Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 31 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 45/21

Uzasadnienie

Prezydent Miasta K., po rozpatrzeniu wniosku Inwestora - [...] Sp. z o.o. decyzją Nr [...].[...] z 6 marca 2020 r., znak: [...], udzielił pozwolenia na rozbiórkę: istniejących budynków i obiektów budowlanych (murowanego budynku gospodarczego, stacji trafo, 12 obiektów budowlanych typu kiosk, ceglanego muru ogrodzeniowego, linii kablowych elektroenergetycznych przy [...]) na działkach [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] oraz ul. [...] w K. oraz pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Budowa budynku usługowego hotelowo-handlowego z wewnętrznymi instalacjami: wodociągową, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, wentylacji mechanicznej, klimatyzacji, oddymiania, co., elektryczną, teletechniczną, tryskaczową, z garażem podziemnym, z budową wnętrzowej stacji transformatorowej dla budynku oraz przeniesieniem istniejącej stacji transformatorowej Tauron, linii kablowych ŚN i nN przy [...] - na działkach [...], [...], [...] obr[...], [...], [...] obr. [...] w K. przy ul. [...] oraz ul. [...] w K..

Od decyzji tej odwołała się M. B..

Wojewoda decyzją z dnia 5 listopada 2020 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W jej uzasadnieniu szczegółowo odniesiono się do kilkunastu zarzutów odwołania.

Wskazano, że w aktach organu I instancji znajduje się wniosek Skarżącej z 13 lutego 2020 r. o zawieszenie z urzędu (na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa) postępowania administracyjnego znak: [...] z uwagi na fakt, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Skarżąca 11 lutego 2020 r. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z 21 maja 2015 r., znak: [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego oraz 31 stycznia 2020 r. wystąpiła o wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy dotyczącej ww. decyzji WZ.

Prezydent Miasta K. postanowieniem z 21 lutego 2020 r. odmówił zawieszenia postępowania stwierdzając, że nie zostały spełnione przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Zgodnie z art. 142 kpa Skarżąca w swoim odwołaniu zaskarżyła ww. postanowienie.

Organ odwoławczy 2 listopada 2020 r. uzyskał informację od pracownika SKO, że sprawa została zakończona wydanym 02.06.2020 r. postanowieniem SKO o odmowie wznowienia postępowania, a akta sprawy po wykorzystaniu odesłano do Urzędu Miasta K..

Z akt sprawy organu I instancji wynika, że decyzja WZ stała się ostateczna w dniu 28 czerwca 2018 r. z chwilą wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzji [...] z 28 czerwca 2018 r. uchylającej częściowo decyzję WZ i orzekającej w tym zakresie co do istoty sprawy. Uchylenie nie dotyczyło ustaleń parametrów przestrzennych lecz miało na celu ich doprecyzowanie.

W dacie składania wniosku przez Inwestora i w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę decyzja o warunkach zabudowy była ostateczna i podlegała wykonaniu, co zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 35.ust. 4 pr. bud.3 stanowiło podstawę do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Podkreślono, iż w zaskarżonym postanowienia nie wskazano szczegółowo dlaczego organ uznał, że złożenie przez Skarżącą wniosku o wznowienie postępowania nie stanowiło podstawy do zawieszenia postępowania z urzędu. Jednakże stwierdzić należy, iż prawidłowo odmówiono zawieszenia tego postępowania, bo wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w terminie ważności ostatecznej decyzji WZ i dopóki decyzja taka nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego brak jest podstaw do zawieszenia postępowania. W związku z powyższym postanowienie Prezydent Miasta K. z 21 lutego 2020 r., znak: [...] [...], zostało wydane prawidłowo, a podniesione przez Skarżącą zarzuty nie znalazły uzasadnienia.

Dodatkowo zarzut dotyczący niezgodności zakresu decyzji WZ i pozwolenia na budowę nie znajduje uzasadnienia. Organ odwoławczy stwierdził, iż zakres decyzji WZ i zaskarżonego pozwolenia na budowę są zgodne, gdyż określenie rodzaju inwestycji w decyzji WZ jako "zabudowa usługowa" obejmuje swoim zakresem również zabudowę hotelową. Dla robót budowlanych realizowanych na działkach nr [...] i [...] obr. [...] uzyskano 26.11.2019 r. decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...], znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (ostateczną i prawomocną od dnia 27.11.2019 r.) - zwaną dalej decyzją ULICP.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 3 i art. 35 ustawy Prawo budowlane Wojewoda podkreślił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji pozwolenie na budowę nie jest uprawniony do samodzielnego weryfikowania prawidłowości wydanej w innym postępowaniu, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (karta 2) organ I instancji stwierdził zgodność projektu budowlanego z ostateczną decyzją WZ z 21.05.2015 r., Nr [...], znak: [...] (przeniesioną na Inwestora ostateczną decyzją z 19.11.2018 r., Nr [...] znak: [...] [...]) oraz z ostateczną decyzją ULICP z 26.11.2019 r. i warunkami ochrony środowiska.

Odnosząc się do zarzutu braku szczegółowego opisu zgodności projektu budowlanego z decyzją WZ stwierdzono, iż organ I instancji nie opisał w jaki sposób spełnione zostały wymogi ww. decyzji, gdyż wykazane to zostało przez projektanta w opisie projektu zagospodarowania terenu, a zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany stanowi załącznik tej decyzji. Jednocześnie, zgodnie z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, organ odwoławczy przeprowadził analizę zgodności projektu budowlanego z uzyskanymi decyzjami WZ (zreformowaną ww. decyzją SKO) oraz ULICP i stwierdził, że planowana jest budowa: zabudowy usługowej oraz infrastruktury technicznej i komunikacyjnej - spełniono wymóg pkt I decyzji WZ; linia nowej zabudowy jest zgodna z ustaleniem pkt 11.1.a decyzji WZ i załącznikiem graficznym tej decyzji; wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji wynosi: 79,97% - spełniono wymóg pkt II. 1.b decyzji WZ ustalony jako: 78-80% (dowód: projekt zagospodarowania terenu - opis na karta 6 i legenda rysunku karta 22 tomu II projektu budowlanego); udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu inwestycji wynosi: 10,54% - spełniono wymóg pkt Il.l.b decyzji WZ ustalony jako: 10% (dowód: j.w.); wysokość elewacji frontowej od ul. [...] wynosi 17,50 m, a wysokość elewacji frontowej od ul. [...] wynosi: 17,90 m - spełniono wymogi pkt II. 1.d decyzji WZ (zreformowanej w tym zakresie decyzją SKO); geometria dachu: dla zabudowy działki [...] części frontowej od strony ul. [...] (dach dwuspadowy) i dla części oficyny oraz dla zabudowy działki [...] części frontowej i części oficyny - spełniono wymogi pkt II.1.e decyzji WZ (zreformowanej w tym zakresie decyzją SKO), pozostałe części są tarasami. Sposób spełnienia ww. oraz pozostałych warunków decyzji WZ opisano w projekcie zagospodarowania terenu.

Podkreślono, że decyzja WZ nie określa parametru intensywności zabudowy, brak zatem było podstaw do określania, przez Inwestora parametrów intensywności zabudowy działki oraz analizy tego parametru przez organ I instancji.

Odnosząc się do zarzutu zaniżenia przez Inwestora maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy w projekcie budowlanym stwierdzono, iż w rozdziale III pkt 2 opisu projektu zagospodarowania terenu wskazano działki przeznaczona pod zabudowę kubaturową, tj. działki nr [...], [...], [...] obr. [...]. W przedłożonej przez pełnomocnika odpowiedzi na zarzuty Skarżącej wskazano, że powierzchnie zabudowy przedmiotowej inwestycji obliczono wg normy PN-ISO 9836, zgodnie z którą powierzchnię tą wyznacza się przez rzut wymiarów zewnętrznych na powierzchnię terenu - na rysunku projektu zagospodarowania terenu został oznaczony obrys budynku w poziomie parteru oraz obrys budynku w poziomie 1 i 2 piętra. Na podstawie ww. obrysów została odczytana z rysunku powierzchnia zabudowy.

W zakresie poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich wyjaśniono, że określenie obszaru oddziaływania obiektu należy zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1c).Pb do podstawowych obowiązków projektanta. Definicja obszaru oddziaływania obiektu znajduje się w art. 3 pkt 20 Pb: ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.

Organ odwoławczy stwierdził, że w tomie II projektu budowlanego w opisie projektu zagospodarowania terenu (karta 7 oraz karty od 21 a do 21 c), projektant określił obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji wskazując szereg przepisów prawa, które wziął pod uwagę przy jego wyznaczaniu.

Organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji na działkach nr: [...], [...], [...] obr. [...] oraz [...] i [...] obr[...].

O przeprowadzeniu przez organ I instancji pogłębionej analizy sposobu wyznaczenia przez projektanta obszaru oddziaływania obiektu świadczy fakt nałożenia na Inwestora w postanowieniu z 30 grudnia 2019 r. obowiązku przeanalizowania wielkości obszaru odziaływania biorąc pod uwagę inne przepisy prawne (poza wskazanymi § 12 i § 13 rozporządzenia), które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu działek sąsiednich, chociażby wskazane w ekspertyzie i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej przepisy ustaw Prawo geologiczne i górnicze i Prawo wodne i inne zawarte np. w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (par. 21 ust. 112) - ze względu na głębokie wykopy.

W aktach organu I instancji znajduje się odpowiedź projektanta na to postanowienie, w której wskazano, że kwestie bezpieczeństwa i higieny pracy zostały określone w informacji BIOZ (karty od 51 do 59 tomu II projektu budowlanego), a szczegółowa analiza obszaru oddziaływania inwestycji została włączana do projektu budowlanego (tom II karta od 21a do 21c). W analizie tej szczegółowo zostało omówione spełnienie warunków określonych w przepisach rozporządzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia te są prawidłowe.

W pkt 14 ww. postanowienia organ I instancji nałożył również obowiązek wyjaśnienia zasięgu strefy oddziaływania głębokiego wykopu. W odpowiedzi projektant wskazał, że: Zasięg strefy wpływów wtórnych na podstawie Ekspertyzy konstrukcyjnej dotyczącej wpływu wykopu pod budynek przy ul. [...] [...] w K. na sąsiednią zabudowę z maja 2019 roku wynosi 20 m. Na podstawie obliczeń, założonych przemieszczeń i głębokości wykopu - zasięg w którym przekroczony będzie stan graniczny użytkowalności zgodnie z instrukcją ITB nr [...] "Ochrona zabudowy w sąsiedztwie głębokich wykopów" - można oszacować na 6,3 m. Wartość ta wynika z wartości granicznych dla stanu granicznego użytkowalności wynoszących 5 mm. W odległości większej niż 6,3 m od granicy z sąsiadem stany graniczne użytkowalności nie są przekroczone, a więc obszarem oddziaływania obiektu zostały objęte budynki [...] na dz. [...] obr. [...], [...] na dz[...] obr. [...] oraz [...] na działce [...] obr. [...]". Przywołane powyżej wyjaśnienie projektanta uznać należy za wystarczające.

Powyższe czynności Organu zaprzeczają twierdzeniom Skarżącej, jakoby organ I instancji nie odniósł się w ogóle do faktu, ustalenia przez projektanta obszaru oddziaływania inwestycji. Określenia obszaru oddziaływania obiektu było przedmiotem analizy organu I instancji i dokonano weryfikacji ustalonego przez projektanta obszaru.

Odpowiadając na zarzut Skarżącej dotyczący naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb przez pominięcie przez organ zagadnień dotyczących poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do światła - stwierdzić należy, iż w aktach organu I instancji znajdują się dowody, które zaprzeczają powyższemu twierdzeniu.

W postanowieniu z 30 grudnia 2019 r. Prezydent Miasta K. nałożył na projektanta obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego, wskazując w 22 punktach jakie wyjaśnienia i jakie dowody ma przedłożyć - między innymi dotyczące obszaru oddziaływania inwestycji. W odpowiedzi na to postanowienie projektant uzupełnił projekt budowlany, w tym analizę nasłonecznienia (karta 23a tomu II projektu budowlanego) oraz złożył pisemne wyjaśnienia. W przedłożonej analizie rozrysowano szczegółowo przesłanianie i zacienianie (o których mowa w § 13 i § 60 rozporządzenia) projektowanego obiektu budowlanego na sąsiednie nieruchomości. Z analizy tej wynika, że w omawianym przypadku nie zachodzi naruszenie ww. przepisu. Usytuowanie projektowanego budynku względem stron świata oraz z uwagi na sąsiedztwo już istniejącej wokół zabudowy śródmiejskiej powoduje, że spełnione są wymogi ww. przepisów rozporządzenia. Projektant podał czas nasłonecznienia poszczególnych okien w pomieszczeniach mieszkalnych sąsiednich budynków, a w piśmie z 5 lutego 2020 r. wyjaśnił przyczyny uznania za spełnione przepisów § 60 rozporządzenia.

Nieruchomość przy ul. [...], o której pisze Skarżąca przylega bezpośrednio do planowanej inwestycji od zachodu. Jak wynika z rysunku ww. analizy projektowana zabudowa, ani nie zacienia, ani nie przesłania tej nieruchomości. Projektowany budynek nie ma zatem żadnego wpływu na budynek przy ul. [...] w zakresie dostępu do światła.

Organ odwoławczy stwierdził, iż niesłuszne są zarzuty skarżącej, jakoby sporządzona przez projektanta analiza zacieniania powinna być wykonana odrębnie dla 21 września i 21 marca. W obowiązującym w dniu sporządzania projektu budowlanego i w dniu wydania zaskarżonej decyzji rozporządzeniu w § 60 nie wskazuje się konkretnych dat równonocy wiosennej i jesiennej. Jednocześnie zauważyć należy, że kąt padania promieni słonecznych na kulę ziemską w ww. dniach jest taki sam i nasłonecznienie jest takie samo. W związku z tym, nie jest konieczne wykonywanie dwóch osobnych linijek słońca.

Odwołująca zwróciła również uwagę na brak uwzględnienia w analizie nasłonecznienia elementów architektonicznych w projektowanym budynku, takich jak oficyny, loggie, balkony.

W uzasadnieniu decyzji (na str.

1. 3) organ I instancji przywołał uwagi zgłoszone w trakcie postępowania przez strony i odpowiedział na nie, uzasadniając swoją odpowiedź.

Niesłuszny jest zarzut Odwołującej, jakoby organ I instancji nie dokonał weryfikacji prawidłowości wykonania przez Inwestora obowiązków nałożonych w postanowieniu z 30 grudnia 2019 r. i czy odpowiedź na ww. postanowienie złożono w terminie. W postanowieniu tym nałożono obowiązek złożenia wyjaśnień w terminie do 30 dni od dnia jego otrzymania. W aktach organu I instancji znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru ww. postanowienia przez pełnomocnika Inwestora w dniu 15 stycznia 2020 r., a odpowiedź złożono 6 lutego 2020 r. - w wymaganym terminie.

Odnosząc się do zarzutu wadliwego umocowania pełnomocnika do działania w imieniu Inwestora w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, stwierdzić należy, że w aktach organu I instancji znajduje się pełnomocnictwo z 7 czerwca 2018 r. udzielone przez pana J. R. prezesa zarządu [...] Sp. z o.o. (Inwestora) panu S. D.. Z [...] ww. Spółki wynika, że pan J. R. jest prezesem zarządu Spółki, a do składania oświadczeń woli i podpisywania w imieniu spółki wymagany jest podpis prezesa zarządu. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdza, że pan J. R. ma umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu Spółki działając jako prezes zarządu Spółki. Występując w roli prezesa zarządu Spółki działa w imieniu prezesa zarządu mającego wyżej przywołane uprawnienia.

Ponadto stwierdzić należy, że brak wskazania w treści pełnomocnictwa wszystkich działek (nr [...], [...] obr. [...][...] które są objęte zakresem inwestycji nie wpływa na umocowanie pełnomocnika do reprezentowania Inwestora w tym postępowaniu, gdyż wskazanie adresu: ul. [...] i ul. [...] jest wystarczające dla prawidłowego zidentyfikowania inwestycji.

Stwierdzić należy, iż powyższe zarzuty nie znalazły potwierdzenia.

Zarzut Skarżącej dotyczący braku aktualnego zaświadczenia o wpisie S. D. do [...] Okręgowej Izby Architektów RP również nie znalazł potwierdzenia, gdyż załączone do projektu budowlanego zaświadczenie było ważne do 30 listopada 2019 r. - czyli było ważne w maju 2019 r., tj. w dacie sporządzenia projektu budowlanego (zgodnie z wymogiem art. 35 ust. 1 pkt 4 Pb).

Nie potwierdził się też zarzut braku posiadania przez głównego projektanta odpowiednich uprawnień do projektowania, gdyż w uprawnieniach budowlanych specjalności architektonicznej pana mgr inż. arch. S. D., wydanych 13.02.1975 r., Nr ewid. upraw. [...], wpisano: uprawnienia budowlane do sporządzania projektów budowlanych architektonicznych wszelkich obiektów budowlanych, projektów budowlanych konstrukcyjnych z wyjątkiem projektów obiektów budowlanych o skomplikowanej konstrukcji, (...).

Zgodnie z art. 104 Pb: Osoby, które, przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. 7 lipca 1994 r.) uzyskały uprawnienia budowlane lub stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zachowują uprawnienia do pełnienia tych funkcji w dotychczasowym zakresie.

W związku z powyższym ww. architekt posiada uprawnienia projektowe bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany w części architektonicznej został sporządzony przez ww. architekta. Natomiast część konstrukcyjna projektu została sporządzona przez uprawnionego konstruktora: pana mgr inż. C. H., posiadającego uprawnienia budowlane odpowiedniej specjalności (załączone do projektu budowlanego).

Przedmiotowa inwestycja znajduje się na obszarze układu urbanistycznego [...], wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...], a także na obszarze uznanym za pomnik historii "K. - historyczny zespół miasta", zarządzeniem z 8 września 1994 r. Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej. Do projektu budowlanego (karty 45-46 tomu I) załączono ostateczne pozwolenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z 1 października 2019 r., znak: [...], na prowadzenie robót budowlanych związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji, tj. budową przedmiotowego obiektu budowlanego oraz rozbiórką istniejących budynków i obiektów budowlanych na działkach nr [...], [...] i [...], obr. [...] przy ul. [...] oraz ul. [...] w K.. Organ Odwoławczy stwierdził, że pośród ww. działek nie wskazano działki nr [...] obr[...]. Z projektu budowlanego wynika, że na działkach nr [...], [...] i [...] będzie realizowana rozbiórka obiektów kubaturowych.

Na działce nr [...] będzie jedynie przebudowywana sieć kablowa energetyczna SN i nN (oznaczono na rysunku projektu zagospodarowania terenu). Do projektu budowlanego załączono ostateczną decyzję ULICP z 26 listopada 2019 r. obejmującą swoim zakresem przebudowę ww. sieci na działce nr [...]. W decyzji tej wskazano, że w trakcie prowadzonego postępowania Prezydent Miasta K. wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który nie zajął w terminie ustawowym stanowiska w sprawie (milczące uzgodnienie).

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie.

Niezależnie od powyższego, organ odwoławczy zobowiązany jest do zbadania prawidłowości wydanej decyzji i nie może ograniczać się jedynie do sprawdzenia zasadności argumentów odwołania lecz sprawdzić również, czy spełnione zostały wymogi art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Pb. Bowiem dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych przepisami ustawy wymagań organ uprawniony jest do udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślono, że organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Zgodność projektu budowlanego z ostateczną decyzją WZ z 21.05.2015 r., Nr [...], znak: [...], zreformowaną decyzją [...] z 28.06.2018 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (przeniesioną na Inwestora ostateczną decyzją z 19.11.2018 r., Nr [...], znak: [...]) oraz z ostateczną decyzją ULICP z 26.11.2019 r. -opisano powyżej w niniejszej decyzji.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, nie narusza przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestycja spełnia warunki z zakresu ochrony przeciwpożarowej i nie stwierdza się naruszenia przepisów § 13 i § 60 ww. rozporządzenia (opisano powyżej). Projekt budowlany zawiera niezbędne opinie, jego zawartość jest kompletna, został opracowany w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, trwale zszyty i posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pb. Do projektu budowlanego załączono, zgodnie z wymogiem art. 20 ust. 4 Pb, oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które nie budzi wątpliwości.

Zatem, stwierdzono spełnienie wymogów określonych art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Pb.

Prowadząc postępowanie odwoławcze zgodnie z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, Wojewoda kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, stojąc na straży praworządności, podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, opierając się na posiadanym materiale dowodowym (który uznał za wystarczający do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy) rozpatrzył cały materiał dowodowy, w tym w szczególności: akta organu I instancji pod kątem prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego, prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz przeprowadził analizę zgodności projektu budowlanego z uzyskanymi decyzjami oraz przepisami (w zakresie swoich kompetencji) i stwierdził, że zarzuty odwołania nie potwierdziły się.

Organ II instancji stwierdził zgodność z przepisami prawa decyzji Prezydenta Miasta K. decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...].[...] z 6 marca 2020 r., znak: [...], udzielającej Inwestorowi: [...] Sp. zo.o., pozwolenia na ww. rozbiórkę oraz pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji na działkach [...], [...], [...], [...] obr. [...], [...], [...] obr. [...] w K. przy ul. [...] oraz ul. [...] w K..

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. B.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, a to:

1. - art. 138 § 2 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu i wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję Organu I instancji obarczoną wadami, którą to decyzję z uwagi na wymienione okoliczności Organ II Instancji obowiązany był w całości uchylić i przekazać do ponownego rozpoznania;
2. - art. 15 k.p.a. - przez naruszenie zasady dwuinstancyjności i nie rozpoznanie sprawy przez Organ II instancji w sposób kompleksowy i pełny, a ograniczenie się wyłącznie do odpowiedzi na zarzuty Skarżących jak również sanowaniu i tłumaczeniu uchybień, jakich dopuścił się Organ I Instancji, który w okolicznościach przedmiotowej sprawy winien odmówić wydania decyzji pozwalającej na budowę;
3. - naruszenie art. 7, 8, 11 oraz 107 § 2 i 3 k.p.a., polegające w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji oraz niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w tym tych, podniesionych w zarzutach odwołujących;
4. - art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. przez to, że Organ nie dokonał oceny w kontekście okoliczności i argumentów wskazanych w zarzutach stron, a jedynie zwrócił się do inwestora (projektanta) o uzupełnienie stanowiska w sprawie - przytaczając je w całości w treści decyzji;
5. - a nadto naruszenie zasad procedowania wyrażonych w art. 6, 12 §1, 77 § 1 k.p.a.

Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, a to w szczególności:

1. - naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez nie zawieszenie postępowania z urzędu, wobec faktu, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ - SKO w K., w związku ze złożeniem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta K. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 21 maja 2015r. (nie zaś wyłącznie o wznowienie postępowania w sprawie);
2. - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawo budowlane przez brak zbadania przez Organ I Instancji czy projekt obiektu budowlanego oraz zagospodarowania terenu pozostaje w zgodzie z zapisami decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta K. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 21 maja 2015r. oraz decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 28 czerwca 2018r. znak: [...] w powiązaniu z treścią wyroków WSA w Krakowie (wydanych w sprawie) i ograniczenie się wyłącznie do odwołania się do treści decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta K. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 21 maja 2015r. jak również wskazania, że projektant złożył oświadczenie zgodnie z art. 20 ust. 4 Ustawy prawo budowlane - podczas, gdy weryfikacja zgodności projektu z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego ciąży w całości na Organie administracyjnym, zaś oświadczenia projektanta winny być kontrolowane przez organ administracyjny - nie zaś przyjmowane bezkrytycznie;
3. - naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Ustawy Prawo budowlane przez całkowite pominięcie przez Organ administracji zagadnień dotyczących poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia przez inwestora dostępu do światła na podstawie również innych metod weryfikowania tego parametru aniżeli linijka światła;
4. - naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 5 ust. 1 pkt 9 Ustawy prawo budowlane w zw. z § 13, § 57 i §60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez:
5. a) nieprawidłowe określenie nasłonecznienia w budynku przy ul. [...] w K.,
6. b) brak symulacji nasłonecznienia w dniach równonocy - symulacja została dokona jedynie w odniesieniu do jednego z tych dni nie zaś oddzielnie dla dnia 21 września i 21 marca - jak to wynika bezpośrednio z przepisów prawa ("Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej, i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne w godzinach 7:00-17:00").
7. c) uznanie za wystarczające przez Organ II instancji zastosowanie wyłącznie jednej, przestarzałej metody tzw. linijki słońca - bez skonfrontowania z innymi metodami, które są obecnie stosowane w tego rodzaju opracowaniach, mimo wykazania przez Skarżących znaczących rozbieżności w zależności od zastosowanej metody oraz braku wskazanej w przepisach prawa metodyki stosowania poszczególnych metod;
8. d) brak uwzględnienia elementów architektonicznych w budynku przy ul. [...] i [...] w K. - oficyn, loggi, balkonów, które mają wpływ na dostęp światła, podczas gdy przepisy Rozporządzenia mówią o zapewnieniu dostępu światła w sposób faktyczny, realny - nie zaś tylko hipotetyczny;
9. - naruszenie art. 3 pkt 20 Ustawy prawo budowlane przez brak ustalenia obszaru oddziaływania obiektu - a co za tym idzie błędnie ustalony został krąg stron niniejszego postępowania, z pominięciem właścicieli działek sąsiednich do terenu inwestycji;
10. - naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 3 i art. 35 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez zaniechanie zbadania zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (jak też decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), mimo że analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I Instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Organ I Instancji, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2).

Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 lutego 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Przede wszystkim trzeba wskazać, że zarzuty podnoszone w skardze stanowią w dużej części powtórzenie zarzutów podniesionych wcześniej w odwołaniu, do których Wojewoda szczegółowo i wyczerpująco odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie zasady dwuinstancyjności, które miałoby polegać na braku weryfikacji wyjaśnień projektantów. Jej zdaniem organ II Instancji pominął zupełnie okoliczności wydania decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 21 maja 2015 r., jak również nie odniósł się do nich w sposób należyty. Znaczną część skargi (12 stron) poświęcono na opis procedury poprzedzającej wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, szeroko cytując zwłaszcza wydane w tej sprawie wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Okoliczności te nie mają jednak znaczenia dla niniejszej sprawy.

Nie można skutecznie czynić organom administracji architektoniczno - budowlanej zarzutu, że nie odniosły się do wyroków WSA w Krakowie wydanych w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W tym zakresie należy całkowicie podzielić stanowisko Wojewody, że organ administracji architektoniczno - budowlanej nie jest uprawniony do weryfikowania treści decyzji ustalającej warunki zabudowy. Taka ostateczna decyzja wiąże organ w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę i do czasu jej wyeliminowania z obrotu prawnego przysługuje jej domniemanie legalności.

Skarżąca zarzuca organom, że nie dość dokładnie zbadano zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, jednakże nie wskazuje konkretnie na żadne rozbieżności. Wskazano na brak weryfikacji bilansu terenu w zakresie parametrów intensywności zabudowy działki. Tymczasem na str. 7 zaskarżonej decyzji Wojewoda opisał poszczególne ustalone w decyzji WZ parametry i przeanalizował projekt budowlany pod kątem ich spełnienia. Nie jest prawdą, że "Organ II Instancji również w treści decyzji nie odniósł się do ww. zagadnienia w żadnym miejscu decyzji, a nawet zaniechał powołania się na ostatnią decyzję SKO (2018) wydaną w sprawie, która zmienia decyzję WZ z 2015r." – właśnie na str. 7 zaskarżonej decyzji trzykrotnie mowa jest o "decyzji WZ zreformowanej decyzją SKO w K.".

Nie można też zgodzić się, że "Organ II instancji zasłania się wyłącznie "wyjaśnieniami" złożonymi przez projektanta - z powołaniem się na jego uprawnienia oraz kompetencje", bowiem cały piąty akapit str. 7 zaskarżonej decyzji zawiera własne ustalenia i analizy Wojewody w tym zakresie.

Sąd podziela stanowisko organów obu instancji co do braku podstaw do zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia nadzwyczajnych postępowań dotyczących decyzji ustalającej warunki zabudowy. Postępowania takie nie stanowią tzw. zagadnienia prejudycjalnego w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę i prawidłowo kontynuowano to postępowanie, procedując w oparciu o ostateczną decyzję, która pozostaje w obrocie prawnym.

Podobnie całkowicie pozbawione podstaw są zarzuty błędnego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji i w konsekwencji również kręgu stron postępowania. Skarżąca podnosi, że w treści decyzji organu I instancji określono obszar oddziaływania, jednakże ustalenie to "zostało w całości "przepisane" z projektu budowlanego, nie zostało w żaden sposób uzasadnione czy zanalizowane". Dalej zarzuca, że "Organ II instancji nie odnosi się nawet do faktu, że projektant ustalił obszar oddziaływania dla nieruchomości sąsiednich wyłącznie na podstawie § 12 ust. 4 Rozporządzenia (który dotyczy zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, co jest niedopuszczalne)".

Zagadnieniu obszaru oddziaływania inwestycji oraz ustaleniu kręgu stron postępowania poświęcono str. 8 – 10 zaskarżonej decyzji. Zwrócono uwagę, że już organ I instancji w postanowieniu z dnia 30 grudnia 2019 r. nałożył na inwestora obowiązek szczegółowego wyjaśnienia tej kwestii. Wykonując te wskazania inwestor uzupełnił projekt budowlany o k. 21a – 21c, a organy obu instancji wyjaśnienia te uznały za kompletne i wystarczające. Nie jest prawdą, że wyjaśnienia te nie zostały w żaden sposób uzasadnione czy zanalizowane – na str. 9 zaskarżonej decyzji Wojewoda stwierdza, że "W analizie tej szczegółowo zostało omówione spełnienie warunków określonych w przepisach rozporządzenia. Organ odwoławczy stwierdza, że ustalenia te są prawidłowe".

Skarżąca zarzuca, że "zakres stron postępowania nie został prawidłowo ustalony, co oznacza że został naruszony art. 28 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie", jednak nie wskazuje na czym konkretnie zarzucany błąd polega tj. właściciele której działki znajdującej się jej zdaniem w obszarze oddziaływania inwestycji zostali pominięci. Całkowicie nieprawdziwe jest stwierdzenie, że "Organ nie wykazał, jaki jest obszar oddziaływania ww. inwestycji" – skoro na str. 8 decyzji Wojewoda stwierdził: "Organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (karta 3) wskazał obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji na działkach nr: [...], [...], [...] obr. [...] oraz [...] i [...] obr. [...]".

Powtórzeniem zarzutów odwołania jest również podnoszona przez skarżącą kwestia "wadliwości umocowania do działania w sprawie przez Pana S. D. - który zdaniem Skarżącej nie został prawidłowo umocowany do działania imieniem Inwestora (spółki)". Wojewoda kwestie te szczegółowo wyjaśnił na str. 11 – 12 zaskarżonej decyzji (pkt 14 – 16), a Sąd wyjaśnienia te uznaje za całkowicie wystarczające.

W ramach zarzutów dotyczących postępowania dowodowego skarżąca zarzuca wadliwe ustalenie linijki światła. Szczegółowa analiza kwestii nasłonecznienia została przeprowadzona na str. 10 zaskarżonej decyzji. Sąd zgadza się ze stanowiskiem Wojewody, że "przepisy Pb i rozporządzenia nie wskazują metody, którą powinien posłużyć się projektant przy wykonywaniu analizy nasłonecznienia, nie ma również wymogu wykonania analizy przy pomocy kilku różnych metod. Wybór konkretnej metody jest pozostawiony jego swobodnemu uznaniu. W świetle przepisów prawa, brak jest zatem rozróżnienia na metody lepsze i gorsze, brak jest również podstaw do uznania metody tzw. linijki słońca za metodę przestarzałą czy nieprawidłową". Zresztą również i w tym przypadku, kwestionując ustalenia organu, skarżąca nie przedstawiła odmiennych wskazań, które mogłyby ewentualnie wynikać z zastosowania innej metody analizy nasłonecznienia. Zarzuty w tym zakresie należy więc uznać za całkowicie pozbawione podstaw.

Skarżąca podnosi, że "w ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd administracyjny ocenić powinien zatem, czy organ odwoławczy powinien był dokonać merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czy też zaistniała konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego (...)".

Sąd dokonał takiej oceny i po jej przeprowadzeniu doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana po dokładnym wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, z odniesieniem się do argumentów podnoszonych przez strony postępowania i przy prawidłowym zastosowaniu przepisów prawa materialnego. W szczególności nie stanowi uchybienia oparcie ustaleń na twierdzeniach projektanta i wnioskach zawartych w projekcie budowlanym. W procedurze zmierzającej do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno – budowlanej ma ograniczone możliwości weryfikacji takich wniosków. Zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego w tym trybie ogranicza się bowiem wyłącznie do kwestii wymienionych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W kontrolowanym postępowaniu wszystkie te istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności zostały ustalone, a projekt budowlany zweryfikowano w dopuszczalnym przepisami zakresie. Organy obu instancji szczegółowo odniosły się także do wątpliwości skarżącej, a Sąd całkowicie podziela ocenę dokonaną przez Prezydenta Miasta K. i Wojewodę.

Skoro wszystkie zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja została pozytywnie zweryfikowana przez sąd administracyjny – skarga podlegała oddaleniu jako nieuzasadniona – na podstawie art. 151 p.p.s.a.