Uzasadnienie
W piśmie z dnia 9 stycznia 2015 r. uczestnicy postępowania T.S. i J.S. zwrócili się o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku oraz o sprostowanie z urzędu niedokładności i oczywistych omyłek w wyroku z dnia 11 grudnia 2014 r. We wniosku wskazali, że wyrok jest sprzeczny z prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie sygn. II SA/Kr 1516/03 "w zagadnieniu podziału nieruchomości do korzystania (Quoad usum), a stwierdzenie, że rozstrzygnięcie organu w tym zakresie jest prawidłowe jest całkowicie rozbieżne z treścią orzecznictwa sądów cywilnych i administracyjnych (...)". Wnioskodawcy omówili zakres zastosowania art. 153 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. - powołując przy tym liczne orzeczenia sądów powszechnych i administracyjnych, a także Sądu Najwyższego.
Ich zdaniem sprostowaniu powinny podlegać niedokładności i oczywiste omyłki "w zagadnieniu zwrotu kosztów stawiennictwa. Nieprawdą jest, że postanowienie z dnia 12.06.2009 r. znak [....] nie było kwestionowane w odwołaniu od decyzji z dnia 15.06.2009".
Żaden z powyższych wniosków nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 158 p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Natomiast w myśl art. 156 § 1 p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się ani wątpliwości co do treści wyroku, ani też oczywistej omyłki pisarskiej. Wnioski uczestników w istocie stanowią polemikę z pisemnym uzasadnieniem wyroku. Wnioskodawcy kwestionują pogląd wyrażony w tym uzasadnieniu w zakresie rozliczenia nakładów współwłaścicieli na nieruchomość wspólną. Właściwą drogą do wyrażenia takiej polemiki jest środek zaskarżenia, a więc skarga kasacyjna od wyroku, z którym strona się nie zgadza.
Na potwierdzenie tego stanowiska można przytoczyć pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. I OSK 662/09 (LEX nr 1461312): "Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania".
Na temat zakresu zastosowania art. 156 p.p.s.a. wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 września 2011 r., sygn. I FSK 1208/10 (LEX nr 948811): "Wszystkie opisane w art. 156 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty. Sprostowanie obejmuje właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania. Błąd pisarski to widoczny, wbrew zamierzeniom Sądu niewłaściwie użyty wyraz, widocznie mylna pisownia. Z kolei błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Natomiast,,inna oczywista pomyłka" jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego."
W powołanych orzeczeń jednoznacznie wynika, że żadna z instytucji wymienionych w art. 158 p.p.s.a. i w art. 156 p.p.s.a. nie może prowadzić do merytorycznej zmiany stanowiska sądu wyrażonego w wyroku bądź jego pisemnym uzasadnieniu, ani też do rozwinięcia użytej w uzasadnieniu argumentacji zgodnie z oczekiwaniem strony postępowania. Jak już wcześniej stwierdzono właściwą drogą do kwestionowania stanowiska sądu jest zaskarżenie wydanego orzeczenia we właściwym trybie.
Biorąc powyższe pod uwagę obydwa wnioski uczestników postępowania należało oddalić na podstawie art. 156 i art. 158 p.p.s.a