Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 maja 2016r. przyznane zostało skarżącej B. G. prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie dla niej radcy prawnego z urzędu w sprawie skargi na decyzję Wojewody z dnia 17 grudnia 2016r. wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w K., Dziekan OIRP zawiadomił w dniu 6 czerwca 2016r., iż na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony radca prawny W. K., wykonujący zawód w Kancelarii Radcy Prawnego w G., ul. [...].
Na rozprawie sądowej odbywającej się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie w dniu 12 sierpnia 2016r. radca prawny W. K. złożył wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego udzielonego skarżącej w sprawie jej skargi na decyzję Wojewody, równocześnie oświadczając, iż koszty zastępstwa nie zostały pokryte.
Zgodnie z art. 250 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Od dnia 1 stycznia 2016 roku szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805, dalej: rozporządzenie).
Stosownie do treści § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§ 4 ust. 1 rozporządzenia).
W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 – opłaty maksymalne przed sądami administracyjnymi wynoszą w I instancji w tzw.innej sprawie 480 zł, zaś wg. art. 21 ust. 2 lit "b" rozporządzenia opłaty maksymalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 240 zł.
W przedmiotowej sprawie biorąc pod uwagę stopień zawiłości przedmiotowej sprawy i jej charakter orzekający uznał, że wynagrodzenie w wysokości 240 zł (1/2 z 480 zł stosownie do § 4 pkt.
- 1) jest adekwatne do nakładu pracy pełnomocnika.
W myśl natomiast § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości – w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach tj. 23 %.
W związku z powyższym, na zasadzie art. 250, art. 258 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), § 3, 4, 21 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2015 poz.1805) należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 z późniejszymi zmianami).