Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 lipca 2009 r. (sygn. Akt IISA/Kr 455/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi S.G., uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lutego 2009 r. ([...]). W sentencji wyroku Sąd nie wypowiedział się w kwestii zwrotu kosztów postępowania. Odpis wyroku doręczono skarżącemu w dniu 3 sierpnia 2009 r.
Pismem z dnia 14 sierpnia 2009 r. skarżący wystąpił o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego poprzez orzeczenie zwrocie na jego rzecz poniesionych kosztów postępowania sądowego, a to opłaty w kwocie 100 zł i kosztów nadania przesyłek pocztowych.
Postanowieniem z dnia [....] sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek skarżącego wskazując, że skarżący, będąc prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy nie stawił się na nią i przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosił wniosku o przyznanie należnych kosztów.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r., wydanym po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd wskazał, że S.G. istotnie nie zwrócił się z wnioskiem o zwrot kosztów do czasu zakończenia rozprawy w dniu 14 lipca 2009 r., jednak o treści przepisu art. 210 § 1 ppsa, oraz o skutkach uchybienia terminu skarżący winien być pouczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny już w zawiadomieniu o wyznaczeniu terminu rozprawy. W aktach sprawy brak jest odpisu takiego zawiadomienia, co uniemożliwia stwierdzenie czy pouczenie takie zostało w nim zawarte, zgodnie z nakazem wynikającym z art. 6 ppsa. Odmowa uzupełnienia wyroku w przedmiocie zwrotu kosztów była więc przedwczesna, bowiem dopiero rozstrzygnięcie kwestii czy skarżący pouczony został prawidłowo przez Sąd, czy też nie, pozwoli na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie przepisem art. 200 ppsa w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego stosownie do art. 205 § 1 tej ustawy.
Jak podano na wstępie, w niniejszej sprawie została uwzględniona skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lutego 2009 r. W wyroku nie orzeczono o zwrocie kosztów postępowania sądowego. Skarżący nie złożył co prawda w przewidzianym przepisami prawa terminie wniosku o zwrot poniesionych kosztów postępowania, nie można jednak jednoznacznie stwierdzić, czy skarżący został prawidłowo pouczony o potrzebie złożenia takiego wniosku i skutkach zaniechania. W aktach sądowych brak jest bowiem odpisu zawiadomienia o wyznaczeniu terminu rozprawy, w którym to winno być zamieszczone stosowne pouczenie.
Z tego powodu wniosek skarżącego co do zasady należało, na podstawie art. 157 ppsa, uwzględnić.
Nie wszystkie jednak koszty postępowania sądowego wskazane przez skarżącego stanowią niezbędne koszty postępowania. Wymieniony w art. 205 ppsa katalog ma bowiem charakter wyczerpujący i zarazem wiążący. Nie może być rozszerzany na wydatki inne, drobne i zwykle występujące przy okazji procesu sądowego, jak wydatki na korespondencję (tak np. postanowienie WSA w Opolu z dnia 28 września 2005 r., sygn akt I SA/Op 73/05). W przedmiotowej sprawie do niezbędnych kosztów procesu należy więc zaliczyć tylko koszty poniesione tytułem wpisu sądowego.
Mając na uwadze powyższe, zasadne jest orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania w kwocie 100 zł w postanowieniu o uzupełnieniu wyroku stosownie do art. 157 § 2 i 3 w z w. z art. 200 ppsa.