Uzasadnienie
II SA/Łd 1704/02
W dniu 11 kwietnia 1975 r. Skarb Państwa nabył od A. D., aktem notarialnym Rep. A Nr [...], na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz.
64) nieruchomość położoną w Ł. przy ul. B. 20a o powierzchni 1.584m2, oznaczoną na mapie geodezyjnej Nr [...] z dnia 22 maja 1974 r. jako działka nr [...], na cele związane z przebudową ulicy A w Ł. We wniosku z dnia 26 kwietnia 1999 r. A. D. wystąpił o zwrot nieruchomości nabytej na rzecz Skarbu Państwa podnosząc, iż nie została ona wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia - nieruchomość miała być przeznaczona pod wielorodzinne budownictwo mieszkaniowe.
Decyzją z dnia [...] znak: [...], wydaną na podstawie art. 136 i art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz.741 ze zm.), Prezydent Miasta Ł. odmówił A. D. zwrotu przedmiotowej nieruchomości oznaczonej na mapie ewidencji gruntów jako część działki nr [...] oraz część działki nr [...], obręb P-26.
W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta Ł. stwierdził, iż grunt będący przedmiotem wniosku o zwrot wchodzi w skład linii regulacyjnych ulicy A. Ponadto na części dawnej działki nr [...] od strony południowej znajdują się ciągi piesze, łączące ulicę z przejściem dla pieszych nad torami PKP, które są częścią systemu komunikacyjnego związanego integralnie z ulicą A..
W odwołaniu od powyższej decyzji A. D. wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy i zwrot nieruchomości z uwagi na niezrealizowanie celu wykupu nieruchomości. A. D. powołał się na art. 136 i art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami a nadto zaznaczył, iż nieruchomość jest aktualnie przedmiotem przetargu - dzierżawa terenu z przeznaczeniem na targowisko.
Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Organ odwoławczy wskazał na naruszenie art. 7, art.77 § 1, art.80 i art. 107§ 3 kpa oraz podkreślił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w oparciu, o który wydano zaskarżoną decyzję jest niekompletny, a w konsekwencji nie pozwala na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia.
Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 136, art. 137, art. 139, art. 140, art. 141 ust. 2, art. 142, art. 216 i art. 217 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami(t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543), Prezydent Miasta Ł. orzekł:
- - o odmowie zwrotu na rzecz A. D. nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, oznaczonej na mapie nr [...] jako działka nr [...] o pow. 24m2 oraz nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, oznaczonej na mapie sytuacyjnej do celów prawnych z projektem podziału z dnia 21 maja 2001 r. jako działka nr [...] o pow. 626m2 – pkt I decyzji,
- - o zwrocie na rzecz A. D. części nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A b. nr, oznaczonej na mapie sytuacyjnej do celów prawnych z projektem podziału z dnia 21 maja 2001 r. nr [...], jako działki nr [...] o pow. 433m2 i nr [...] o pow. 501m2, stanowiące własność Gminy Ł., uregulowane w księdze wieczystej KW Nr [...] – pkt II decyzji.
Jednocześnie organ zobowiązał A. D. do zwrotu na rzecz Gminy Ł. kwoty 5.878 zł, stanowiącej zwaloryzowane odszkodowanie pobrane z tytułu wywłaszczenia nieruchomości podlegającej zwrotowi, określone w opinii z dnia 2 października 2001 r. sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego – pkt III decyzji.
W dniu 14 grudnia 2001 r. odwołanie od powyższej decyzji złożył Zarząd Miasta Ł. wnosząc o jej uchylenie w pkt II i III.
Zarząd podniósł, iż zagospodarowanie działek przeznaczonych do zwrotu (nr [...] i nr [...]) wskazuje, że są one nierozłącznie związane z obsługą komunikacyjną terenu, a tym samym z realizacją inwestycji polegającej na budowie ulicy A, na który to cel działki zostały nabyte. Przejścia dla pieszych są utwardzone, oświetlone i stanowią dojście do kładki nad torami PKP, która łączy osiedle R.. Fakt, iż działki te nie zostały zajęte pod budowę ulicy A w jej liniach regulacyjnych, nie przesądza, że stały się zbędne na cel, dla którego realizacji zostały nabyte.
Pismem z dnia 28 stycznia 2002 roku Wojewoda [...] wezwał Zarząd Miasta Ł. na podstawie przepisu art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071) do usunięcia - w terminie 7 dni od otrzymania pisma - braków odwołania przez dostarczenie na adres Wydziału Gospodarki Nieruchomościami [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł. pełnomocnictwa Zarządu Miasta Ł. udzielonego Z. S. do składania oświadczenia woli w imieniu gminy Miasta Ł. w zakresie zarządu mieniem wraz z oryginałem odwołania podpisanym przez Z. S. i jednego członka Zarządu albo oryginału odwołania podpisanego przez dwóch członków Zarządu.
W piśmie tym wskazano, że zgodnie z treścią przepisu art. 46 ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym Dz. U. Nr 16, poz. 95 ze zm.) oświadczenia woli w imieniu gminy w zakresie zarządu mieniem składają dwaj członkowie zarządu lub jeden członek zarządu i osoba upoważniona przez zarząd (pełnomocnik), o ile statut nie stanowi inaczej.
Jednocześnie pouczono stronę, iż nieusunięcie braków we wskazanym wyżej terminie spowoduje pozostawienie podania (w tym przypadku odwołania) bez rozpatrzenia. Potwierdzają to wyroki NSA: z dnia 8 września 1995r., sygn. akt SA/Po490/95,z dnia 22 grudnia 1998r., sygn. akt III SA 4842/97 oraz z dnia 7 grudnia 1999r., sygn. akt I SA 95/99.
Powyższe pismo doręczono odwołującej się stronie w dniu 30 stycznia 2002 roku.
W dniu 13 lutego 2002 roku strona złożyła odwołanie podpisane przez dwóch członków Zarządu Miasta Ł. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zgodnie z art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz.543) przepisy dotyczące zwrotu wywłaszczonych nieruchomości stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz.64 ze zm.)
Cel określony w decyzji wywłaszczeniowej stanowi podstawowe kryterium oceny, czy nieruchomość wywłaszczona jest zbędna na cel określony w decyzji wywłaszczeniowej, w dacie złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Nie jest istotne z jakich przyczyn i w jakich okolicznościach dokonano wywłaszczenia nieruchomości, lecz jaka jest treść decyzji wywłaszczeniowej w części określającej cel wywłaszczenia i nie jest bez znaczenia, w jaki sposób dokonano wysłowienia tego celu.
W niniejszej sprawie cel wywłaszczenia wynika wyraźnie z treści § 3 aktu notarialnego, który określa, że działka o pow. 1.584m2 znajduje się w granicach linii regulacyjnej przebudowy ulicy A w Ł. Przez zbędność nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu należy rozumieć nierozpoczęcie w ogóle (art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami) lub niezrealizowanie (art. 137 ust. 1 pkt 2 u. g. n.) przez podmiot, na którego rzecz nastąpiło wywłaszczenie nieruchomości celu, dla którego realizacji nieruchomość została wywłaszczona, spowodowane zarówno brakiem obiektywnych możliwości jego realizacji, jak i leżącymi po stronie tego podmiotu subiektywnymi przeszkodami, uniemożliwiającymi osiągnięcie przez niego zamierzonego poprzednio celu. Zaistnienie zbędności może wynikać z woli obecnego właściciela wywłaszczonej nieruchomości, jak i być spowodowane przyczynami od niego niezależnymi.
Ulica A została przebudowana jedynie na części wywłaszczonej nieruchomości. Oględziny terenu dokonane w dniu 23 sierpnia 2001 r. dowiodły, że w liniach regulacyjnych ul. A znalazły się części działek nr [...] (tj. działka nr [...]) i nr [...].
Poza liniami regulacyjnymi znalazły się działki nr [...] o powierzchni 433m2 oraz nr [...] o powierzchni 501m2. Działki te zostały wydzielone w wyniku decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...], zatwierdzającej podział nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr [...], oznaczonej jako działka nr [...], zgodnie z mapą sytuacyjną do celów prawnych z projektem podziału z dnia 21 maja 2001 r. nr [...]. Orzeczenie o zwrocie nieruchomości przed wykonaniem tegoż podziału byłoby niedopuszczalne z uwagi na brak określenia przedmiotu zwrotu w postaci geodezyjnie wyodrębnionej działki.
Działki nr [...] i nr [...] porośnięte są trawą i znajdują się na nich dwa ciągi piesze utwardzone płytami chodnikowymi oraz latarnia i słup betonowy dwunożny, a także dwa drzewa owocowe samosiejki. W rozpatrywanej sprawie fundamentalne znaczenie ma zatem ustalenie czy urządzenia infrastruktury (płyty chodnikowe, latarnia, słup betonowy dwunożny)wchodzą w zakres inwestycji podstawowej (przebudowa ul. A), określonej w decyzji wywłaszczeniowej jako cel wywłaszczenia.
Organ I instancji decyzję w części dotyczącej zwrotu działek nr [...] i [...] uzasadnił ich usytuowaniem poza liniami regulacyjnymi ul. A. Zgodnie z treścią § 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430) usytuowanie drogi oznacza umieszczenie jej elementów w pasie terenu wyznaczonym liniami rozgraniczającymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w trybie określonym w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym. Przez linie rozgraniczające drogę – rozumie się granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w wypadku autostrady – w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady: w liniach rozgraniczających drogi na terenie zabudowy (ulicy) mogą znajdować się również urządzenia infrastruktury technicznej nie związane z funkcją komunikacyjną drogi.
Z przytoczonych przepisów wynika, iż linie rozgraniczające drogę stanowią granicę realizacji inwestycji określonej w akcie notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia [...] jako przebudowa ul. A w Ł. Ul. A ma w,,Planie zagospodarowania przestrzennego miasta Ł." przewidzianą klasę GP 2/3, dla której szerokość w liniach rozgraniczających wynosi 50 metrów (min. 35 metrów)
Skoro (jak wynika z mapy stanowiącej załącznik nr 12 do uchwały Nr LXXIX/766/98 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 18 lutego 1998 r.) działki nr [...] i nr [...] znalazły się poza liniami regulacyjnymi ul. A; cel wywłaszczenia (przebudowa ulicy) nie został na nich zrealizowany i orzeczenie o zwrocie jest uzasadnione.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Zarząd Miasta Ł. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części dotyczącej zwrotu na rzecz A. D. części nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A b.nr, oznaczonej jako działki nr [...] i [...].
Strona skarżąca zarzuciła, iż zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa, a w szczególności art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543).
Strona skarżąca podkreśliła, iż Skarb Państwa nabył od A. D. nieruchomość na cele związane z przebudową ulicy A w Ł. W liniach regulacyjnych ulicy znajduje się faktyczna działka nr [...] (obecny nr działki) natomiast pozostałe dwie działki oznaczone nr [...] i [...], położone poza liniami regulacyjnymi, przeznaczone zostały jako przejścia dla pieszych. Przejścia te są utwardzone, oświetlone i stanowią dojście do kładki nad torami PKP, która łączy osiedle R. i są jedyną, odpowiadającą wymogom budowlanym drogą, umożliwiającą komunikację mieszkańcom osiedla.
Sposób zagospodarowania tych działek wskazuje, iż są one nierozłącznie związane z obsługą komunikacyjną tego terenu, a tym samym z realizacją inwestycji polegającej na budowie ulicy A, na który to cel działki zostały nabyte. Fakt, iż nie zostały zajęte pod budowę ulicy A w jej liniach regulacyjnych, nie przesądza o tym, że stały się zbędne na cel, dla realizacji którego zostały nabyte.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
W szczególności wskazano, iż cel wywłaszczenia wynika wyraźnie z treści § 3 aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia [...], który określa, że działka o pow. 1.584m2 znajduje się w granicach linii regulacyjnej przebudowy ulicy A w Ł.. Skoro przedmiotowe działki nr [...] i nr [...] znalazły się poza liniami regulacyjnymi ul. A, cel wywłaszczenia (przebudowa ulicy) nie został na nich zrealizowany i orzeczenie o zwrocie jest uzasadnione.
W piśmie procesowym z dnia 2 lutego 2002 roku G. D. poinformowała o zgonie A. D. i wskazała spadkobierców zmarłego: G. D. /żona/, E. B. i A. D./dzieci/.
Do pisma załączono postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia z dnia 22 października 2003 roku oraz akt zgonu A. D. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 29 września 2004 roku W. B. - pełnomocnik uczestniczki postępowania E. B. - podkreślił, iż będąc pełnomocnikiem żony w postępowaniu administracyjnym podniósł w organie II instancji, iż Zarząd Miasta Ł. uzupełnił braki odwołania po terminie. To zaś, zdaniem pełnomocnika E. B. oznacza, że odwołanie jest nieważne. Nadto skarga nie jest zasadna a nieruchomość powinna być zwrócona, gdyż nie została wykorzystana na określony cel.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z § 2 ustawy z dnia 5 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawa nie stanowi inaczej.
Kontrola legalności zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności - § 2 art. 134.
Stosownie do art. 145 § 1 cytowanej ustawy decyzja /lub postanowienie/ podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi:
- - po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- - po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- - po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd stwierdza nieważność decyzji /lub postanowienia/w całości lub w części, jeśli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach – art. 145 § 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy.
Jedną z przyczyn stwierdzenia nieważności, o jakich mowa w art.156 § 1 kpa jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa - § 1 pkt 2.
Przepis art. 63 § 1 kpa stanowi, iż podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie(...).
Podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych - § 2.
Podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego - § 3.
Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania -art. 64 § 2.
Według art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001, Nr 142, poz.1591 ze zm.)- w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 października 2002, a więc w dacie wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i w dacie orzekania przez organ odwoławczy - oświadczenie woli w imieniu gminy w zakresie zarządu mieniem składają dwaj członkowie zarządu lub jeden członek zarządu i osoba upoważniona przez zarząd (pełnomocnik), o ile statut nie stanowi inaczej.
W przypadku podjęcia czynności bez umocowania na organie spoczywa obowiązek wezwania do usunięcia braku formalnego czynności ze wskazaniem terminu i pouczeniem o skutkach niewykonania wymaganej czynności. Po upływie terminu organ może odmówić skuteczności podjętej czynności.
W rozpatrywanej sprawie odwołanie wniesione przez Zarząd Miasta Ł. podpisane zostało przez pełnomocnika Zarządu Miasta Ł. W tej sytuacji organ odwoławczy wezwał stronę, pod rygorem z art. 64 § 2 Kpa (pozostawienie odwołania bez rozpoznania) do uzupełnienia braku w terminie siedmiu dni.
Wezwanie do uzupełnienia braku doręczono stronie w dniu 30 stycznia 2002 roku. Termin biegł zatem od dnia 31 stycznia 2002 roku i upłynął w dniu 6 lutego 2002 roku. Strona złożyła odwołanie podpisane przez dwóch członków Zarządu Miasta Ł. w dniu 13 lutego 2002 roku, a więc po upływie terminu.
Organ II instancji odwołanie rozpoznał, mimo że nie wywoływało ono skutków prawnych.
Zgodnie z art. 64 § 2 kpa nieusunięcie braków w ustawowym terminie siedmiu dni powoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych podania jest terminem ustawowym, a zatem nie może być przez organ administracji ani skrócony, ani przedłużony.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 grudnia 2000 roku pozostawienie odwołania bez rozpoznania stanowi jedną z postaci stwierdzenia niedopuszczalności odwołania przewidzianą w art. 134 kpa. (por. III SA 4842/97,LEX nr 37160,podobnie wyrok NSA z dnia 17 listopada 1998 r., III SA 1161/97LEX nr 37130)
Uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji.
(por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz C.H. BECK Warszawa 1996, s.576 i nast.).
Podobnie, z bezskutecznością odwołania mamy do czynienia w przypadku odwołania, którego braków strona nie uzupełniła w terminie siedmiodniowym, o jakim mowa w art. 64 § 2 kpa.
Tylko bowiem żądanie strony nie dotknięte brakami formalnymi jest zdolne do wywołania określonego skutku prawnego. (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz C.H. BECK Warszawa 1996, s.328).
Rozpatrzenie odwołania, którego braków strona nie uzupełniła w ustawowym terminie stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a więc decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 kpa).
Rozpatrzenie takiego odwołania należy oceniać zatem podobnie jak odwołania złożonego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony. (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 12 października 1998 roku, OPS 11/98,ONSA 1999/1/4, wyrok NSA z dnia 4 czerwca 1982 r. sygn. I SA 235/82, ONSA 1982, z. 1, poz. 52; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1996 r. sygn. I SA 1843/94, ONSA 1996, z. 4, poz. 191; wyrok NSA z dnia 2 grudnia 1986 r. sygn. IV SA 620/86, G.P. 198?, nr 21, s. 8).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 1994 roku podkreślił, że uznanie za odwołanie pisma nie podpisanego przez osobę wnoszącą odwołanie powoduje, że organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego. W tej sytuacji decyzja organu II instancji jest dotknięta wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
(por. SA/Gd 2365/93,POP 1997/3/62)
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie p. s. a. - w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – dalej w skrócie p. w. u. p. orzekł jak w sentencji.
W punkcie drugim wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p. s. a. w związku z art. 97 § 1 p. w. u. p.