Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2016r., sygn. akt II SA/Kr Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę T. L na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2015r., znak: [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył zażalenie, które Sąd postanowieniem z dnia 27 września 2016r. odrzucił.
Skarżący złożył wniósł zażalenie na ww. postanowienie.
Zarządzeniem z dnia 27 października 2017 r. skarżący została wezwany o uiszczenie wpisu od zażalenia (data doręczenia 21 listopada 2016 r.).
W piśmie z dnia 28 listopada 2016r. wysłanym droga mailową skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie adwokata.
Pismem z dnia 9 grudnia 2016 r. (data doręczenia 28 grudnia 2016 r.) skarżący został wezwany o wypełnienie i nadesłanie do tut. Sądu formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Zarządzeniem z dnia 20 stycznia 2017 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania z uwagi na nienadesłanie we wskazanym terminie wypełnionego formularza wniosku (data doręczenia 13 lutego 2017 r.).
Od ww. zarządzenia Referendarza skarżący wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wskazał, że zarządzenie jest błędne, bowiem zgodnie z przepisami złożył formularz w terminie w biurze podawczym Urzędu Miasta [...], a Urząd miał obowiązek przekazać pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 252 §1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. u. z 2016 r., poz. 718 ze zm., w skrócie "ppsa") wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 ww. ustawy wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. II GZ 149/14).
Natomiast zgodnie z art. 257 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Sytuacja opisana w ww. przepisie miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Jak bowiem podano na wstępie skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
W związku z powyższym, pismem z dnia 9 grudnia 2016 r. (data doręczenia 28 grudnia 2016 r.) skarżący został wezwany przez Sąd o wypełnienie i nadesłanie do tut. Sądu formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, a mimo to nie zastosował się do wezwania i nie nadesłał wypełnionego formularza.
Odpowiadając na podniesione w sprzeciwie zarzuty, wskazać należy, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego pisma powinny być składane bezpośrednio do sądu, względnie przesyłane za pośrednictwem operatora wyznaczonego lub polskiego urzędu konsularnego, co jest równoznaczne z wniesieniem do sądu (art. 83 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący obowiązany był złożyć (bądź nadesłać za pośrednictwem operatora wyznaczonego) wypełniony formularz bezpośrednio do sądu, stosownie do pouczenia zawartego w zarządzeniu Referendarza Sądowego. Składając formularz w siedzibie organu administracyjnego skarżący powinien się liczyć z tym, że skutki takiego zaniedbania obciążają wyłącznie jego, ponieważ wskazują na brak staranności w dbaniu o własne interesy. Podkreślić przy tym należy, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a sam Sąd nie jest organem administracyjnym w rozumieniu art.65 k.p.a. Zatem organy administracyjne, do których skarżący składał rzekomo wypełnione wnioski o prawo pomocy, nie miały obowiązku ich przesyłać do Sądu.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 257 w zw. 260 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.