poczynione ustalenia w zakresie skonkretyzowania celu wywłaszczenia (nabycia) przedmiotowej nieruchomości były wyczerpujące i zgodne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, wobec czego zarzuty podniesione w odwołaniach w tym zakresie uznać należało za bezprzedmiotowe. Dlatego też w ocenie organu odwoławczego, wobec argumentacji przytoczonej w decyzji, zarzuty podniesione w odwołaniach Gminy K., J. W. i K. W. należało uznać za nieuzasadnione i niezasługujące na uwzględnienie, zaś decyzję organu I instancji utrzymać w mocy jako prawidłową.

Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca – Gmina Miejska K, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji oraz zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów:

1. - art. 7 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności brak pozyskania dokumentacji precyzującej cel wywłaszczenia i oparcie się głównie na postanowieniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w dacie wywłaszczenia wytworzono dokumentację, np. opracowanie "Ogólnomiejski System Komunikacji", pozwalającą zweryfikować prawidłowość ustalonego przez organy administracji celu wywłaszczania,
2. - art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, zwłaszcza dokumentacji dotyczącej nadbudowy, remontu przedmiotowej kamienicy i nieuzasadnione przyjęcie, że na nieruchomości nie zrealizowano celu wywłaszczenia,
3. - art. 136 ust. 3 i art. 137 u.g.n., poprzez orzeczenie o zwrocie nieruchomości w oparciu o wadliwe zebrany i przeanalizowany materiał dowodowy.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przytoczyła dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie stanowisko doktryny.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz. U. z 2017, poz. 2188 t.j.), oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 t.j. - dalej jako: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanego aktu, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu.

Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W myśl art. 145 p.p.s.a.: "§ 1. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

1. 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
2. 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach".

Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z dnia 22 sierpnia 2018 r. (znak: [...]), utrzymująca w mocy - po rozpatrzeniu odwołań K. W., J. W. oraz Gminy K. - decyzję Starosty [...] z dnia 5 grudnia 2017 r. (znak: [...]) orzekającą: w pkt. 1 o zwrocie udziału wynoszącego 3/4 części w nieruchomości ozn. jako dz. nr [...], położonej w obr. [...] m. K., na rzecz: L. K. w [...] części, J. K. w [...] części, P. O. w [...] części, M. O. w [...] części, M. K. w [...] części; w pkt. 2 o zobowiązaniu osób wymienionych w pkt. 1 do zwrotu na rzecz Gminy K. kwoty [...]zł, odpowiadającej kwocie zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości; w pkt. 3-6 o sposobie dokonania wpłaty kwoty wymienionej w pkt. 2.

Zgodnie z treścią art. 136 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 121 z późn. zm. – dalej jako: u.g.n.) znajdującego zastosowanie w kontrolowanej sprawie: "1. Nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości.

1. 2. W razie powzięcia zamiaru użycia wywłaszczonej nieruchomości lub jej części na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, właściwy organ zawiadamia poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę o tym zamiarze, informując równocześnie o możliwości zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.
2. 3. Poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ. Warunkiem zwrotu nieruchomości jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140.
3. 4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do części nieruchomości nabytej w drodze umowy zgodnie z art. 113 ust. 3.
4. 5. W przypadku niezłożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości lub jej części w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia o możliwości zwrotu, uprawnienie do zwrotu nieruchomości lub jej części wygasa.
5. 6. (utracił moc).".

Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 39/15, uznał art. 136 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624, 820, 1509, 1529 i 1595) w zakresie, w jakim wyłącza prawo do żądania przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę zwrotu nieruchomości nabytej przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego w drodze umowy, o której mowa w art. 114 ust. 1 tej ustawy, gdy nieruchomość stała się zbędna na cel publiczny uzasadniający jej nabycie, za niezgodny z art. 21 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.

Zarazem w myśl art. 137 u.g.n. "1. Nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli:

1. 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo
2. 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.
3. 2. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część."

Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.

W ocenie Sądu kontrolowane organy uczyniły zadość wymogom prawdy materialnej a zatem treści art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustaliły w stopniu wystarczającym dla hipotezy i dyspozycji art. 136 i art. 137 u.g.n. i zarazem poddającym się kontroli Sądu, że w sprawie zaistniały przesłanki do zwrotu wywłaszczonego uprzednio udziału w nieruchomości jak w sentencji kontrolowanej decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy przez decyzję organu II instancji. Uzasadnienia kontrolowanych decyzji Sąd ocenia jako merytorycznie spójne, logiczne, oparte na wystarczająco w realiach kontrolowanej sprawy ustalonym stanie faktycznym i powołujące się na argumentację opartą na prawidłowo ustalonym i zinterpretowanym stanie prawnym.

W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że stanowiący przedmiot postępowania udział wynoszący 3/4 cz. w nieruchomości zabudowanej budynkiem przy ul. [...], ozn. jako dz. nr [...], położona w obr. [...] m. K., został nabyty na rzecz Skarbu Państwa aktem notarialnym – umową sprzedaży z dnia 28 lipca 1978 r. Rep. A Nr [...] z przeznaczeniem na realizację Bulwaru [...]

W kontrolowanej sprawie, w ocenie Sądu spełnione zostały dwie podstawowe przesłanki, bez zaistnienia których nie byłoby możliwe orzeczenie o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości. Z wnioskiem o zwrot przedmiotowej nieruchomości wystąpiły uprawnione do tego osoby, czyli spadkobiercy poprzednich współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, tj. J. K. i H. K.. Udział wynoszący 3/4 części przedmiotowej nieruchomości, zabudowanej budynkiem przy ul. [...], został nabyty na rzecz Skarbu Państwa umową zawartą w formie aktu notarialnego z dnia 28 lipca 1978 r. Rep. [...], w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, wskazanym w art. 216 ust. 1 u.g.n.

Jednocześnie w ocenie Sądu przy ocenie zgodności z prawem kontrolowanych decyzji trzeba mieć na uwadze, że celem wywłaszczenia (nabycia) przedmiotowej nieruchomości – wprost wskazanym w ww. umowie sprzedaży – była realizacja Bulwaru [...], zgodnie z decyzją Urzędu Miasta K. z dnia 6 grudnia 1974 r., nr [...], zatwierdzającą plan realizacyjny tej inwestycji. Ogląd i ocena przez Sąd stanu faktycznego kontrolowanej sprawy odzwierciedlonego w aktach sprawy potwierdza tezę, że prawidłowo ustalony cel wywłaszczenia nie został zrealizowany. Zauważyć także należy, że kwestia możliwości zastosowania regulacji art. 136 ust. 3 u.g.n. w odniesieniu do ww. udziału w przedmiotowej nieruchomości została przesądzona w wydanym uprzednio w przedmiotowej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 października 2012 r. (sygn. akt II SA/Kr 1015/12). W orzeczeniu tym stwierdzono, iż możliwy jest zwrot udziałów w wywłaszczonej nieruchomości, jeżeli tak jak wówczas przedmiotowej i obecnie w ponownie kontrolowanej sprawie wywłaszczeniu ulegał także tylko udział w nieruchomości.

Jednocześnie zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organy orzekające w kontrolowanej sprawie były związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w ww. orzeczeniu Sądu. Sąd podziela także w pełni wyjaśnienia kontrolowanych organów, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r. (sygn. akt P 38/11), art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n., w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, został uznany za niezgodny z art. 2 w zw. z art. 165 ust. 1 Konstytucji RP.

Tym samym prawidłowy jest wniosek podnoszący, że organ prowadzący postępowanie o zwrot nieruchomości powinien w pierwszej kolejności możliwie jak najbardziej precyzyjnie określić cel wywłaszczenia nieruchomości, a następnie w drodze dostępnych środków dowodowych ustalić – czy w odniesieniu do konkretnej nieruchomości zaistniała przesłanka zbędności, określona w art. 137 ust. 1 u.g.n., gdyż ustalenia te mają decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd podziela ogólne, wstępne stanowisko kontrolowanych organów, że podstawowym źródłem określenia celu wywłaszczenia w danej konkretnej sprawie będzie decyzja wywłaszczeniowa (umowa sprzedaży) i to właśnie w tym dokumencie należy poszukiwać celu wywłaszczenia. Trafnie zaznaczono jednak, że często cel ten był określony w decyzji lub umowie sprzedaży w sposób ogólnikowy bądź też brakowało nawet określenia przeznaczenia nieruchomości. Dlatego też prawidłowo i zgodnie z prawem wyjaśniono w kontrolowanej decyzji organu II instancji, że niezbędna będzie w takich przypadkach prawidłowa ocena celu wywłaszczenia na podstawie tych samych kryteriów, co jej niezbędność w postępowaniu wywłaszczeniowym.

Trafna jest przy tym konstatacja kontrolowanego organu, że będzie to w szczególności analiza przeznaczenia gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym w czasie wydania decyzji wywłaszczeniowej oraz analiza dokumentacji dołączanej obowiązkowo do wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, a zwłaszcza decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji i decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, czyli dokumentacji ściśle związanej z inwestycją stanowiącą podstawę wywłaszczenia, której szczegółowa analiza będzie niezbędna do precyzyjnego określenia celu wywłaszczenia.

Jednak wobec powyższych ustaleń Wojewoda w sposób uzasadniony realiami sprawy skonstatował, że pomimo przeprowadzonych poszukiwań organowi I instancji nie udało się pozyskać do akt sprawy planu realizacyjnego Bulwaru Południowego, zatwierdzonego decyzją Urzędu Miasta K. z dnia 6 grudnia 1974 r., nr [...] Tym samym, w ocenie Sądu, w sposób uzasadniony okolicznościami sprawy prawidłowo i zgodnie z zasadami dowodzenia zawartymi w k.p.a. wskazano, że doprecyzowania celu wywłaszczenia (nabycia) przedmiotowej nieruchomości, określonego w umowie sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 28 lipca 1978 r. Rep. A I Nr [...] ogólnie jako realizacja Bulwaru Południowego, organ I instancji prawidłowo i zgodnie z prawem dokonał na podstawie informacji zawartych w pismach Biura Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta K. z dnia 18 czerwca 2010 r. (znak: [...]) oraz z dnia 10 września 2010 r. (znak: [...]).

Z pism tych wynikało to, że w dacie wywłaszczenia (nabycia) udziału w działce nr [...], obr. [...], działka ta podlegała ustaleniom Planu Zagospodarowania Przestrzennego K. Zespołu Miejskiego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta K. z dnia 23 czerwca 1977 r., obowiązującego do dnia 15 czerwca 1988 r. i znajdowała się w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem A.1.06.03 KN II, co zgodnie z ustaleniami programowo-przestrzennymi oznaczało teren rezerwowany pod ulicę ruchu normalnego ("Bulwar [...] w ramach Ogólnomiejskiego Systemu Komunikacji, z zakazem lokalizacji wszelkich obiektów kubaturowych, w tym prowizorycznych. Kontrolowane organy zaznaczyły przy tym, że w ww. pismach podano również informację, iż istniejącym opracowaniem stanowiącym podstawę tych ustaleń była "Koncepcja urbanistyczna S. P." z 1975 r., natomiast w przygotowaniu był wówczas "Plan szczegółowy S. P.", który powstał w 1981 r. Ponadto zwrócono uwagę, że z treści ww. pism Biura Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta K. wynikało, iż w kolejnym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta K. z dnia 25 kwietnia 1988 r. przedmiotowa nieruchomość znalazła się w terenie oznaczonym symbolem A4.01.077 MW2 – tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego (wysokiej i niskiej intensywności).

Weryfikując sposób prowadzenia postępowania dowodowego Sąd zauważa, że organ odwoławczy podał także, że w celu ustalenia sposobu użytkowania przedmiotowej nieruchomości po wywłaszczeniu organ I instancji pozyskał do akt sprawy z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. odbitki zdjęć lotniczych obejmujące przedmiotową nieruchomość, wykonane w 1975 r., 1982 r., 1993 r., 1998 r. i 2003 r., których analiza potwierdziła, że dz. nr [...] obr. [...] m. K. nie została zagospodarowana pod ulicę ruchu normalnego ("Bulwar [...]"), w ramach budowy Bulwaru [...].

Dodatkowo kontrolowany obecnie Wojewoda zasadnie podniósł, że z analizy kserokopii działu [...] gm. kat. P., kserokopii działu I. 04, stanowiącej cd. lwh [...] oraz aktualnego odpisu księgi wieczystej nr [...] wynikało, iż przedmiotowa nieruchomość nie była przedmiotem dalszego wywłaszczania w zakresie pozostałych udziałów stanowiących własność osób fizycznych i do chwili obecnej wspomniana działka pozostawała we współwłasności: Gminy K. i osób fizycznych. Jednocześnie zaznaczono, że z rastru archiwalnej mapy sytuacyjno-wysokościowej, obejmującej m.in. dz. nr [...], obr[...]. ewid. P. m. K., określającej sposób jej zagospodarowania według stanu na luty 1986 r., tj. siódmy rok po wywłaszczeniu, wynikało, że ww. działka nie została zagospodarowana na cel wywłaszczenia, którym była budowa Bulwaru Południowego, tj. ulicy ruchu normalnego. Trafnym, w ocenie Sądu, zdaniem organu odwoławczego, do takiego samego wniosku prowadziła też analiza treści mapy sytuacyjno-wysokościowej obejmującej przedmiotową nieruchomość, określającej jej sposób zagospodarowania na dzień 21 września 2010 r., a także wydruku aktualnej mapy sytuacyjno-wysokościowej obejmującej przedmiotową nieruchomość, pochodzącego z Miejskiego Systemu Informacji Przestrzennej oraz fotografii kamienicy przy ul. [...] w K. pochodzącego ze strony internetowej "google maps", wykonanych w maju 2014 r. W dalszej kolejności kontrolowane organy podały w ramach dalszej argumentacji, że w trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił również, że budynek mieszkalno-użytkowy przy ul. [...] w K. był zarządzany przez Zarząd Budynków Komunalnych w K. od 1 sierpnia 1995 r. do dnia wydawania decyzji.

Mając na uwadze powyższe zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo podzielił logiczny i zgodny z prawem pogląd wyrażony przez organ I instancji, iż brak wywłaszczenia wszystkich udziałów w przedmiotowej nieruchomości (wywłaszczono tylko udziały wynoszące 30/40 części) uniemożliwił realizację celu wywłaszczenia, jak również i innego celu publicznego. Prawidłowo podkreślono też, że ww. nieruchomość pozostawała własnością Gminy K. w udziale wynoszącym 15/20 części, w związku z czym jej stan prawny nie stanowił przeszkody do orzeczenia o zwrocie udziałów wynoszących 30/40 części w przedmiotowej nieruchomości.

Ponadto Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego odnoszące się do zarzutów Gminy K., zdaniem której w prowadzonym postępowaniu należałoby ustalić w dacie wywłaszczenia (nabycia) przedmiotowej nieruchomości przebieg planowanych ulic, stanowiących część układu komunikacyjnego S. P., który trafnie i zgodnie z prawem uargumentował, że fakt wywłaszczenia tylko i wyłącznie udziału (3/4 cz.) w przedmiotowej nieruchomości i zaniechanie procesu pozyskania całości prawa własności przedmiotowej nieruchomości sam w sobie stanowił dowód na brak realizacji celu wywłaszczenia, jakim było powstanie ulicy ruchu zwykłego w ramach budowy Bulwaru Południowego, gdyż na nieruchomości tej znajdował i nadal znajduje się budynek mieszkalny. Stąd też zdaniem także i zdaniem Sądu, trudno było sobie wyobrazić, jak w takiej sytuacji miałaby wyglądać realizacja celu wywłaszczenia na przedmiotowej nieruchomości, gdyż dla zrealizowania celu wywłaszczenia należałoby zburzyć budynek znajdujący się na wywłaszczanej nieruchomości.

Trafna i logiczna jest przy tym konstatacja, że już z doświadczenia życiowego wynikało, iż budynek mieszkalny w żaden sposób nie był powiązany z realizacją i funkcjonowaniem obiektu budowlanego, jakim jest ulica, a zatem nie do przyjęcia był argument, że w umowie sprzedaży wskazano konkretny cel (budowa ulicy) z odwołaniem się do konkretnego planu realizacyjnego, podczas gdy rzeczywistym zamiarem wywłaszczającego było pozostawienie istniejącego na tym terenie budynku. W ocenie organu II instancji a także Sądu, takie działanie należałoby bowiem uznać za irracjonalne. Zdaniem Sądu także podnoszone w sprawie kwestie zgodności planowanego w dacie wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości zamierzenia stanowiącego cel wywłaszczenia z przepisami dotyczącymi ochrony zabytków, w tym możliwości rozbiórki znajdującego się na tym terenie budynku oraz ewentualnych zmian w układzie urbanistycznym dzielnicy P., nie mogły stanowić przedmiotu ustaleń postępowania o zwrot nieruchomości, w którym co do zasady bada się tylko zbędność nieruchomości wywłaszczonej na cel wywłaszczenia, a więc faktyczne wykonanie planowanej inwestycji, a nie zasadność samego wywłaszczenia.

Tym samym, w ocenie Sądu, argumentację Gminy K. opierającą się na powyższych instytucjach prawnych należało uznać za nieuzasadnioną i niezasługującą na uwzględnienie. W konsekwencji powyższych ustaleń Sąd stwierdza, że w kontrolowanej sprawie nie został naruszony art. 7 k.p.a. w sposób mogący mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy, przez rzekome niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Podnoszony w skardze brak pozyskania wskazanej w niej dokumentacji precyzującej cel wywłaszczenia i oparcie się głównie na postanowieniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, został w uzasadnieniu decyzji wyjaśniony i uzdrowiony przez oparcie się na wystarczających dokumentach subsydiarnych, o których była mowa odpowiednio powyżej. Nie został także w kontrolowanej sprawie naruszony art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w sposób mogący mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy, gdyż skontrolowany, zgodny z prawem i przedstawiony powyżej proces dowodzenia kontrolowanych organów w pełni pozwolił na uzasadnione przyjęcie, że na nieruchomości nie zrealizowano celu wywłaszczenia.

Kontrolowane organy nie naruszyły także art. 136 ust. 3 i art. 137 u.g.n. ponieważ w ocenie Sądu zaprezentowanej powyżej, kontrolowane organy orzekły o zwrocie udziału w nieruchomości zgodnie z prawem w oparciu o prawidłowo i wystraczająco dla dokonania aktu subsumcji prawa zebrany i przeanalizowany materiał dowodowy. W ocenie Sądu kontrolowana decyzja we wszystkich punktach swej sentencji odpowiada wymogom zgodności z prawem obowiązującym na dzień jej wydania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.