Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. Z. oraz P. Z. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 marca 2022 roku, znak: SKO.ZP/415/43/2022 utrzymujące w całości w mocy postanowienie Starosty Krakowskiego z dnia 30 grudnia 2021 roku, znak: OS.673.157.2021.ED orzekające o odmowie uzgodnienia projektu decyzji Wójta Gminy Mogilany o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...] w miejscowości B." w zakresie zgodności z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach.
Wójt Gminy Mogilany wnioskiem z dnia 09.12.2021 r. znak: GARO.6730.2.2021, uzupełnionym pismem z dnia 27.12.2021 r., wystąpił do Starosty Krakowskiego o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...] w miejscowości B., gmina Mogilany, w zakresie zgodności z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Inwestorami przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego są skarżący.
Z informacji zawartej w nadesłanym wniosku wynika, że przedmiotowy teren pozostaje bez miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Projektowana inwestycja realizowana będzie na działce nr [...] obr. B., jedn. ewid. Mogilany, obejmującej grunty rolne klasy bonitacyjnej Rlllb (grunty orne).
Organ wskazał, że jakkolwiek dokonując uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinien odnieść się do kwestii merytorycznych dotyczących zasadności przeznaczenia gruntów do celów innych niż produkcja rolna, to jednakże zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych (por.: uzasadnienie do wyroków: WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2006 r., sygn. IV SA/Wa 2088/05; WSA w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2009 r., II SA/Kr 177/09) w sytuacjach szczególnych, a to np. gdy teren planowanej inwestycji objęty był uprzednio zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które następnie utraciły moc obowiązującą na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), organ właściwy obowiązany jest wyrazić pozytywną opinię odnośnie przedsięwzięcia wiążącego się z wyłączeniem gruntów z produkcji rolnej, gdyż merytorycznie problematykę zasadności przeznaczenia gruntów na inne cele została już rozstrzygnięta.
W związku z powyższym organ jest zobligowany do ustalenia, czy zachodzi sytuacja, w której istnieje - wynikający z uprzedniego wiążącego wyrażenia zgody w zakresie przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze - obowiązek wyrażenia pozytywnej opinii odnośnie planowanego przedsięwzięcia.
Zgodnie z informacją Wójta Gminy Mogilany zawartą w wypisie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26.11.2021 r., znak: GARO.6727.651.2021, działka nr [...] obr. B., jedn. ewid. Mogilany, objęta przedmiotową inwestycją, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Mogilany, uchwalonym przez Radę Gminy Mogilany Uchwałą nr 81/91 z dnia 27 czerwca 1991 r. oraz zmianami w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Mogilany zatwierdzonymi Uchwałą Rady Gminy Mogilany nr 11/6/94 z dnia 22 września 1994 r. a także zmianami w ww. planie zatwierdzonymi Uchwałą Rady Gminy Mogilany nr IV/42/94 z dnia 12 grudnia 1994 r., obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r., położona była w terenach oznaczonych symbolem "R" - teren upraw polowych.
Jak wynika z powyższego działka nr [...] obr. B., jedn. ewid. Mogilany, w całości składająca się z gruntów rolnych klasy bonitacyjnej Rlllb (grunty orne) nie była objęta zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które następnie utraciły moc obowiązującą na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Organ wskazał, przy tym, że zgodnie z art. 7 ust. 2a pkt 3) ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, teren inwestycji powinien być położony w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Z informacji zawartej w projekcie decyzji wynika, że teren inwestycji ma pośredni dostęp do drogi publicznej gminnej nr [...] (działka nr ewid.[...]) poprzez drogę wewnętrzną (działka nr [...]). Zarówno granica działki nr [...] obr. B., jak i jej grunty jako całość, znajdują się w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej (dz. nr [...] obr. B.). W przypadku drogi stanowiącej dz. nr [...] obr. K., granica działki nr [...] obr. B. znajduje się w odległości mniejszej niż 50 m od drogi publicznej, niemniej grunty działki nr [...] znajdują się jako całość w odległości większej niż 50 m od tej drogi.
Powołując się orzecznictwo, organ wskazał, że to grunt ma być położony w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej, a nie linia graniczna określonej działki w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej. (...) Uwzględnienie toku rozumowania skarżącej prowadziłby w skutkach do możliwości zmiany przeznaczenia gruntów rolnych klas I-III poprzez stopniowe przesuwanie obszaru zwartej zabudowy i granic działek budowlanych, co pozostaje w sprzeczności z celami ustawy. Jakkolwiek oczywistym jest, że mało która działka o powierzchni 0,5 ha będzie miała taką konfigurację, że cała jej powierzchnia będzie położona w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej. Taki jednak był cel i zamiar ustawodawcy (por. np. uzasadnienia do wyroków: WSA w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 634/20, WSA w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 114/19, " W związku z tym organ uznał, że nie został spełniony warunek wynikający z art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych a przesłanki wynikające z art.7 ust. 2a tej ustawy, powinny być spełnione łącznie, spełnienie pozostałych przesłanek nie zmienia wyniku rozstrzygnięcia sprawy i postanowieniem z dnia 30 grudnia 2021 uzgodnił negatywnie projekt decyzji o warunkach zabudowy.
Zażalenie na powyższe postanowienie skarżący. Rozpoznając zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w całości w mocy postanowienie organu I instancji.
Kolegium podzieliło stanowisko wyrażone przez organ I instancji, poparte orzecznictwem sądowoadministracyjnym, wedle którego, kryterium obszarowe do którego odwołują się poszczególne przesłanki z art. 7 ust. 2 pkt. 1)-4), odnoszone winno być do powierzchni terenu inwestycji rozumianego jako cała działka ewidencyjna, na której planowana jest realizacja zamierzenia inwestycyjnego.
Kolegium podtrzymało za organem I instancji, że w zakresie kryterium zachowania odległości 50 m od drogi publicznej o którym mowa w art. 7 ust. 2a pkt.
- 3) ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, należy odnosić do całego terenu inwestycji.
Zebrane zaś w aktach sprawy dokumenty, w tym dokumentacja mapowa potwierdzają prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych przez organ I instancji, z których wynika, że działka nr [...] obr. B. i jej grunt jako całość znajduje się w odległości większej od granicy drogi publicznej - dz. nr [...] obr. B.. Tu doprecyzować należy (wg. własnych pomiarów Kolegium na podstawie dokumentacji mapowej w skali 1:1000), że granica działki nr [...], tj. ta przylegająca do działki nr [...], znajduje się w odległości ok. 63m - 65 m od ww. drogi publicznej - dz. nr [...], zaś całość gruntu tej działki, zamykana jej granicą przylegającą do działki nr [...], znajduje się w odległości ok. 84 m -85 m.
Kolegium nie neguje również prawidłowości ustaleń odległości ww. działki nr [...] od drogi publicznej stanowiącej działkę nr [...] obr. K.. Tu również prawidłowo stwierdzono, że wprawdzie granica działki nr [...] obr. B. znajduje się w odległości mniejszej niż 50 m od ww. drogi publicznej. Tu Kolegium doprecyzowuje (wg. własnych pomiarów na podstawie dokumentacji mapowej), że granica tej działki, tj. ta przylegająca do działki nr [...], znajduje się w odległości ok. 43-44 m od działki drogowej nr [...] obr. K.. Niemniej grunty tej działki, jako całość, znajdują się w odległości większej niż 50 m od tej drogi publicznej. Tu Kolegium doprecyzowuje (na podstawie własnych pomiarów wg. dokumentacji mapowej), że teren działki nr [...] jako całość - zamykany jej granicą przyległą do działki nr [...] znajduje się w odległości ok. 63-65 m od granicy ww. drogi publicznej - działki nr [...] obręb K..
W związku z tym, należało uznać, że nie został spełniony warunek z art. 7 ust. 2a pkt. 3 ustawy, na który wskazywało powyżej Kolegium. Postanowienie organu i instancji pozostaje zatem w tym zakresie prawidłowe.
Na powyższe rozstrzygnięcie skargę wnieśli skarżący, podnosząc zarzuty naruszenia:
- 1. art. 7 ust. 2a pkt.
- 3) ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 1326 ze zm.) – dalej jako "u.o.g.r." poprzez negatywne uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy granica działki nr [...] obr. B. znajduje się w odległości mniejszej niż 50 metrów od drogi publicznej stanowiącej działkę nr [...] obr. K., w związku z czym spełniony został warunek do odstąpienia od wymogu uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych,
- 2. art. 7a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 735 ze zm.) dalej jako K.p.a." poprzez przyjęcie, że odejście od zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż wymaga tego ważny interes publiczny, który w tym wypadku pojmowany być powinien jako potrzeba ochrony gruntów rolnych i leśnych jako wartości wspólnych dla całego społeczeństwa i potrzeba należytego jej respektowania,
- 3. art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 735 ze zm.) poprzez skrótowe, lakoniczne uzasadnienie decyzji, które nie spełnia wymagań określonych w ww. przepisie, w szczególności w zakresie potrzeby ochrony ważnego interesu publicznego w przedmiotowej sprawie.
Powołując się na powyższe skarżący wnoszą o "uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji" oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Sprawa na zasadzie art. 119 pkt 3) p.p.s.a., została rozpozna w trybie uproszczonym.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasadniczy problem, który pojawia się na gruncie niniejszej sprawy, sprowadza się do tego, czy w świetle art. 7 ust. 2a pkt.
3) ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 1326 ze zm.) – dalej też jako "u.g.r", zgoda ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych nie jest wymaga tylko dla gruntu, który w całości znajduje w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 470, z późn. zm.), czy też zgoda ta nie jest wymagana wówczas gdy – jak twierdzą skarżący – w tej odległości znajduje się jedynie granica działki (gruntu), a nie cały grunt.
Stosownie do treści art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych, "nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:
- 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;
- 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 oraz z 2021 r. poz. 11, 234 i 815);
- 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470, z późn. zm.);
- 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części."
Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie zawiera definicji gruntu, jednak stosownie do art. 2 ust. 1 pkt. 1 gruntami rolnymi w rozumieniu ustawy są grunty m.in. określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne, pod stawami rybnymi i innymi zbiornikami wodnymi, służącymi wyłącznie dla potrzeb rolnictwa, czy np. pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu. Z powyższego wyliczenia, należy wyciągnąć ten wniosek, że grunt jest nieruchomością i stanowi część powierzchni ziemskiej.
Zgodnie z art. 4 pkt.
6) u.o.g.r. przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne - rozumie się ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych.
Wskazana norma art. 7 u.o.g.r. formułuje warunki, które muszą być spełnione, aby nie było konieczności uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III. Wobec tego, że wskazana regulacja dotyczy wyjątku, dlatego też nie może być ona wykładana rozszerzająco.
Z treści art. 7 ust. 2a pkt.
2) u.o.g.r. jednoznacznie wynika, że odległość ma być mierzona od granicy działki, ale tylko działki budowlanej. Podobnie odległość ta ma być mierzona, stosownie do ust. 2a pkt. 3), od granicy drogi publicznej. Jakkolwiek w pkt.
3) ustawodawca nie posługuje się pojęciem granicy, to jednak sformułowanie "od drogi" jest równoznaczne z pojęciem "od granicy drogi". Natomiast w stosunku do gruntów rolnych ustawodawca posługuje się innym sformułowaniem, wskazując, że w odległości nie większej niż 50 m mają być położone grunty rolne, w stosunku do których nie jest wymaga zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne.
Zaznaczyć też należy, że ustawa w obrębie jednego ustępu posługuje się różnymi określeniami, które powinny być zatem różnie pojmowane. Z tego względu należy przyjąć, że odległość 50 m, to nie jest odległość, która może być mierzona od granicy działki rolnej. Mając na uwadze racjonalność ustawodawcy trzeba wskazać, że gdyby jego zamiarem było, aby odległość 50 m od drogi publicznej miała być mierzona od granicy działki rolnej, to wówczas użyłby takiego samego sformułowania jakiego użył w art. 7 ust. 2a pkt 2) u.o.g.r. w odniesieniu do granicy działki budowlanej.
Ponieważ jednak w treści art. 7 ust. 2a u.o.g.r. użyto sformułowania "grunty położone są w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej", to należy przyjąć, że odległość ta nie może być przekroczona w przypadku całej działki. Cały obszar gruntu rolnego, który ma być przeznaczony na cele nierolnicze i nieleśne powinien więc znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej.
Przeciwne stanowisko skarżącego, co do sposobu wykładni art. 7 ust. 2a pkt 3) u.o.g.r nie zasługuje na aprobatę. Ponadto nie stanowi ono urzeczywistnienia realizacji celu ochronnego gruntów rolnych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1) u.o.g.r. i nie prowadzi do ograniczenia przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Uwzględnienie toku rozumowania skarżących prowadziłoby w skutkach do możliwości zmiany przeznaczenia gruntów rolnych klas I-III w zasadzie o dowolnych powierzchniach, jeśli tylko granice tych gruntów znajdowały się z odległości nie większej niż 50 m od granicy drogi publicznej. To z kolei pozostaje w jawnej sprzeczności z celami u.o.g.r.
W przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do zastosowania art. 7 ust. 2a u.o.g.r., który ma charakter wyjątku i stąd nie wolno go interpretować rozszerzająco. Zwolnienie z uzyskania zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntów nie było możliwe, nawet jeśli spełnione zostałyby pozostałe (poza warunkiem określonym w art. 7 ust. 2a pkt 3) u.o.g.r.) warunki wymienione w art. 7 ust. 2a u.o.g.r., gdyż ustawodawca określił wymóg spełnienia łącznie wszystkich warunków wymienionych w tym ustępie dla możliwości przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III bez zgody ministra. Brak natomiast spełnienia choćby jednej z przesłanek z art. 7 ust. 2a u.o.g.r. uniemożliwia już zastosowanie wyjątku ustanowionego tą regulacją.
Wykładnia art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., sprowadzająca się do przyjęcia, że cały obszar gruntu, którego przeznaczenie ma być zmienione powinien znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej została również zaakceptowana w orzecznictwie sądów administracyjnych, a Sąd rozpoznający niniejszą sprawę również ją podziela (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 634/20; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 633/20; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 114/19; wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2191/19; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 382/20, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 265/17, WSA w Gdańsku z dnia 13 października 2021 roku, sygn. II SA/Kr 325/21 oraz wyrok NSA z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2257/17).
Ze względu na powyższe, jako niezasadny należy ocenić zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 ust. 2a pkt 3) ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego błędną wykładnię.
Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 7a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 735 ze zm.) poprzez przyjęcie, że odejście od zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż wymaga tego ważny interes publiczny, który w tym wypadku pojmowany być powinien jako potrzeba ochrony gruntów rolnych i leśnych jako wartości wspólnych dla całego społeczeństwa i potrzeba należytego jej respektowania.
Zgodnie z art. 7a § 1 K.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Warunkiem zastosowania wskazanego przepisu jest to, aby przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a ponadto w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej.
W uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia wskazano, że w sprawie nie znajdzie zastosowania regulacja z art. 7a K.p.a., ze względu na ważny interes publiczny, który w tym wypadku pojmowany być powinien jako potrzeba ochrony gruntów rolnych i leśnych jako wartości wspólnych dla całego społeczeństwa i potrzeba należytego jej respektowania. Organ wskazał, że nie ma podstaw do zastosowania art. 7a § 1 K.p.a. ze względu na to że zachodzą przesłanki wymienione w art. 7a § 2 K.p.a.
Sąd tego stanowiska nie podziela, co nie oznacza jednak, że w sprawie ma zastosowanie art. 7a § 1 K.p.a.
Odnosząc się do tego zarzutu w pierwszej kolejności trzeba wskazać, że zaskarżone na gruncie niniejszej sprawy postanowienie dotyczy odmowy uzgodnienia warunków zabudowy. Przedmiotem postępowania nie jest zatem "nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia". Zaskarżone postanowienie (odmowa uzgodnienia) nie ma takiego charakteru, co stanowi o niestosowaniu na gruncie niniejszej sprawy art. 7a K.p.a., a w konsekwencji o bezzasadności podniesionego zarzutu (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 25 stycznia 2022 roku, sygn. II OSK 1304/19).
Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. poprzez skrótowe, lakoniczne uzasadnienie decyzji, które nie spełnia wymagań określonych w ww. przepisie, w szczególności w zakresie potrzeby ochrony ważnego interesu publicznego w przedmiotowej sprawie.
Zgodnie ze wskazanym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Jednakże wbrew treści skargi uzasadnienie do zaskarżonego postanowienia spełnia powyższe wymagania. Uzasadnienie postanowienia jest adekwatne do przedmiotu niniejszej sprawy. Organ ustosunkował się wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, wskazał również na dowody, które pozwoliły na ich ustalenie. Organ wskazał, który zakres ustaleń faktycznych organu I instancji, które zostały nie niego doprecyzowany i dlaczego. Organ również omówił podstawy prawne wydanego rozstrzygnięcia i wskazał jak na gruncie niniejszej sprawy zinterpretował i zastosował przepisy.
Wyjaśnienia organu nie są przy tym lakoniczne ani zdawkowe. Także uzasadnienie, dotyczące niezastosowania art. 7a K.p.a. jest wystarczające i mieści się w granicach wyznaczonych przez art. 107 § 3 K.p.a.
Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.