Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 24 września 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 239/22

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, decyzją z 28 stycznia 2022r., wydaną na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.), w zw. z art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1986) po rozpoznaniu odwołania D. G., K. J., M. J., R. P., M. P., S. A., M. J., C. J., J. K., R. K., J. O., M. S., M. U., M. F., T. M., E. P., K. S., P. W., M. C., M. C., A. G., E. K., J. P., C. T., S. P. oraz Z1 i Z2 umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniami: D. G., K. J., M. J., R. P., M. P., S. A., M. J., C. J., J. K., R. K., J. O., M. S., M. U., M. F., T. M., E. P., K. S., P. W., M. C., M. C., A. G., E. K., J. P., C. T., S. P. oraz utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Sieradza z 22 września 2021 r., ustalającą zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie 2 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, wiatą nad zjazdem do garażu podziemnego, drogą wewnętrzną i wewnętrznym układem komunikacyjnym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w S. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że 8 czerwca 2020 r. W. B. oraz G. S., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą I. w B., wystąpili do Prezydenta Miasta Sieradza z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla wskazanej inwestycji. Wspomnianą decyzją z 22 września 2021 r. organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji.

Dalej Kolegium wskazało, że od ww. decyzji odwołanie wnieśli: D. G., K. J., M. J., R. P., M. P., S. A., M. J., C. J., J. K., R. K., J. O., M. S., M. U., M. F., T. M., E. P., K. S., P. W., M. C., M. C., A. G., E. K., J. P., C. T., S. P. oraz Z1 i Z2.

Organ odwoławczy zaznaczył, że organ pierwszej instancji zaliczył do kręgu stron postępowania podmioty będące właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości (zgodnie z danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów) sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji. W szczególności właściciel nieruchomości nr [...] i nr [...], będący członkami Wspólnot Mieszkaniowych przy ul. [...] w S. Organ skierował do tych osób zawiadomienia o wszczęciu postępowania, jak również poinformował o przekazywaniu dalszej powstającej w sprawie korespondencji w trybie obwieszczenia na podstawie art. 49 k.p.a. Kolegium dodało, że przepisy u.p.z.p. nie zawierają unormowania odnoszącego się do pojęcia strony w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy, co oznacza, że ma zastosowanie art. 28 k.p.a., a przymiot strony w sprawach z zakresu ustalania warunków zabudowy mają zatem podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, a także podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości, na które rozciąga się oddziaływanie planowanej inwestycji, przy czym chodzi tutaj o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy. Kolegium zwróciło uwagę, że poszczególnych członków Wspólnot Mieszkaniowych ul. [...] w S., jako stron postępowania, w stosunkach zewnętrznych odnoszących się do nieruchomości wspólnej, reprezentuje zarząd wspólnoty. Oznacza to, że stroną w postępowaniu dotyczącym nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu jest wspólnota, którą w postępowaniu reprezentuje zarząd. Członek wspólnoty mieszkaniowej może wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której co do zasady występuje wspólnota, jeżeli wykaże swój indywidualny, własny interes prawny. Uprawnienia wspólnoty mieszkaniowej i poszczególnego właściciela nie są wobec siebie konkurencyjne i nie wykluczają się wzajemnie.

Organ wyjaśnił ponadto, że na wezwanie Kolegium członkowie ww. Wspólnot Mieszkaniowych przedstawili wyjaśnienia dotyczące ich indywidulanego interesu prawnego, jednak nie pozwoliły one na uznanie, że ich interes jest odrębny od interesu Wspólnot. Członkowie wskazywali bowiem, że ich interes wynika "z prawa do ochrony prawa własności do lokalu przed nadmiernymi immisjami". Okoliczność występowania oddziaływań przedsięwzięcia na poszczególne lokale pozostaje bez wpływu na kwestię interesu prawnego wywodzonego z tytułu prawnego do nieruchomości. Wobec tego koniecznym było umorzenie postępowania odwoławczego wszczętego odwołaniami poszczególnych członków Wspólnot Mieszkaniowych. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie należy uznać, że członków Wspólnot Mieszkaniowych przy ul. [...] w S. reprezentują Zarządy tych Wspólnot.

Wskazano także, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. W celu ustalenia niezbędnych parametrów dla planowanej zabudowy przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i na jej podstawie wyznaczono parametry zabudowy dla planowanej inwestycji.

Skargę na powyższa decyzję wnieśli Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w S., Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w S. i M. P., zarzucając naruszenie:

• art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o warunki ustalone w oderwaniu od warunków zabudowy obowiązujących na działkach bezpośrednio sąsiadujących z działką inwestora oraz w sytuacji gdy nie zostały zrealizowane łącznie warunki wskazane wart. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy;
• art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 7 u.p.z.p., gdyż zaskarżona decyzja narusza istniejący w obszarze analizowanym ład przestrzenny, w tym urbanistykę i architekturę oraz walory architektoniczne i krajobrazowe obszaru analizowanego położonego na terenie i w bliskiej okolicy O. w S., a także prawo własności nieruchomości sąsiedzkich poprzez umożliwienie lokalizacji nowej zabudowy tuż przy granicach działek sąsiednich, bez oceny wpływu takiego rozstrzygnięcia na możliwość swobodnego zagospodarowania i użytkowania tych działek, czym przekroczono dozwolone władztwo w zakresie kształtowania ładu przestrzennego;
• art. 53 ust. 3, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., poprzez dokonanie niewłaściwej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, oraz stanu faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji;
• art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wyznaczenie nieprawidłowego obszaru analizowanego, a co za tym idzie dokonanie analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. na nieprawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym tj. poprzez nieuzasadnione poszerzenie obszaru o budynki wielorodzinne znajdujące się na O., co doprowadziło tym samym do nieprawidłowego wyznaczenie ogólnych wymagań dla nowej zabudowy;
• art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p., w zw. z § 4 rozporządzenia, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wyznaczenie nieprawidłowych parametrów linii nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem tj. bez prawidłowego uwzględnienia linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich i bezpodstawnego pominięcia linii zabudowy istniejącej i nie wytyczenia jej jako przedłużenia a wyznaczenia jako nowej linii, co doprowadziło tym samym do nieprawidłowego wyznaczenie ogólnych wymagań dla nowej zabudowy;
• art. 61 ust 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p., w zw. z § 5 rozporządzenia, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wyznaczenie nieprawidłowego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu będące konsekwencją dokonania nieprawidłowych obliczeń wskaźnika wielkości powierzchni nieruchomości sąsiednich, a co za tym idzie nieprawidłowe wyznaczenie ogólnych wymagań dla nowej zabudowy;
• art. 61 ust 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p., w zw. z § 6 rozporządzenia, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wyznaczenie nieprawidłowego parametru szerokości elewacji frontowej znajdującej się od strony frontu działki, przy nieprawidłowym ustaleniu średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, a co za tym idzie nieprawidłowe wyznaczenie ogólnych wymagań dla nowej zabudowy;
• art. 61 ust 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p., w zw. z § 7 rozporządzenia, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wyznaczenie nieprawidłowego parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej przy nieprawidłowym ustaleniu wysokości istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, a co za tym idzie nieprawidłowe wyznaczenie ogólnych wymagań dla nowej zabudowy;
• art. 61 ust. 5a u.p.z.p. poprzez bezkrytyczne przyjęcie, że frontem działki inwestycyjnej jest bok przylegający do ul. [...], podczas gdy z tej ulicy odbywał będzie się jedynie wjazd do podziemnego garażu, a wjazd na dziedziniec i pod wejścia do budynków odbywał się będzie z ul. [...];
• art. 7 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego i nie dokonanie właściwej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, oraz stanu faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz brak należytego uzasadnienia odnoszącego się do kwestii podnoszonych w toku postępowania oraz w odwołaniu przez skarżących;
• art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, i art. 136 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zaniechanie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego we wnioskowanym przez skarżących zakresie, tj. bezkrytyczne przyjęcie oświadczenia o głównym wjeździe na teren inwestycji w oparciu o świadczenia inwestora i brak poczynienia jakichkolwiek rozważań w tym zakresie oraz uchybienie w wyznaczeniu obszaru analizowanego, co czyni wszystkie ustalone parametry wadliwymi oraz brak danych analizy pozwalających na weryfikację ustalonych parametrów dla nowej zabudowy;
• art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 3 k.p.a., tj. niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i wydanie jednej decyzji zawierającej odmienne rozstrzygnięcia postępowania odwoławczego, a ponadto brak rozpatrzenia odwołań wniesionych przez 5 osób podpisanych na listach mieszkańców (pominięto 5 osób);
• naruszenie art. 97 k.p.a., poprzez brak rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania, co uniemożliwiło weryfikację prawidłowości stanowiska organu odwoławczego o braku podstaw do zawieszenia postępowania.

Wobec powyższych zarzutów wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji, zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania administracyjnego oraz rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo zwrócono uwagę, że interes prawny wszystkich członków ww. Wspólnot Mieszkaniowych reprezentują ich Zarządy. Brak uwzględnienia poszczególnych członków Wspólnot w toku postępowania odwoławczego nie skutkuje naruszeniem interesu prawnego ww. osób. Ponadto okoliczność ta, w ocenie Kolegium, powinna skutkować orzeczeniem o odrzuceniu skargi M. P., będącego członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w S. Wyjaśniono, że brak uwzględnienia przez Kolegium odwołań 5 osób wynika z przyczyn formalnych, tj. pozostawienia ich bez rozpoznania z dniem 12 października 2021 r.

W odpowiedzi na wezwanie sądu organ, w piśmie z 25 listopada 2022 r. wyjaśnił, że nie dysponuje innym dokumentem niż notatka służbowa z 28 stycznia 2022 r., odnoszącym się do rozpoznania odwołań osób wskazanych w skardze

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Wyjaśnić ponadto należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. W tym trybie rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.)

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach nakreślonej na wstępie kognicji sądów administracyjnych, sąd uznał, że zaskarżoną decyzję należy wyeliminować z obrotu prawnego ze względu na jeden zarzut podniesiony w skardze, a mianowicie zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 3 k.p.a., poprzez brak rozpatrzenia przez Kolegium wszystkich odwołań wniesionych od decyzji organu pierwszej instancji.

Stosownie do treści art. 129 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (§ 1) w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (§ 2).

Zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (pkt 1) albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części (pkt 2), albo umarza postępowanie odwoławcze (pkt 3).

Jak wynika z akt administracyjnych przedłożonych do sprawy, odwołanie podpisane zostało przez podmioty wymienione w treści zaskarżonej decyzji oraz przez 5 innych osób, których danych, według organu, nie można było ustalić. Z treści skargi wynika, że osoby te to: Z. P., W. S., H. L., M. R. i W. K., będący, jak wynika z akt sprawy mieszkańcami bloków przy ul. [...].

Kolegium wezwaniem z 4 listopada 2021 r., na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. wezwało do wykazania na czym polega interes prawny w sprawie pozwalający na uznanie za stronę postępowania. Wezwanie to zostało skierowane m.in. do W. K. (poz. [...] wykazu), W. S. (poz. [...]), H. L. (poz. [...]), Z. P. (poz. [...]) oraz M. B. (poz. [...]), pod wskazane w rozdzielniku adresy.

Na wezwanie odpowiedzieli między innymi:

• Z. P. pismem złożonym w organie 12 listopada 2021 r. opatrzonym podpisem odpowiadającym podpisowi w poz. [...] odwołania wniesionego przez mieszkańców Wspólnoty przy ul [...],
• W. K., pismem złożonym 12 listopada 2021 r., opatrzonym podpisem zbliżonym do podpisu (nazwiska) w poz. [...] wniesionego przez mieszkańców Wspólnoty przy ul [...],
• M. R. (poprzednie nazwisko [...]) pismem złożonym 12 listopada 2021 r., podpisana w poz. [...] wniesionego przez mieszkańców Wspólnoty przy ul [...], wskazując swój adres,
• H. L., pismem złożonym 12 listopada 2021 r., opatrzonym podpisem odpowiadającemu podpisowi w poz. [...] odwołania wniesionego przez mieszkańców Wspólnoty przy ul [...],
• W. S., pismem z 12 listopada 2021 r. jako mieszkaniec Wspólnoty przy ul [...].

Następnie organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję w stosunku do podmiotów wymienionych w jej treści, a dodatkowo w notatce służbowej z 28 stycznia 2022 r. wskazał, że "z dniem 12 października 2021 r. zostały pozostawione bez rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Sieradza z 22 sierpnia 2021 r. (...) wniesione przez [...] osoby, które złożyły nieczytelne lub niepełne (brak imienia) podpisy pod odwołaniem. Bez rozpoznania zostało także pozostawione odwołanie M. R. z uwagi na brak wskazania jej adresu i brak możliwości ustalenia tego adresu (...)".

Tym samym w ocenie sądu organ nie rozpoznał wszystkich odwołań wniesionych od decyzji ustalającej warunki zabudowy. Z treści skargi wynika, że odwołania te wnieśli Z. P., W. S., H. L., M. R. i W. K. Względem żadnego z ww. odwołań nie zostało wydane postanowienie o niedopuszczalności odwołania bądź uchybienia terminu do jego wniesienia. Proste zestawienie podpisów znajdujących się pod odwołaniem z dokumentacją zgormadzoną w aktach pozwala na ustalenie danych przynajmniej trzech z ww. podmiotów w tym danych adresowych M. R. (poprzednie nazwisko [...]), które wniosły odwołanie. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości, co do danych stron wnoszących odwołanie organ, dysponując adresami tych podmiotów powinien wystąpić do poszczególnych podmiotów o wyjaśnienie tychże wątpliwości, choćby imienia osoby podpisanej samym nazwiskiem K. Podobnie nie było przeszkód by z takim wezwaniem wystąpić do W. S. - adres ul. [...] (ewentualnie pozostałych członków wspólnoty), skoro W. S. odpowiedziała na ww. wskazane wezwanie organu, a do ustalenia pozostało, który z pozostałych mieszkańców bloku przy ul. [...] złożył podpis pod odwołaniem. Nie wykluczone w tej sytuacji jest, że to podpis (parafka) W. S. widnieje w poz. [...] odwołania wniesionego przez mieszkańców Wspólnoty przy ul [...].

Zadaniem organu było zatem jednoznaczne ustalenie osób, które podpisały się pod odwołaniem, a następnie rozpoznanie łączne wszystkich wniesionych odwołań. Organ dysponował danymi adresowymi osób, do których wystosował wezwanie, a na podstawie tychże danych, a także pism znajdujących się w aktach, a w razie konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego możliwe było ustalenie czy to osoby wymienione w skardze wniosły odwołanie.

Wskazać należy, że sąd rozpoznający niniejsza sprawę w pełni podziela wypracowane przez orzecznictwo sądów administracyjnych stanowisko, że w przypadku, gdy od decyzji organu pierwszej instancji złożonych zostaje wiele odwołań, organ odwoławczy, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 138 § 1 – 3 k.p.a., wydaje decyzję, w której powinien rozpoznać wszystkie wniesione odwołania. Jeżeli organ odwoławczy ograniczy się do rozpoznania odwołania tylko jednaj strony, to podjęte orzeczenie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji w ogóle wyłączona jest możliwość rozpoznania pozostałych odwołań wniesionych przez pozostałe strony postępowania. Nie pozostawia zatem wątpliwości, że niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań jest istotnym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, obligującym do uchylenia decyzji organu odwoławczego. Naruszenie to ma charakter oczywistego i bezspornego naruszenia prawa, a także pociąga za sobą niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności skutki w postaci przedwczesnego zakończenia postępowania odwoławczego oraz związanej z tym niemożności rozpoznania pozostałych odwołań wniesionych w sprawie. (zob. m.in. wyroki z 31 sierpnia 2010 r., II OSK 1198/09; z 17 stycznia 2012 r., II OSK 2146/11; z 6 lutego 2018 r.; II OSK 2437/16, z 25 marca 2021 r., II OSK 3025/20; z 21 sierpnia 2014 r., II OSK 1613/13; z 22 grudnia 2008 r., II OSK 1109/07; z 18 maja 2012 r., I OSK 736/11; z 8 kwietnia 2014 r., II OSK 2638/12).

Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej, sąd nie miał wątpliwości, że w sprawie doszło do naruszenia art. 138 § 1 i 3 k.p.a. Tego rodzaju wada postępowania obligowała sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jednocześnie brak było podstaw do odniesienia się na aktualnym etapie postępowania do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Organ naruszył także zasadę prawdy obiektywnej, wynikającą z art. 7 k.p.a. nie dążąc do wyjaśnienia czy, jak wynika ze złożonej skargi, to Z. P., W. S., H. L., M. R. i W. K., wniosły odwołania składając pod nim podpisy i odpowiadając na wystosowane przez organ wezwanie.

Wobec naruszenia przepisów procedury administracyjnej, mającego istotny wpływ na wynik postępowania sąd nie ustosunkował się do pozostałych, merytorycznych zarzutów formułowanych w skardze.

Odnosząc się do wniosku organu o odrzucenie skargi M. P. wskazać należy, że podmiotem mającym interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną jest zarówno osoba mająca obiektywny interes prawny w udziale w postępowaniu administracyjnym, jak i niemający interesu prawnego w udziale w tym postępowaniu adresat decyzji administracyjnej, np. decyzji skierowanej do osoby niebędącej stroną postępowania administracyjnego por. wyrok WSA w Warszawie z 27 stycznia 2004 r., III SA 1617/02; B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz do art. 50, wyd. IX – Lex). Zatem osoba, którą w decyzji wskazano jako stronę, ma prawo wnieść, w ramach interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego. w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została skierowana do M. P. Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O kosztach postępowania w punktach drugim, trzecim i czwartym wyroku orzeczono na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. abo