Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2004 r. znak: [...] na podstawie art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt. 1, art. 81 ust. 1 pkt. 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 kpa Powiatowy Inspektor Nadzoru budowlanego w M. nakazał inwestorowi S. N. wykonanie rozbiórki będącego w budowie budynku gospodarczego na nieruchomości w R. gm. K. -na działce o nr ewid. 80/7, polegającej na rozebraniu: murowanych ścian, wylewki betonowej, betonowych ław fundamentowych, zasypanie gruntem zagłębienia (nierówności terenu powstałych w wyniku rozbiórki).
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. w uzasadnieniu podał, że zawiadomieniem, wydanym na podstawie art. 61 § 4 kpa, w dniu 7 października 2004 r. wszczęto, na wniosek Z. O. postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych prowadzonych przez S. N. na nieruchomości. W toku postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, na podstawie przeprowadzonych oględzin, że w okresie sierpień - październik 2004 r., S. N. rozpoczął budowę budynku gospodarczego, wykonał betonowe ławy fundamentowe, ściany murowane z pustaków żużlobetonowych (różnej wysokości mające w następstwie kształtować nachylenie dachu) oraz w części powierzchni wewnętrznej wylewkę betonową. Do protokołu oględzin S. N. oświadczył, że pozwolenia na budowę nie posiada i czyni starania o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy.
Organ I instancji podał, że skoro S. N. nie uzyskał decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to stosownie do art. 32 ust. 4 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, nie mógł uzyskać decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozpoczęcie i prowadzenie wykonanych przez inwestora robót budowlanych budowy przedmiotowego budynku wymagało uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokumentacji takiej S. N. nie posiadał. Stosownie do postanowienia art. 28 obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zważył, że w zaistniałych okolicznościach faktycznych i prawnych przy rozstrzygnięciu sprawy ma zastosowanie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności (lit a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo (lit. b) ustaleniami ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z zaświadczenia Urzędu Gminy w K. z dnia [...] 2004 r. wynika, że Gmina K. nie posiada aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Fakt ten stanowi, że brak planu uniemożliwia wydanie przez ten organ zaświadczenia o zgodności budowy obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane). Organ I instancji zwrócił uwagę, że inwestor nie posiada ważnej ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę przedmiotowego budynku gospodarczego.
Mając na uwadze powyższe organ I instancji orzekł, jak w sentencji decyzji z dnia [...] 2004 r.
W dniu [...] 2004 r. odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. N. Odwołujący podał, że wystąpił do urzędu gminnego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Niemniej jednak z uwagi na długą procedurę, żeby uniknąć zniszczenia materiałów budowlanych przed okresem zimowym, odwołujący rozpoczął budowę. Odwołujący podał, że na skutek spalenia stodoły musiał znaleźć nowe miejsce na przechowywanie zbiorów.
Decyzją z dnia [...] 2005 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 i art. 104 kpa w związku z art. 80 ust. 2 pkt. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w uzasadnieniu podał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego (legalizacji).
Organ odwoławczy zaznaczył, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717) gmina K. nie posiada aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponadto w dniu wszczęcia postępowania inwestor – S. N. nie posiadał ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a zatem w niniejszej sprawie nie istnieją przesłanki określone w art. 48 ust. 2 pkt l lit. a) i b) Prawa budowlanego, które muszą wystąpić kumulatywnie.
Zatem nie zaistnienie jednej z nich powoduje konieczność zastosowania przepisu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.
W sprawie uwag zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy podał, że w świetle zaistniałego w sprawie stanu faktycznego i prawnego nie zasługują one na uwzględnienie. Jak to zostało wykazane w skarżonej decyzji oraz w niniejszym uzasadnieniu, roboty budowlane polegające na budowie budynku gospodarczego wymagały uzyskania przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a w/w decyzji inwestor nie posiadał. Inwestor nie posiadał również ostatecznej, w dniu wszczęcia niniejszego postępowania, decyzji WZiZT. W ocenie organu odwoławczego rozpoczęcie przez inwestora robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji powoduje, iż nie jest możliwe zastosowanie trybu zmierzającego do zalegalizowania przedmiotowej samowoli budowlanej. Z uwagi na powyższe nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy fakt wszczęcia i prowadzenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Oceniając zgromadzony materiał dowodowy w niniejszej sprawie organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji zobowiązany był do wydania skarżonej decyzji nakazującej rozbiórkę będącego w budowie budynku gospodarczego na nieruchomości w R. gm. K. - działka o nr ewid. 80/7.
Zatem w myśl art. 138 § 1 pkt 1 kpa organ odwoławczy utrzymał skarżoną decyzję w mocy.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu [...] 2005 r. wniósł S. N., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Skarżący uważa ją za wielce krzywdzącą i niezrozumiałą. Podał, iż rozpoczął budowę ze względu na zniszczenie budynku gospodarczego przez pożar. Do skargi dołączył decyzję o warunkach zabudowy wydaną przez Wójta Gminy K. w dniu [...] 2005 r.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2005 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą o p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Orzekanie w granicach sprawy oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.
Skarga jest niezasadna.
Sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji uznał, że decyzja ta nie narusza prawa, jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami procesowymi.
Materialnoprawną podstawą do wydania zaskarżonej decyzji jest art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994r., w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 16.04.2004r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. 2004r., Nr 93, poz.88), który stanowi:
Ustęp 1: - Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust.2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez pozwolenia na budowę
Ustęp 2: - Jeżeli budowa, o której mowa w ust.1:
- 1. jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z:
- a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo
- b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
- 2. nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem – właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.
W niniejszej sprawie zostało wszczęte postępowanie administracyjne w dniu [...] 2004r. z wniosku Z. O. i inwestor nie posiadał ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wykonane przez inwestora roboty budowlane wymagały uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w myśl art.32 ust.4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1994r.
Stosownie do art.28 tej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art.29-31 (które nie dotyczą niniejszego postępowania).
Jak wynika z zaświadczenia Urzędu Gminy w K. z dnia [...] 2004r., znak: [...], Gmina K. nie posiada aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym organ nie może wydać inwestorowi zaświadczenia o zgodności budowy obiektu gospodarczego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym inwestor nie posiadał też decyzji o pozwoleniu na budowę.
Sąd dokonując kontroli zaskarżonego aktu stwierdził, że trafnie organy administracji publicznej przyjęły, że skoro nie zachodzą przesłanki do legalizacji obiektu z art.48 ust.2, to zasadnym jest orzeczenie nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu w myśl art.48 ust.1.
Podniesiony w odwołaniu przez inwestora zarzut, że wystąpił on do Urzędu Gminy w K. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i postępowanie to jest w toku, jest bezzasadny i nie może stanowić podstawy do nie orzekania o rozbiórce, ponieważ inwestor w dniu wszczęcia postępowania administracyjnego [...] 2004r. nie posiadał takiej ostatecznej decyzji, a wydanie tej decyzji w dniu [...] 2005r. (k 4 akt sądowych), która nie była ostateczna nie daje też podstawy do uwzględnienia skargi. Ponadto podnoszone też w skardze inne okoliczność, dotyczące niszczenia materiałów budowlanych i trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej skarżącego nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia skargi, w świetle obowiązujących przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994r.
Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z 17.03.1998r. sygn. IV SA 759/96 Lex nr 43338, że:" interes społeczny i słuszny interes właścicieli nieruchomości sąsiedniej wymaga, aby realizacja samowoli budowlanej nie stawiała sprawcy takiej samowoli w sytuacji lepszej, niż inwestora działającego zgodnie z przepisami prawa".
Mając powyższe na uwadze,skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, to zasadnym jest oddalenie skargi.
Stosownie do art. 151 Ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. 2002r., Nr 153, poz.1270 ze zm.) w razie nie uwzględnienia skargi sąd skargę oddala.
Orzeczenie wydano na podstawie cytowanego wyżej przepisu ustawy.