Uzasadnienie
W dniu 13 marca 2009 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęło zażalenie wniesione przez pełnomocnika skarżącego J. J. – B. J. opatrzone datą 10 marca 2009 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 896/05.
Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie pod identyczną sygnaturą wydane zostały dwa postanowienia datowane na dzień 23 lutego 2009 r. WSA w Krakowie pismem z dnia 20 marca 2009 r. wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych wniesionego zażalenia w terminie 7 dni po rygorem jego odrzucenia poprzez sprecyzowanie, na które z postanowień zostało wniesione (k. 250 akt sądowych), czy na postanowienie odrzucające zażalenie J. J. na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 listopada 2006 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 18 maja 2006 r., czy też na postanowienie odrzucające zażalenie J. J. na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2006 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia wniesionego przez pełnomocnika J. J. – B. J. na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 listopada 2006 r.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie – prawidłowo doręczone w dniu 9 kwietnia 2009 r. - w piśmie z dnia 15 kwietnia 2009 r. pełnomocnik skarżącego oświadczyła jedynie, że "zażalenie jest odpowiednie".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Na wstępie należy zaznaczyć, że orzekający w niniejszej sprawie Sąd przyjął, iż B. J. działa w niniejszej sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego J. J. Ustalenie powyższej okoliczności zdeterminowane zostało treścią postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 680/08 (k. 261 akt sądowych), na mocy którego uchylono postanowienie tut. Sądu z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 896/05 w przedmiocie odrzucenia zażalenia B. J. na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2007 r. w zakresie odrzucenia zażalenia B. J. na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 listopada 2006 r. w sprawie ze skargi J. J. na uchwałę Rady Miasta Oświęcim z dnia 25 maja 2005 r., nr XLI/431/05 w przedmiocie protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. NSA uznał, że B. J. nie składała skargi, zaś jej udział w sprawie wynika z faktu udzielonego jej przez J. J. pełnomocnictwa, zatem tut. Sąd błędnie określił ją jako stronę niniejszego postępowania, podczas gdy nie działa ona w imieniu własnym, ale skarżącego.
Wprawdzie uchylone przez NSA postanowienie było konsekwencją dwóch postanowień WSA z dnia 24 kwietnia 2007 r. o odrzuceniu odpowiednio skargi kasacyjnej i zażalenia (k. 99 i 104) podpisanych przez B. J., która pomimo wezwania nie przedłożyła prawidłowego pełnomocnictwa do reprezentowania J. J. przed sądami administracyjnymi oraz nie wykazała, że spełnia wymogi z art. 35 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem WSA w Krakowie uznał, że obydwa środki zaskarżenia zostały wniesione przez osobę nieuprawnioną, to jednak ocena zawarta w cyt. postanowieniu NSA z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 680/08 obliguje Sąd do przyjęcia, iż B. J. działa w niniejszej sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego.
W dalszej kolejności należy podnieść, że z treści art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn. zm.) wynika, iż zażalenie winno przede wszystkim zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia. W przeciwnym razie Sąd nie może nadać biegu procesowego środkowi zaskarżenia, gdyż nie wiadomo co stanowi przedmiot zaskarżenia, a przede wszystkim jaki ustawowy środek zaskarżenia przysługuje od danego postanowienia. Tego wymogu nie spełnia zindywidualizowanie postanowienia przez podanie wyłącznie jego daty i sygnatury akt w sytuacji, gdy pod taką samą sygnaturą akt wydano kilka różnych postanowień opatrzonych identyczną datą, ale rozstrzygających w odrębnych przedmiotach, od których służą różne środki zaskarżenia – zażalenia lub skargi kasacyjne.
Dlatego Sąd uznał, że pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, pełnomocnik skarżącego w wyznaczonym terminie nie usunął braków formalnych zażalenia, gdyż nie wyjaśnił swego stanowiska i nie sprecyzował przedmiotu zaskarżenia (nie określił zaskarżonego orzeczenia w sposób wyraźny, pozwalający na jego identyfikację), podając jedynie w piśmie z dnia 15 kwietnia 2009 r., że zażalenie jest odpowiednie, przeto przedmiotowe zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którymi sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę kasacyjną (odpowiednio zażalenie), której braków strona nie uzupełniła w terminie.
Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji.
Sygn. akt II SA/Kr 896/05
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 20 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargi kasacyjne wniesione na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 lutego 2008 r.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego B. J. pismem datowanym na dzień 15 kwietnia 2009 r. wniosła osobiście zażalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Na wstępie należy zaznaczyć, że orzekający w niniejszej sprawie Sąd przyjął, iż B. J. działa w niniejszej sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego J. J. Ustalenie powyższej okoliczności zdeterminowane zostało treścią postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 680/08 (k. 261 akt sądowych), na mocy którego uchylono postanowienie tut. Sądu z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 896/05 w przedmiocie odrzucenia zażalenia B. J. na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2007 r. w zakresie odrzucenia zażalenia B. J. na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 listopada 2006 r. w sprawie ze skargi J. J. na uchwałę Rady Miasta Oświęcim z dnia 25 maja 2005 r., nr XLI/431/05 w przedmiocie protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. NSA uznał, że B. J. nie składała skargi, zaś jej udział w sprawie wynika z faktu udzielonego jej przez J. J. pełnomocnictwa, zatem tut. Sąd błędnie określił ją jako stronę niniejszego postępowania, podczas gdy nie działa ona w imieniu własnym, ale skarżącego.
Wprawdzie uchylone przez NSA postanowienie było konsekwencją dwóch postanowień WSA z dnia 24 kwietnia 2007 r. o odrzuceniu odpowiednio skargi kasacyjnej i zażalenia (k. 99 i 104) podpisanych przez B. J., która pomimo wezwania nie przedłożyła prawidłowego pełnomocnictwa do reprezentowania J. J. przed sądami administracyjnymi oraz nie wykazała, że spełnia wymogi z art. 35 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem WSA w Krakowie uznał, że obydwa środki zaskarżenia zostały wniesione przez osobę nieuprawnioną, to jednak ocena zawarta w cyt. postanowieniu NSA z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 680/08 obliguje Sąd do przyjęcia, iż B. J. działa w niniejszej sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego.
W dalszej kolejności należy podnieść, że z art. 194 § 4 i art. 175 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.) wynika, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, a w sprawach obowiązków podatkowych i w sprawach własności przemysłowej może być sporządzone także przez - odpowiednio doradcę podatkowego i rzecznika patentowego. Z obowiązku tego zwolnione są jedynie osoby enumeratywnie wyliczone w § 2 cyt. przepisu, tj. sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Przepisu § 4 art. 194 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie stosuje się również, gdy zażalenie wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
O tym, że na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej służy zażalenie, które powinno być sporządzone przez fachowego pełnomocnika pełnomocnik skarżącego została poinformowana w pouczeniu, jakie skierowano do niej wraz z odpisem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 marca 2009 r. w przedmiocie odrzucenia skarg kasacyjnych.
Pomimo tego B. J. wniosła zażalenie osobiście, mimo że ani ona, ani skarżący nie mieszczą się w kategorii podmiotów określonych w art. 194 § 4 i 175 § 2 i 3 cytowanej ustawy.
Z uwagi na powyższe zażalenie to, jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270), który stanowi, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną (odpowiednio zażalenie) wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną (odpowiednio zażalenie), której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.