Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Postanowieniem z dnia 5 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił wniosek B.G. i K.G. o przyznanie prawa pomocy, jako złożony w postępowaniu prawomocnie zakończonym.
Kolejnym postanowieniem z dnia 5 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie K.G. a na postanowienie z dnia 7 października 2014 r. odrzucające zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania.
Pismem z dnia 3 sierpnia 2016 r. B.G/ złożyła zażalenie na postanowienie z dnia 5 lipca 2016 r. i po raz kolejny wniosła o przyznanie prawa pomocy dla siebie i K.G.. Z kolei pismem z dnia 4 sierpnia 2016 r. K.G. złożył zażalenie na postanowienie z dnia 5 lipca 2016 r.
Pismem z dnia 27 września 2016 r. wezwano B.G. i K.G. do usunięcia braków formalnych zażalenia z dnia 3 sierpnia 2016 r. poprzez podanie czy zażalenie to dotyczy postanowienia z dnia 5 lipca 2016 r. o odrzucenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, czy też postanowienia o odrzuceniu zażalenia.
Pismem z dnia 27 października 2016 r. K.G. podał, że zażalenie z dnia 4 sierpnia 2016 r. dotyczy obu postanowień z dnia 5 lipca 2016 r. i wniósł ponownie o przyznania prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 7 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sprostował oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu z dnia 5 lipca 2016
Na powyższe postanowienie, pismem z dnia 28 listopada 2016 r. (uzupełnionym pismem z dnia 30 stycznia 2017 r.) K.G. złożył zażalenie i wniósł o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 24 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie B.G. na postanowienie z dnia 5 lipca 2016 r. o odrzuceniu wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Na powyższe postanowienie, pismem z dnia 23 marca 2017 r. K.G. złożył w imieniu własnym i B.G. zażalenie i wniósł o przyznanie prawa pomocy (ppf z dnia 27 kwietnia 2017 r.).
Postanowieniem z dnia 26 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie B.G. na postanowienie z dnia 24 lutego 2017 r.
Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2017 r. Referendarz Sądowy oddalił wniosek (ppf z dnia 27 kwietnia 2017 r.) K.G. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z rzędu. Od powyższego postanowienia K.G. wniósł sprzeciw (pismo z dnia 27 lipca 2017 r.)
Kolejnym postanowieniem z dnia 28 czerwca 2017 r. Referendarz Sądowy oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Od powyższego postanowienia B.G. wniosła sprzeciw (pismo z dnia 28 lipca 2017 r.).
Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W sprawach prowadzonych przed sądami administracyjnymi podstawy przyznania prawa pomocy określa ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwana dalej ppsa). W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r. poz. 658), którą zmieniono m.in. treść art. 260 ppsa.
Zgodnie z aktualnie obowiązującą treścią tego przepisu, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji i wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie jednak z treścią art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. przepisu art. 260 ppsa w nowym brzmieniu nie stosuje się do postępowań wszczętych przed 15 sierpnia 2015 r. Do tych spraw stosuje się art. 260 ppsa w brzmieniu dotychczasowym, zgodnie z którym w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie to przysługuje zażalenie.
Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w 2004 r., a więc przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. W niniejszej sprawie ma więc zastosowanie art. 260 ppsa w brzmieniu sprzed nowelizacji. Oznacza to, że postanowienie referendarza sądowego z dnia 28 czerwca 2017r. utraciło swoją moc, a Sąd rozpoznał wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy na nowo.
Przedmiotowy wniosek, jak podano na wstępie, jest kolejnym wnioskiem skarżących o przyznanie prawa pomocy, mimo, że postanowieniem z dnia 5 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił prawomocnie wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy z uwagi na złożenie wniosku w sytuacji, gdy postępowanie zostało prawomocnie zakończone, a zamiarem stron nie było wzruszenie tego prawomocnego orzeczenia.
Nadto poprzednie wnioski K.G. zostały rozpoznane negatywnie (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sygn. akt II OZ 691/16 z dnia 17 lipca 2015 r. oddalające zażalenie na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 7 października 2014 r. w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 28 sierpnia 2014 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania; postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego sygn. akt z dnia 5 kwietnia 2016 r. oddalające zażalenie K.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2016 r. oddalające wniosek K.G. o przyznanie prawa pomocy z uwagi na niepodanie wymaganych danych dot. stanu majątkowego; postanowienie z dnia 5 lipca 2016 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o odrzuceniu wniosku K.G. i B.G. o przyznanie prawa pomocy i postanowienie z dnia 26 maja 2017 r. odrzucające zażalenie na to postanowienie).
Postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy nie może się toczyć w nieskończoność, a w szczególności strona skarżąca nie powinna w sposób nieuzasadniony przedłużać postępowania sądowoadministracyjnego przekładając sądowi kolejne wnioski o zwolnienie od kosztów sądowych, powielające argumentację z wniosków uprzednio prawomocnie oddalonych (por. I GZ 1/17).
Skoro więc skarżący przedłożyli kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, a postanowienia wydane w tym przedmiocie są prawomocne, to merytoryczne rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne, a postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 249a ppsa należało umorzyć.