Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1.03.2011r. znak [...] Prezydent Miasta K. rozpatrując wniosek J.F. o zawieszenie postępowania odmówił zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji pn. Budowa zespołu trzech budynków mieszkalnych wieloorodzinnych z parkingami podziemnymi, oraz budowa drogi wewnętrznej na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] obr.[...] wraz z budową dwóch zjazdów z działki nr [...],[...] obr. [...] przy ul. [...] w K. Zażalenia na to postanowienie złożyli J.M., B.B., M, J.F., W.F., P.S. i J.S.S.,. Zostały one rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem znak: [...] z dnia 29.04.2011r. umarzającym postępowanie zażaleniowe. Kolegium podało, iż wnioskujący o zawieszenie postępowania nie jest stroną postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Nie jest więc uprawniony do wystąpienia w trybie art. 98 § 1 kpa o zawieszenie postępowania.
J.M., J.F. i W.F. złożyli skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 28.11.2011r. sygn. akt II SA/Kr 1132/11 oddalił skargę. Wyrok ten i postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zostały uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26.09.2013r., sygn. akt II OSK 1017/12. NSA stwierdził, że przy rozpatrywaniu wniosku o zawieszenie postępowania organ administracyjny winien każdorazowo ocenić czy z takim wnioskiem występuje uprawniony podmiot tj. strona postępowania w rozumieniu art. 28 kpa. Kluczowe w rozpatrywanej sprawie powinny stać się wyniki przeprowadzonej analizy planistycznej, z których ma wynikać czy planowane zagospodarowanie na działkach sąsiednich będzie miało wpływ na nieruchomość skarżącego kasacyjnie J.F.. Należy więc powiązać twierdzenia osób skarżących, próbujących wykazać swój interes prawny w uczestnictwie w postępowaniu z wynikami analizy planistycznej.
Wobec tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ponownie rozpatrując w/w zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 1.03.2011r. odmawiające zawieszenie postępowania, postanowieniem z dnia 18 lutego 2015 roku, znak: [...], działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 kpa, stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.
Uzasadniając rozstrzygnięcie podano, iż przedmiotowe zażalenie nie jest dopuszczalnym w ustawie środkiem zaskarżenia, gdyż art. 101 § 3 kpa w brzmieniu obowiązującym od dnia 11.04.2011r. wskazuje, że zażalenie przysługuje w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Należy więc rozumieć ten przepis w ten sposób, iż obecnie nie przysługuje możliwość zaskarżenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania i postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania. Zmiana ta ma na celu pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które wstrzymują bieg postępowania administracyjnego. Strona niezadowolona z rozstrzygnięć, które nie są zaskarżalne może domagać się ich kontroli zgodnie z uprawnieniami o których mowa w art. 142 kpa.- czyli może je kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego.
Odnosząc się zaś do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego z wyroku z dnia 26.09.2013r., sygn. akt II OSK 1017/12, Kolegium podało, iż dokonało weryfikacji stron żalących się, poprzez ustalenie istnienia bądź nieistnienia interesu prawnego tych osób. W konsekwencji przyjęło, iż żalący nie wykazują żadnego konkretnego naruszenia prawnie chronionych swoich interesów. Samo sąsiedztwo z terenem inwestycji poprzez drogę stanowiącą ul. [...] nie uprawniało do przyjęcia normatywnego oddziaływania inwestycji. Okoliczność wybudowania nowych budynków mieszkalnych na niezabudowanym dotąd terenie prawdopodobnie jest pogorszeniem warunków widokowych, spowoduje natężenie ruchu ulicznego pieszego i samochodowego lecz nie stanowi naruszenia prawnie chronionego interesu mieszkańców tego osiedla. Organ szczegółowo wskazał, iż wszystkie nieruchomości żalących znajdują się po przeciwnej stronie do terenu inwestycji, w większej lub mniejszej od niego odległości.
Przepisy art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określają treść decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego która dzięki treści na podstawie art. 64 ust. 1 stosuje się odpowiednio także do decyzji o warunkach zabudowy. Treść decyzji o warunkach zabudowy obok przepisu art. 54 jest kształtowana na podstawie art. 61 ust. 1-5 ustawy, a także przez przepisy wykonawcze rozporządzenia Min. Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawnie chronionymi interesami są prawo do ochrony dostępu do drogi publicznej, korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, światła dziennego, ochrony przed hałasem, wibracjami zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Są to wymagania decyzji ustalającej warunki zabudowy które powinny zostać zamieszczone w decyzji zgodnie z treścią art. 54 pkt 2 lit d w związku z art. 64 ustawy.
Zawierają jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu WZ nie może być oceniana tak szeroko, jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym - pozwoleniu na budowę. Zasada ta znajduje konkretyzację w Prawie budowlanym. Organ orzekający w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy musi dokonać konkretyzacji określonych wymagań normatywnych w kontekście planowanego przedsięwzięcia, precyzując ciążące na inwestorze konkretne obowiązki lub wynikające z przepisów ograniczenia. Celem prowadzonego postępowania, a w szczególności analizy ma być zagwarantowanie ładu przestrzennego, harmonijnego ukształtowania zastanej przestrzeni. Jak wyżej powiedziano, ustaloną w analizie urbanistyczno - architektonicznej funkcją zabudowy, w której znajduje się teren inwestycji jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, jednorodzinna i usługowa.
Projektowana zabudowa wielorodzinna będzie więc kontynuować zastaną funkcję. Zgodnie z obowiązkiem wynikającym z cytowanych przepisów wyznaczono parametry wnioskowanej inwestycji, biorąc pod uwagę istniejącą już w najbliższym sąsiedztwie linię zabudowy, wskaźniki wielkości powierzchni, powierzchni biologicznie czynnej, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki czy geometrii dachu. Wydana w oparciu o przeprowadzoną analizę urbanistyczno - architektoniczną decyzja WZ z dnia 11.05.2011r. ustaliła opisane parametry odnosząc się do szczegółowych wywodów i ustaleń mgr inż. arch. B.K.M.. Została wzięta pod uwagę jako podstawowa przesłanka istniejąca zabudowa po zabudowanej stronie ul. [...] która powinna mieć wedle tej analizy zasadniczy wpływ na projektowaną zabudowę. Ustalając wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na maksymalnie 11 m, przy założeniu nie przekroczenia określonych ściśle rzędnych terenu odniesiono się wprost do wysokości budynku nr [...] przy ul. ks. [...].
Oceniając sposób oddziaływania nowopowstałych budynków nie można również pominąć ustalenia oddalonej w głąb terenu inwestycji nieprzekraczalnej linii zabudowy, przed która projektuje się zjazd. Decyzja WZ ustala również kwestie dostępu do drogi publicznej, w zakresie geologii, ochrony zieleni, wód, gospodarki wodnej, powietrza, ochrony przed hałasem zgodnie z opinią Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 16.12.2010r., [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. z dnia 10.12.2010r.,a w końcu warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji jakie musi spełnić inwestor.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie złożył J.F. podnosząc naruszenie:
- - art. 134 w zw. z art. 144 kpa poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia J.F., podczas gdy takie rozstrzygnięcie organu administracyjnego z przyczyn podmiotowych może mieć miejsce tylko wówczas, gdy ze złożonego zażalenia wynika w sposób oczywisty i niebudzący wątpliwości, że skarżący nie jest stroną postępowania, zaś w przypadku przyczyn przedmiotowych w sytuacji braku możliwości zaskarżenia wydanego orzeczenia w toku instancji;
- - art. 101 § 3 kpa poprzez błędne uznanie, że procedura administracyjna nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania administracyjnego, podczas gdy wprowadzone ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy — Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nowe brzmienie art. 101 § 3 kpa nie daje podstaw do ograniczenia możliwości zaskarżenia postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania;
- - art. 28 kpa poprzez przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony postępowania, podczas gdy jako właściciel nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji ma interes prawny w postępowaniu administracyjnym, w wyniku którego zapada decyzja kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości poprzez określenie sposobu jej zagospodarowania;
- - art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy w szczególności poprzez:
- a) błędne uznanie, iż nieruchomość skarżącego położona w bezpośrednim sąsiedztwie z terenem inwestycji, nie znajduje się w strefie i w sąsiedztwie oddziaływania planowanego obiektu;
- b) bezpodstawne pominięcie przez organ okoliczności, iż planowany zjazd z działki nr [...] na działkę drogową o numerze ewidencyjnym [...] przy ul.[...] bezpośrednio styka się z nieruchomością skarżącego, bowiem działka nr [...] stanowi dla skarżącego jedyny możliwy dojazd do jego nieruchomości, a także pozostałych domów położonych przy tej ulicy;
- c) całkowite pominięcie przez SKO, wskazanej przez skarżącego argumentacji, iż na początku postępowania o ustalenie warunków zabudowy na przedmiotowym obszarze (sygn. akt: [...]) - skarżący był uznawany za stronę postępowania;
- - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się przez SKO w toku ponownego rozpoznania sprawy do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z 26 września 2013 r., sygn. akt: II OSK 1017/12 dotyczącej tej samej nieruchomości. podczas gdy organ administracyjny któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania z wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA;
Uzasadniając te zarzuty podano, iż pomimo nowelizacja z 2010r. art.101 § 3 kpa nie zamyka drogi do zaskarżenia postanowień o odmowie zawieszenia postępowania, ponieważ obowiązuje nadal ugruntowane stanowisko doktryny i orzecznictwa, iż zażalenie przysługuje na wszystkie rodzaje postanowień w sprawie zawieszenia postępowania, gdyż realizuje gwarancje procesowe strony. Wskazano na glosę krytyczną Hanny Knysiak - Molczyk do wyroku NSA z 18.06.2013r. II OSK 2296/12, (opubl. OSP, s. 1587), wyroki: WSA w Warsawie z 2.06.2011r. II SA/Wa 453/11, w Łodzi z 29.07.2011r. II SA/Łd 626/11.
Również podana w skarżonym postanowieniu przyczyna podmiotowa, brak przymiotu strony skarżącego nie jest uzasadniona. Posiada on jako sąsiad i właściciel sąsiedniej nieruchomości prawo uczestnictwa w postępowaniu o ustalanie warunków zabudowy budowy zespołu trzech budynków mieszkalnych wieloorodzinnych z parkingami podziemnymi oraz budowy drogi wewnętrznej wraz z dwoma zjazdami przy ul. [...] W.K,. w K. Jego zdaniem znajdzie się w zasięgu oddziaływania tej inwestycji, stąd uprawnione stało się żądanie udziału w tym postępowaniu. W tej kwestii wskazano na wyroki: WSA we Wrocławiu z 12.12.2012r. II SA/Wr 692/13, NSA: z 22.02.2013r. II OSK 2331/10 i 26.09.2013r. II OSK 1017/12. M. in. NSA w wyroku z 26 września 2013 r., sygn. akt: II OSK 1017/12 wyraźnie wskazał na str. 8 uzasadnienia, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy kluczowe są wyniki przeprowadzonej analizy planistycznej. SKO nie przedstawiło natomiast żadnych wniosków przeprowadzonego ponownie przed tym organem postępowania.
Powieliło "swoje" błędy wskazane przez skarżącego w stosunku do poprzedniego postanowienia SKO z dnia 29 kwietnia 2011 r., znak: [...]. Przedmiotowa analiza organu II instancji sprowadziła się wyłącznie do wskazania elementów zawartych w decyzji o ustaleniu warunkach zabudowy, w tym przede wszystkim w analizie urbanistyczno - architektonicznej. SKO nie poczyniło żadnych konkretnych ustaleń, stąd nie uzyskało jakichkolwiek wyników przemawiających za błędnym uznaniem organu, że skarżący nie posiada interesu prawnego w niniejszym postępowaniu. Powyższe naruszenia świadczą, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w sposób całkowicie dowolny i bez wnikliwej analizy przeprowadziło postępowanie wyjaśniające. Gdyby SKO zastosowało się do wiążących wytycznych NSA, wówczas nie wydałoby zaskarżonego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji wyeliminowało z obrotu prawnego postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 1 marca 2011 r.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, kwestia związana z odmową zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest aktualnie bezprzedmiotowa. Takie stanowisko wynika z tego, iż "główne" postępowanie - o ustalenie warunków zabudowy - zostało ostatecznie zakończone.
Prezydenta Miasta K. decyzją z dnia 4 września 2013r., nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji pn. Budowa zespołu trzech budynków mieszkalnych wieloorodzinnych z parkingami podziemnymi oraz budową drogi wewnętrznej na działkach nr [...],[...],[...] itd... obr.[...] wraz z budową dwóch zjazdów z działki nr [...] na działki nr [...],[...] obr. [...] przy ul. [...] w K. Następnie SKO po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 29 maja 2014 roku, znak: [...] uchyliło w/w decyzję o warunkach zabudowy i umorzyło postępowanie w całości, w związku z wejściem w życie dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarga na decyzję SKO o uchyleniu decyzji o warunkach zabudowy i umorzeniu postępowania w całości została natomiast oddalona wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 27 listopada 2014 roku o sygnaturze II SA/Kr 1203/14.
W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, brak jest jednak podstaw do umorzenia postępowania sądowego. Związane jest to z tym, że zgodnie z art. 161 § 1 pkt. 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn niż wymienione w pkt. 1 i 2 stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie wyrażany jest przy tym pogląd, że zwrot normatywny: "stało się bezprzedmiotowe" użyty w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi. Innymi słowy postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym taka sytuacja nie zachodzi. W tym zakresie istotne znaczenie mają ponadto wytyczne NSA zawarte w wyroku z dnia 26.09.2013r., sygn. akt II OSK 1017/12.
Istota problemu w sprawie rozpoznawanej przez NSA i zakończonej wyrokiem z dnia 26.09.2013r., związana była z problemem, czy w postępowaniu "wpadkowym" organ, a także sąd administracyjny, powinny weryfikować krąg stron ustalony w postępowaniu "głównym". Odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania organy powołały się m.in. na to, że wniosek nie pochodzi od strony postępowania. Oddalając skargę na postanowienie SKO w K. z dnia 29.04.2011r., znak: [...] umarzające postępowanie zażaleniowe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w uzasadnieniu wyroku z dnia 28.11.2011r. sygn. akt II SA/Kr 1132/11, zajął stanowisko, że w postępowaniu incydentalnym krąg stron nie może być odmienny od kręgu stron ustalonego w postępowaniu "głównym", oraz że w postępowaniu incydentalnym nie można odrębnie ustalać kręgu stron. Tym samym skoro skarżący nie są stronami w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, to niejako automatycznie oznacza to, że nie mogą skutecznie zainicjować postępowania o zawieszenie postępowania.
Z takim poglądem nie zgodził się NSA i rozpoznając skargę kasacyjną od w/w wyroku, z tego powodu uchylił wyrok WSA w Krakowie z dnia 28.11.2011r.
W uzasadnieniu wyroku z dnia 26.09.2013r., sygn. akt II OSK 1017/12, NSA wyraził kategoryczny pogląd, że kwestia przymiotu strony winna być ustalana przez organ administracyjny na każdym etapie postępowania. W swoich wytycznych wskazał, że w przy ponownym rozpoznawaniu sprawy i ocenie, czy skarżącym przysługuje przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, kluczowe powinny stać się wyniki przeprowadzonej analizy planistycznej, z których ma wynikać czy planowane zagospodarowanie na działkach sąsiednich będzie miało wpływ na nieruchomości wnioskodawców, a więc czy mają interes prawny w uczestnictwie w takim postępowaniu.
Wytycznymi tymi, zarówno organ jak i WSA przy ponownym rozpoznawaniu sprawy są związani. Wbrew stanowisku przedstawionemu w skardze, nie wynika z nich jednak, że organ ma dokonać oceny prowadzącej do uznania skarżącego za stronę postępowania lub że ewentualne błędy w dokonanej przez organ ocenie, oznaczają automatycznie, że organ nie zastosował się do poglądów prawnych NSA. W zakresie związania oceną prawną NSA, organ jest zobligowany w postępowaniu "wpadkowym" do dokonania autonomicznej w stosunku do postępowania "głównego" oceny, czy m.in. skarżącemu przysługuje przymiot strony, a Sąd zobligowany jest do oceny wyciągniętego przez organ wniosku i jego uzasadnienia.
W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, zakończonym zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lutego 2015 roku, znak: [...], SKO dokonało oceny, czy skarżącemu i innym wnioskodawcom przysługuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu i uznało, że stronami tymi nie są ze względu na brak po ich stronie interesu prawnego. W tym zakresie przedstawiło również obszerną argumentację. Dlatego należy uznać, że SKO zastosowało się do wytycznych NSA. Jak już wcześniej wskazano, istotą problemu w poprzednim postępowaniu nie było to, czy organ dokonał prawidłowej oceny przymiotu strony w postępowaniu "wpadkowym", lecz to że organ i sąd I instancji uznały, że w postępowaniu "wpadkowym" oceny takiej nie muszą dokonywać, gdyż krąg stron ustalony jest w postępowaniu "głównym" i nie może ulec zmianie.
Oceniając natomiast argumentację SKO, z której ma wynikać, że zarówno skarżącemu, jak i pozostałym inicjatorom wniosku o zawieszenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, przymiot strony nie przysługuje, wskazać należy, że część poglądów organu nie jest trafna, a zakres przedstawionej argumentacji nie daje podstawy do zaaprobowania przyjętej przez organ oceny, jako wiążącej i nie budzącej wątpliwości. Przykładowo jako błędne można wskazać stanowisko organu, że "ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu WZ nie może być oceniana tak szeroko, jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym - pozwoleniu na budowę". W zakresie ustalania kręgu stron jest wręcz przeciwnie i z uwagi na wyznaczanie kręgu stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę w oparciu o art. 28 prawa budowlanego, a nie o art. 28 k.p.a., krąg stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest węższy lub taki sam jak w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy.
Nigdy natomiast nie jest odwrotnie, tak jak to przyjął organ. Na tej płaszczyźnie należy też wskazać, że SKO w ogóle nie odniosło się do istotnego argumentu żalącego się, który dotyczy lokalizacji zjazdu na teren inwestycji.
Mimo wadliwości rozważań organu w powyższym zakresie, brak jest jednak podstaw do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Związane jest to z treścią art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W przedmiotowym wypadku uchybienie organu nie miało natomiast żadnego wpływu na wynik sprawy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie SKO wskazało bowiem także, iż przedmiotowe zażalenie nie jest dopuszczalnym w ustawie środkiem zaskarżenia, gdyż art. 101 § 3 kpa w brzmieniu obowiązującym od dnia 11.04.2011r. wskazuje, że zażalenie przysługuje w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Należy więc rozumieć ten przepis w ten sposób, iż obecnie nie przysługuje możliwość zaskarżenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania i postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania. Zmiana ta ma na celu pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które wstrzymują bieg postępowania administracyjnego. Strona niezadowolona z rozstrzygnięć, które nie są zaskarżalne może domagać się ich kontroli zgodnie z uprawnieniami o których mowa w art. 142 kpa.- czyli może je kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego.
Samo rozstrzygnięcie SKO formalnie nawiązuje przy tym do przedmiotowej przesłanki, ponieważ organ stwierdził niedopuszczalność zażalenia, a nie - jak poprzednio – umorzył postępowania zażaleniowego.
W tym zakresie ze stanowiskiem organu należy się w pełni zgodzić. Aktualnie za utrwalone i jednoznaczne należy uznać poglądy wyrażone w szeregu orzeczeń, że na postanowienie o odmowie zawieszenia procedury administracyjnej nie przysługuje zażalenie. Dlatego też zaskarżone postanowienie, mimo że nie jest pozbawione wad (nie mających wpływu na wynika sprawy), odpowiada prawu z uwagi na niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.