Uzasadnienie
Decyzją z dnia 28 maja 2019 r. nr [...] Starosta Chrzanowski orzekł:
< w pkt 1 - o ustaleniu i przyznaniu odszkodowania w wysokości 27 675,00 zł na rzecz W. A. za prawo własności nieruchomości, która stała się własnością Powiatu Chrzanowskiego, położonej w jednostce ewidencyjnej Libiąż-obszar [...], obręb nr [...] G., oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,0019 ha, nr [...] o pow. 0,0025 ha, nr [...] o pow. 0,0064 ha, oraz nr [...] o pow. 0,0019 ha,
< w pkt 2 - o zobowiązaniu Starosty Chrzanowskiego - reprezentującego Powiat Chrzanowski do wypłaty odszkodowania określonego w pkt 1 decyzji,
< w pkt 3 - o zapłacie odszkodowania jednorazowo, w terminie 14 dni od daty, kiedy decyzja stanie się ostateczna,
< w pkt 4 - o skutkach zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania,
< w pkt 5 - o tym, że odszkodowanie podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty.
Ustalając wysokość odszkodowania organ I instancji oparł się na operacie szacunkowym z dnia 2 kwietnia 2019 r. autorstwa rzeczoznawcy majątkowego Ł. G..
Odwołanie od tej decyzji złożyła W. A..
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 12 grudnia 2019 r., znak [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawę nabycia na rzecz Powiatu Chrzanowskiego nieruchomości oznaczonej, jako działki nr [...] o pow. 0,0019 ha, nr [...] o pow. 0,0025 ha, nr [...] o pow. 0,0064 ha, oraz nr [...] o pow. 0,0019 ha, położonej w obrębie nr [...] G., jednostka ewidencyjna Libiąż-obszar [...] stanowiących wcześniej własność W. A. stanowiły przepisy art. 12 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (zwanej dalej: "specustawą drogową"). Przeszły one na własność Powiatu Chrzanowiskiego na mocy decyzji Starosty Chrzanowskiego nr [...] znak [...] z dnia 31 stycznia 2017 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.
Regulacja art. 12 ust. 4f specustawy drogowej przewiduje, iż odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania za opisane wyżej nieruchomości stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18 (art. 12 ust. 5 specustawy drogowej).
Odszkodowanie ustalono w toku obecnie procedowanego postępowania w oparciu o opinię biegłego tj. rzeczoznawcy majątkowego Ł. G., który w operacie szacunkowym sporządzonym w dniu 2 kwietnia 2019 r. oszacował wartość przedmiotowej nieruchomości na kwotę 27 675,00 zł (39,79 zł za 1m2 gruntu), w tym wartość składnika budowlanego w postaci ogrodzenia murowanego z przęsłami stalowymi (20 mb) na kwotę 21 104,00 zł oraz chodnika o nawierzchni z kostki betonowej Bauma wraz z obrzeżami betonowymi (11 m2) na kwotę 1 517,00 zł.
W omawianej sprawie autor sporządzonej wyceny nieruchomości Ł. G., dla przedmiotu wyceny położonego w dniu określania stanu (31 stycznia 2017 r.), zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Libiąż, zatwierdzonym Uchwałą nr IV/30/98 Rady Miejskiej w Libiążu z dnia 30 grudnia 1998 r., w terenach oznaczonych symbolem "lMU" - tereny mieszkaniowo-usługowe do adaptacji, modernizacji i intensyfikacji zabudowy w obrębie terenów zainwestowanych, wykorzystując podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej, wartość gruntu nieruchomości określił stosownie do zapisów art. 134 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - przy uwzględnieniu 14 cen transakcyjnych dotyczących nieruchomości o przeznaczeniu mieszkaniowym, położonych na terenie Gminy Libiąż, podobnych do nieruchomości wycenianej w rozumieniu art. 4 pkt 16 ww. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami tj. nieruchomościami, które są porównywalne z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość.
Rzeczoznawca majątkowy dokonał wyboru podejścia oraz metod i technik szacowania nieruchomości przewidzianych przepisami ww. rozporządzenia, a także uwzględnił cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Tym samym wypełnił również dyspozycję art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Biegły stosując podejście kosztowe, metodę kosztów zastąpienia oraz technikę wskaźnikową wartość składnika budowlanego w postaci ogrodzenia murowanego z przęsłami stalowymi (20 mb) oszacował na kwotę 21 104,00 zł zaś chodnika o nawierzchni z kostki betonowej Bauma wraz z obrzeżami betonowymi (11 m2) - na kwotę 1 517,00 zł. Przy wycenie kierował się natomiast literaturą branżową taką jak: Biuletyn Cen Obiektów Budowlanych BCO, cz. II Obiekty Inżynieryjne, wyd. Sekocenbud, IV kwartał 2018 r, Fundamenty betonowe, monolityczne ciągle posadowione na poziomie 1 m niżej poziomu terenu, Izolacja pozioma z 2 warstw papy na lepiku, Cokoły i słupy murowane z cegły klinkierowej pełnej, Roboty malarskie oraz Wacetob, Scalone normatywy do wycen budynków i budowli, Nr 127,1 kwartał 2019 r.
W piśmie z dnia 31 października 2019 r., w odpowiedzi na zapytanie organu odwoławczego z dnia 21 października 2019 r. biegły wskazał, iż: Zgodnie z zakresem wyceny w operacie szacunkowym określono wartość gruntu wraz z jego częściami składowymi. Po przeprowadzeniu analizy rynku nieruchomości na obszarze rynku lokalnego i regionalnego, stwierdzono, iż w obrocie nie występowały nieruchomości z podobnymi składnikami do przedmiotowej nieruchomości. W związku z powyższym, brak było podstaw do zastosowania podejścia porównawczego do wyceny części nieruchomości gruntowej z jej częściami składowymi. Brak było także podstaw do zastosowania podejścia dochodowego, ze względu na brak danych o czynszach dzierżawnych na nieruchomościach podobnych. Z uwagi na brak na rynku lokalnym i regionalnym, transakcji nieruchomościami całościowo porównywalnymi z wycenianą nieruchomością (grunt z częściami składowymi) i niemożnością określenia jej wartości rynkowej, w operacie szacunkowym określono wartość odtworzeniową przedmiotowej nieruchomości.
Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania, w których odwołująca wskazała, iż: "Wyliczenie za składniki budowlane zostały wyliczone przy zastosowaniu podejścia kosztowego, metodą kosztów zastąpienia - techniki wskaźnikowej. Co moim zdaniem jest błędem. Kwota odszkodowania za składniki budowlane (ogrodzenie i nawierzchnia z kostki brukowej) powinna być wyliczona przy zastosowaniu podejścia kosztowego, metodą kosztów odtworzenia" - należy podkreślić, iż jak trafnie zauważył biegły w swym piśmie z dnia 31 października 2019 r., § 21 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109), pozostawia biegłemu jako osobie posiadającej wiedzę specjalistyczną wybór metody wyceny w przypadku podejścia kosztowego. Sposób oszacowania przez niego omawianego składnika jest zgodny z wymogami zawartymi w § 22 ust. 2 tejże regulacji ("Przy metodzie kosztów zastąpienia określa się koszty zastąpienia części składowych gruntu częściami składowymi o takiej samej funkcji i podobnych parametrach użytkowych, jakie mają części składowe, których wartość określa się, lecz wykonanymi przy wykorzystaniu aktualnie stosowanych technologii i materiałów").
W. A., pismem z dnia 10 grudnia 2019 r. wskazała, iż: "Stopień zużycia został błędnie przyjęty przez rzeczoznawcę powinien wynosić 4,32% a nie 10%. Rzeczoznawca nie uwzględnił w żaden sposób konieczności przebudowania ogrodzenia wraz z otaczającą infrastrukturą na działkach o nr [...] i [...] twierdząc, że nie miał takiego zlecenia. Jest to nielogiczne, aby można było przebudować ogrodzenie na wycenianych działkach bez przebudowania na działkach o nr [...] i [...]. Nadmieniam, że do odszkodowania przyjęłam podstawy cenowe do przebudowania ogrodzenia wraz z otaczającą infrastrukturą wg: Sekocenbud I kwartał 2018 r. Obecnie ceny są znacznie wyższe.
W związku z powyższym żądam wypłacenia kwoty 54.105,52 zł + VAT 23% + wartość gruntu w kwocie 5.054 zł + koszt wykonania opinii 3690 zł Razem - 75.293,79 zł. lub wypłacić wartość gruntu w kwocie 5.054 zł i zobowiązać Starostwo Powiatowe do przebudowania ogrodzenia wraz z otaczającą infrastrukturą. Ponieważ ja nie jestem w stanie za cenę opinii rzeczoznawcy przebudować tego ogrodzenia".
Zdaniem organu przytoczone zarzuty nie są trafne, bowiem jak wynika z analizy operatu szacunkowego, jako stopień zużycia składnika budowlanego w postaci omawianego ogrodzenia, przyjął on wartość 4% (strona 24 operatu), nie zaś jak wskazała odwołująca 10%. Ponadto wskazane przez odwołującą działki nr [...] i [...] nie zostały przejęte na rzecz Powiatu Chrzanowskiego a zatem nie mogą one (a tym samym znajdujące się na nich ich części składowe) stanowić przedmiotu niniejszej decyzji odszkodowawczej wydanej w stosunku do nieruchomości oznaczonej, jako działki nr [...] o pow. 0,0019 ha, nr [...] o pow. 0,0025 ha, nr [...] o pow. 0,0064 ha, oraz nr [...] o pow. 0,0019 ha.
W dalszej części skargi szeroko przytoczono orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące sposoby oceny wartości dowodowej operatu szacunkowego.
Na zakończenie podkreślono, że jedynie operat szacunkowy stanowi sformalizowany prawnie dowód wartości nieruchomości, co za tym idzie nie jest możliwe ustalenie odszkodowania za składnik budowlany wywłaszczonej nieruchomości na podstawie jego wyceny dokonanej w opinii technicznej wykonanej na zlecenie odwołującej w marcu 2018 r., przez rzeczoznawcę budowlanego K. M..
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W. A., zarzucając jej
- 1. naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj.:
- a) art. 7,8,11, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., polegające na:
- - braku pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz niedostatecznym i niedokładnym wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy poprzez przyjęcie, iż kwota odszkodowania przyjęta na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego na poczet nin. sprawy przez rzeczoznawcę Ł. G. jest kwotą adekwatną w niniejszej sprawie;
- - niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania iv mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji;
- - niedostatecznym wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy;
- - wydaniu rozstrzygnięcia w sposób jednostronny, przy całkowitym pominięciu interesu karżącej.
- b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie iv mocy decyzji Organu I Instancji mimo podniesionych wyżej uchybień
- 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj:
- a) art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami poprzez zaniechanie weryfikacji merytorycznej operatu sporządzonego na poczet nin. sprawy przez rzeczoznawcę majątkowego Ł. G.;
- b) art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r.o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez nieuwzględnienie przy określaniu wysokości odszkodowania powiększenia jego wartości o kwotę 5%.
Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Nadto, na podstawie art. 135 p.p.s.a wniesiono o rozważenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadności uchylenia decyzji organu I Instancji.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że rację ma organ II Instancji w zakresie, w jakim wskazuje, że kluczowym dowodem w niniejszym postępowaniu jest operat szacunkowy. Należy jednak podkreślić, że operat szacunkowy jest dowodem, który jak każdy inny dowód podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie. Co więcej, z uwagi na doniosłość tego dowodu, wymaga on szczególnie wnikliwej i wszechstronnej oceny.
Tymczasem, opinia biegłego w ocenie skarżącej jest niepełna i nie odzwierciedla stanu faktycznego sprawy. Pismem z dnia 10 grudnia 2019 r. skarżąca wypowiedziała się co do opinii biegłego, wskazując po raz kolejny m.m na konieczność przebudowania ogrodzenia wraz z otaczającą go infrastrukturą nie tylko na działkach wywłaszczonych ale również na działkach [...] i [...], co nie zostało uwzględnione w operacie szacunkowym. Argumenty Skarżącej nie zostały uwzględnione w żaden sposób i już 12 grudnia 2019 r. w sprawie została wydana zaskarżona decyzja. Biegły również miał okazję zapoznać się z zarzutami skarżącej, co do treści i zakresu sporządzonego przez siebie operatu, jednak podtrzymał swoją opinię stwierdzając, iż nie dokonał wyceny z uwzględnieniem przebudowy ogrodzenia na działkach sąsiednich, nie objętych decyzją wywłaszczeniową, gdyż nie miał takiego zlecenia. Organ II Instancji stwierdził natomiast, iż brak było podstaw do obejmowania operatem w/w działek, skoro nie zostały one przejęte na rzecz Powiatu Chrzanowskiego.
Zarówno organ jak i biegły pominęli całkowicie, iż w/w działki [...] i [...] stanowią funkcjonalną całość wraz z działkami, które zostały przyjęte na rzecz Powiatu Chrzanowskiego i tylko z "geodezyjnego" punktu widzenia są one podzielone i jako takie stanowią przedmiot decyzji.
W rozpatrywanej sprawie zdaniem skarżącej organ nie dokonał właściwej kontroli sporządzonego operatu szacunkowego, a odpowiedzi, które uzyskał na podnoszone przez Skarżącą zarzuty należy uznać za niewyczerpujące. W ocenie Skarżącej, w sprawie dowiedziono, że wystąpiły tego rodzaju uzasadnione wątpliwości, co do prawidłowości sporządzenia operatu, które winny skutkować koniecznością zwrócenia się do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych o ocenę sporządzonego dla potrzeb orzekania w sprawie operatu szacunkowego (art. 157 u.g.n.). Chodzi zwłaszcza o znaczną rozbieżność wysokości odszkodowania ustaloną w operacie rzeczoznawcy Ł. G. w porównaniu z dokumentem sporządzonym w tej sprawie na podstawie tego samego stanu faktycznego na zlecenie skarżącej również przez rzeczoznawcę K. M., co uzasadnia konieczność merytorycznej kontroli operatu w sposób i na zasadach wskazanych w przepisanych ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami.
Nadto, w ocenie skarżącej finalnie ustalone odszkodowanie, uwzględniające podnoszone przez nią w toku sprawy okoliczności, winno być zgodnie z treścią art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych powiększone o kwotę 5 %.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa.
Podstawowy zarzut skargi, podnoszony również wcześniej przed organami obydwu instancji dotyczy pominięcia w wycenie konieczności przebudowy ogrodzenia znajdującego się na niewywłaszczonych działkach nr [...] i [...]. Skarżąca podnosi, że działki te stanowią funkcjonalną całość wraz z działkami, które zostały przyjęte na rzecz Powiatu Chrzanowskiego i tylko z "geodezyjnego" punktu widzenia są one podzielone i jako takie stanowią przedmiot decyzji.
Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu należy powołać się na przepisy specustawy drogowej, która w art. 12 ust. 4 stanowi: "Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa:
- 1) własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych,
- 2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych
- - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna."
Z kolei ust. 4f tego artykułu przewiduje, że "Odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe".
W świetle tych przepisów nie ulega wątpliwości, że odszkodowanie przysługuje wyłącznie za nieruchomości, które zostały przejęte w drodze wywłaszczenia tj. grunt i składniki budowlane. Nie ma natomiast podstaw prawnych do przyznania odszkodowania w celu pokrycia kosztów przebudowy lub innych robót w zakresie takich składników majątkowych, które nie były objęte decyzją wywłaszczeniową i pozostają w dalszym ciągu własnością tej samej osoby. Niezależnie od wskazywanego przez skarżącą funkcjonalnego związania nieruchomości wywłaszczonych i pozostających w jej posiadaniu działek nr [...] i [...] - żaden obowiązujący przepis prawa nie przewiduje przyznania w drodze administracyjnej odszkodowania za roboty budowlane, które mają być wykonane na działkach niebędących przedmiotem wywłaszczenia.
Skarżąca podważa wiarygodność operatu szacunkowego Ł.. G. wskazując na odmienny wynik wyceny dokonanej w opinii technicznej K. M.. Zarzut ten nie może odnieść skutku, bowiem odmienna wycena w dwóch powołanych opiniach wynika z różnego zakresu tych opinii.
Ł.. G. wskazuje, że przedmiotem wyceny jest część nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,0019 ha, nr [...] o pow. 0,0025 ha, nr [...] o pow. 0,0064 ha, oraz nr [...] o pow. 0,0019 ha w [...], przy czym wycena obejmuje powyższe działki oraz wartość odtworzeniową ich części składowych.
Z kolei celem opinii [...] było "określenie wartości technicznej ogrodzenia poprzez sporządzenie kosztorysu robót budowlanych koniecznych do wykonania tych elementów oraz określenie rzeczywistego kosztu przebudowy ogrodzenia i utwardzenia w innym miejscu". W opinii tej wskazano, że "w celu określenia kosztu wykonania przedmiotowego ogrodzenia opracowano kosztorys robót budowlanych koniecznych do wykonania ogrodzenia i określono, że koszt przedmiotowego ogrodzenia wynosi 1 836,99 zł", – podczas, gdy Ł.. G. żadnych przyszłych robót budowlanych nie wyceniał, bowiem brak ku temu podstaw prawnych przy orzekaniu odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości. Brak takiej wyceny nie jest błędem operatu, na którym oparto zaskarżoną decyzję, lecz wynikiem obowiązujących przepisów prawa. Innymi słowy w ramach postępowania administracyjnego o ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną (także w trybie specustawy drogowej) nieruchomość ustala się wartość przejętej nieruchomości wraz z jej składnikami budowlanymi, natomiast nie ma możliwości przyznania odszkodowania w celu pokrycia kosztów dodatkowych robót budowlanych na działkach niewywłaszczonych.
Brak wyliczenia wartości takich robót, co trzeba jeszcze raz podkreślić, nie stanowi o wadliwości operatu Ł.. G., a rozbieżności w tym zakresie w porównaniu do opinii K.. M. nie podważają wiarygodności tego operatu i z pewnością w żaden sposób nie uzasadniają konieczności wystąpienia do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych w trybie art. 157 u.g.n.
Jako przedmiot wyceny biegły G. wskazał, oprócz gruntu, następujące składniki budowlane objęte wywłaszczeniem: ogrodzenie masywne z przęsłami stalowymi oraz furtkę o łącznej długości 20 mb (stopień zużycia 4% - a więc korzystniejszy niż przyjęty w opinii K.. M.) oraz 11 m2 nawierzchni kostki brukowej (stopień zużycia 5%). W operacie określono wartość odtworzeniową ogrodzenia na kwotę 21 104 zł, a wartość odtworzeniową chodnika na 1 517 zł. Natomiast wartość gruntu została obliczona na kwotę 39,79 zł za m2.
Ocenie wartości dowodowej przedmiotowego operatu organ odwoławczy poświęcił znaczną część uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutom skargi prawidłowo ocenił ten dowód, jako pełnowartościowy i dający podstawę do wydania orzeczenia o odszkodowaniu za wywłaszczoną nieruchomość. Skarżąca poza argumentami wskazanymi powyżej nie przedstawia innych zarzutów względem operatu, jednakże Sąd dokonał z urzędu kontroli w tym zakresie i uznał, że został on sporządzony prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Uwzględniono przeznaczenie nieruchomości w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej w Libiążu z dnia 30 grudnia 1998 r. nr IV/30/98). Zgodnie z art. 154 u.g.n. rzeczoznawca dokonał wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości – dla gruntu wybierając podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej, a dla wartości odtworzeniowej składników budowlanych wybierając podejście kosztowe, metodę kosztów zastąpienia, technikę wskaźnikową. Ani wybrane metody, ani też sam wynik analizy nie budzi wątpliwości Sądu.
Odnosząc się do naruszenia art. 18 ust. 1e specustawy drogowej trzeba wskazać, że zgodnie z tym przepisem w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia:
- 1) doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17,
- 2) doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności albo
- 3) w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna
- - wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego.
Okoliczności wskazane w tym przepisie nie były przedmiotem ustaleń w postępowaniu administracyjnym, a skarżąca nie wskazywała na spełnienie jego przesłanek w postępowaniu przed organem pierwszej ani drugiej instancji. Skoro brak ustaleń, co do terminu wydania wywłaszczonych działek i sama skarżąca tej okoliczności nie podnosiła przed organami obu instancji to ogólny zarzut w postępowaniu sądowym, że wysokość odszkodowania należało powiększyć o kwotę równą 5% wartości nieruchomości jest bezzasadny.
W świetle powyższego Sąd nie dopatrzył się ani naruszenia przepisów postępowania, ani też naruszenia przepisów prawa materialnego w zaskarżonej decyzji. Jeszcze raz należy powtórzyć, że w trybie administracyjnego ustalania wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość nie ma możliwości przyznania odszkodowania za przyszłe roboty budowlane, które mają zostać wykonane na niewywłszczonej nieruchomości, a jedynie za te składniki majątkowe, które zostały przejęte w trybie wywłaszczenia.
Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a