Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania P. S., uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej, w Ł. przy ul. A 16 (działki nr ewid. 70/260, obręb [...]) i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości.
Jak wynika z akt sprawy decyzją z [...] r. Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku M.Z., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej usytuowanego w Ł. przy ul. A 16 (działka nr ew. 70/260, obręb [...]).
W odwołaniu od powyższej decyzji P. S. – właściciel nieruchomości przy ul. A 18 w Ł. wniósł o jej uchylenie, podnosząc zarzuty:
- 1. naruszenia prawa procesowego tj. art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 61 § 4 k.p.a. przez pozbawienie strony, na podstawie art. 28 k.p.a. czynnego udziału na każdym etapie postępowania przed wydaniem decyzji, aby strona mogła wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań. Powyższy ustawowy obowiązek nie został spełniony.
- 2. naruszenie prawa materialnego przez rażąco błędne przywoływanie do sprawy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, które w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.
Odwołujący stwierdził, że inwestycja M.Z. nie jest nową zabudową.
Na powyższą inwestycję wydana została prawomocna decyzja PINB w Ł. z [...] czerwca 2003 r. nakazująca rozbiórkę rozbudowanego od strony ogrodu pomieszczenia gospodarczego z tarasem, zatwierdzona decyzją GINB w W. oraz ostatecznym wyrokiem NSA w W.. Absurdalny jest więc argument, iż spełniony został warunek tzw. dobrego sąsiedztwa o czym w sposób nieuprawniony mowa w decyzji o warunkach zabudowy.
- 3. rażące naruszenie prawa materialnego § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Powołaną na wstępie decyzją z [...] listopada 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn.zm. – dalej w skrócie "k.p.a."), art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293 z późn.zm. – dalej w skrócie "u.p.z.p."), uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, iż zasadą jest, że postępowanie administracyjne o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji, którą inwestor zamierza dopiero zrealizować. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Skoro zatem decyzja wydawana na podstawie tego przepisu określać ma warunki oraz szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a jej celem jest uzyskanie na następnym etapie pozwolenia na budowę, może ona zostać wydana wyłącznie dla inwestycji planowanej, a zatem przyszłej. Za takim rozumieniem funkcji przedmiotowej decyzji przemawia w szczególności brzmienie art. 52 ust. 2 pkt 2 lit b u.p.z.p., który określając wymagania wniosku inwestora wskazuje, iż winien on m.in. przedstawiać planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych.
Zatem, decyzja ustalająca warunki zabudowy wyprzedzać musi realizację inwestycji wskazanej we wniosku inwestora. Kwestia zagospodarowania określonej przestrzeni jest bowiem etapem wstępnym tj. poprzedzającym realizację stosownych robót budowlanych, co może nastąpić po uzyskaniu decyzji wydawanej już na kolejnym etapie regulowanym przez przepisy ustawy Prawo budowlane. Celem decyzji ustalającej warunki zabudowy jest zagwarantowanie zgodności z prawem określonej zmiany zagospodarowania przestrzeni, która jednak podlegać będzie realizacji dopiero w procesie budowlanym. Stanowisko takie jest szeroko prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie dotyczącym tej problematyki. Podkreśla się w nim, że nie można ustalić stosowną decyzją warunków zabudowy dla inwestycji już faktycznie zrealizowanej. Stwierdzenie tego faktu winno natomiast skutkować umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego. W wyjątkowych jednak sytuacjach, prawem przewidzianych, ustalenie warunków zabudowy możliwe jest także w odniesieniu do obiektu już istniejącego.
Dotyczy to przypadków, gdy decyzja taka jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej w trybie określonym art. 48 ust. 3 pkt 1 w zw. z ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333). Możliwość ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu wybudowanego lub będącego w budowie pozostaje zatem w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym, w ramach którego wydawane jest postanowienie w tym przedmiocie. W przypadku rozpoczęcia robót budowlanych inwestor nie może zatem z własnej inicjatywy domagać się wydania decyzji o warunkach zabudowy, lecz musi wykazać, że działa w celu wykonania obowiązku nałożonego na niego postanowieniem wydanym przez organ nadzoru budowlanego.
W konsekwencji, z decyzji o warunkach zabudowy musi wynikać wyraźnie, czy i w jakim zakresie rozstrzygnięcie właściwego organu dotyczy zabudowy zrealizowanej, czy też odnosi się wyłącznie do planowanego zamierzenia inwestycyjnego.
Kolegium podkreśliło, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalił, że inwestycja polegająca na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej w Ł. przy ul. A 16 nie tylko została już zrealizowana, ale jej realizacja miała miejsce w wyniku samowoli budowlanej. Potwierdza to załączona do akt (a także powołana w treści zaskarżonej decyzji) decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] czerwca 2003 r. nakazująca rozbiórkę rozbudowanego od strony ogrodu pomieszczenia gospodarczego z tarasem. Także w piśmie z 17 marca 2020 r. pełnomocnik inwestora wyraźnie stwierdził, że "inwestycja obejmuje odtworzenie tarasu obecnie przeznaczonego do rozbiórki nakazem w związku z powstałą w przeszłości samowolą". Wprawdzie w analizie urbanistycznej wskazano, że zgodnie z wnioskiem część budynku od strony ogrodu na poziomie przyziemia i taras nad tą częścią są przeznaczone do rozbiórki, jednakże analiza akt prowadzi do jednoznacznego wniosku, że owo "przeznaczenie do rozbiórki" jest w istocie nakazem wynikającym z decyzji organów nadzoru budowlanego.
Nie może zatem budzić wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie dopuszczalność wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy nie wynikała z nałożonego na inwestora obowiązku złożenia, w toku prowadzonego postępowania legalizacyjnego dla rozbudowy obiektu usytuowanego na działce nr 70/260, obręb [...], decyzji o warunkach zabudowy. Takie postanowienie nie mogło być bowiem wydane, wobec pozostającej w obrocie prawnym prawomocnej decyzji nakazującej rozbiórkę tej części budynku, która jest przedmiotem niniejszego postępowania o ustalenie warunków zabudowy.
W tym stanie rzeczy - w ocenie Kolegium - wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2020 r. dotyczy inwestycji, która została już zrealizowana. Tymczasem w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej jest możliwe wówczas, gdy decyzja ta jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej, wynikającej z przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, w ramach postępowania legalizacyjnego. Załączone do akt sprawy dokumenty, w szczególności decyzja o nakazie rozbiórki wskazują, że wniosek ten w zasadzie zmierza do zalegalizowania wykonanych robót budowlanych, mimo że przedmiotowe postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, formalnie nie stanowi etapu postępowania legalizacyjnego.
Reasumując Kolegium wskazało, że w postępowaniu odwoławczym nie badało wpływu opisanej we wniosku inwestora rozbudowy budynku na zagospodarowanie przestrzenne z uwagi na stwierdzenie innej okoliczności wykluczającej możliwość ustalenia warunków zabudowy, tj. ustalenie, że inwestycja została już zrealizowana, zaś postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy pozostaje bez związku z jakimkolwiek postępowaniem prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego. Powyższe musiało skutkować uchyleniem wydanej decyzji o warunkach zabudowy i umorzeniem postępowania w tej sprawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.Z. wniósł o jej uchylenie podnosząc zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz naruszenia prawa zarówno przez błędną wykładnię jak i niewłaściwe zastosowanie, poprzez stwierdzenie jakoby skarżący przez złożenie wniosku o określenie warunków zabudowy chciał zalegalizować budowę przeznaczoną do rozbiórki. Jest to nieprawidłowe stanowisko SKO w Ł., gdyż w warunkach zabudowy są określone tylko warunki jakie trzeba spełnić, aby w przyszłości rozpocząć budowę, na przykład takie jak rozbiórka tarasu przed planowaną inwestycją. Autor skargi podkreślił, że osobiście dostarczył do urzędu decyzje w sprawie rozbiórki tarasu. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest konieczne przed jakąkolwiek inwestycją, aby inwestor wiedział dokładnie jakie ma obowiązki oraz jakie warunki musi spełnić przed rozpoczęciem budowy, poza tym może również zaistnieć sytuacja, że dana inwestycja jest po prostu niemożliwa do realizacji o czym inwestor może nie wiedzieć, a urzędnicy powinni go o tym poinformować. W jaki inny, formalno-urzędowy sposób inwestor może otrzymać taką informację, aby móc legalnie i zgodnie z prawem rozpocząć planowanie budowy?
Zdaniem skarżącego SKO w Ł. pomyliło wydanie decyzji o warunkach zabudowy z decyzją o pozwoleniu na budowę, do której załącznikiem jest projekt budowlany (art. 35 ust. 5 Pr. bud. oraz art. 61 u.p.z.p.).
W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.
W związku z zarządzeniem sędziego z 3 lutego 2021 r., pismem procesowym z 10 lutego 2021 r. SKO wiosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Odpis wniosku organu doręczono skarżącemu 9 marca 2021 r.
Pismem z 1 marca 2021 r. zatytułowanym "GŁOS NA ROZPRAWIE" skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO oraz zwrot kosztów postępowania sądowego, powtarzając zasadniczą argumentację skargi.
W piśmie procesowym z 17 marca 2021 r. zatytułowanym "GŁOS NA ROZPRAWIE" skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie pozostawiając uznaniu Sądu czy sprawa zostanie rozpoznana w trybie uproszczonym.
W dniu 5 maja 2021 r. do akt sądowych wpłynęło pismo P.S. z 24 kwietnia 2021 r., w którym uczestnik postępowania powtórzył zarzuty z odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlegała oddaleniu.
W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. - w skrócie "p.p.s.a."), stanowiącymi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy a także wówczas, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy.
Następnie stwierdzić przyjdzie, że sądy administracyjne stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie), jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Sąd kontrolując w zakreślonych wyżej granicach postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. stwierdził, że odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia go z obrotu prawnego, jak oczekuje tego skarżący.
Zagadnieniem prawnym wymagającym udzielenia jednoznacznej odpowiedzi w niniejszej sprawie, na gruncie obowiązującego prawa jest możliwość uzyskania decyzji o warunkach zabudowy na grunt zabudowany samowolnie budynkiem mieszkalnym a nadto objętym nakazem rozbiórki niezrealizowanym przez zobowiązanego - (skarżącego).
W świetle przepisów obowiązującego prawa regułą jest możliwość ustalenia warunków zabudowy wyłącznie dla inwestycji (przyszłych) planowanych do zrealizowania, co wynika jasno z regulacji art. 59 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Z kolei według art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: pkt 1 - co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; pkt 2 - teren ma dostęp do drogi publicznej; pkt 3 - istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; pkt 4 - teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; pkt 5 - decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Jeśli natomiast wydanie decyzji o warunkach zabudowy ma dotyczyć obiektu już istniejącego, co jest możliwe w przypadku planowanej (przyszłej) zmiany sposobu użytkowania tego obiektu, bądź też planowanej przebudowy lub rozbudowy obiektu, to warunkiem jest, że musi być to obiekt istniejący legalnie. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi rodzaj promesy i otwiera proces inwestycyjny, a jej kolejnym etapem jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Wykładnia funkcjonalna unormowań u.p.z.p., dotyczących decyzji lokalizacyjnych i o warunkach zabudowy nie daje podstaw do wniosku, że po rozpoczęciu zamierzenia inwestycyjnego inwestor w sposób dowolny może wystąpić z wnioskiem o warunki zabudowy. Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji nie może prowadzić do kolizji z innymi postępowaniami dotyczącymi konkretnej inwestycji, zwłaszcza z procedurą legalizacyjną.
Z unormowania zawartego w Prawie budowlanym wynika, że inwestor może ubiegać się o warunki zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej, czy będącej w toku tylko na potrzeby wszczętego już postępowania legalizacyjnego. Wystąpienie o ustalenie warunków zabudowy musi nadto zostać poprzedzone stosownym postanowieniem organu nadzoru budowlanego. Zatem w wyjątkowych sytuacjach, prawem przewidzianym, ustalenie warunków zabudowy możliwe jest także w odniesieniu do przedsięwzięcia już zrealizowanego - wówczas, gdy taka decyzja jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej, przy czym możliwość przedsięwzięcia zrealizowanego pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym, w ramach którego wydawane jest postanowienie w tym przedmiocie. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych inwestor nie może z własnej inicjatywy domagać się wydania decyzji o warunkach zabudowy, lecz musi wykazać, że działa w celu wykonania obowiązku nałożonego na niego postanowieniem wydanym przez organ nadzoru w trybie art. 48 ust. 3 pkt 1 Pr. bud. (w brzmieniu do 18 września 2020 r., obecnie w trybie art. 48b ust. 2 Pr. bud.).
Zastrzec przy tym trzeba, że z decyzji o warunkach zabudowy musi wynikać wyraźnie, czy i w jakim zakresie rozstrzygnięcie właściwego organu dotyczy zabudowy zrealizowanej, czy też odnosi się wyłącznie do planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Konieczne jest ponadto wykazanie w jakim ewentualnie trybie organ ustalił warunki zabudowy co do rozpoczętej inwestycji (vide: wyroki: NSA z 14 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1890/12, WSA w W. z 16 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 957/19, WSA w Poznaniu z 16 października 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 471/19 oraz z 4 lipca 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 317/19, WSA w Szczecinie z 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 265/18, WSA w Ł. z 30 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 921/17, WSA w Poznaniu z 20 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Po 314/16 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, to z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika i jest kwestią niesporną, że skarżący wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę części parterowej budynku w głąb działki i wykonanie tarasu nad ta częścią. Z pisma pełnomocnika skarżącego z 17 marca 2020 r. wynika, że inwestycja obejmuje odtworzenie tarasu obecnie przeznaczonego do rozbiórki w związku z powstałą w przeszłości samowolą. W aktach sprawy znajduje się ostateczna decyzji PINB w Ł. z [...] czerwca 2003 r. nakazująca rozbiórkę rozbudowanego od strony ogrodu pomieszczenia gospodarczego z tarasem wraz z przywróceniem go do stanu pierwotnego (zgodnego z decyzją o pozwoleniu na budowę) oraz uporządkowanie terenu po wykonanych robotach.
W świetle powyższego niespornym jest, że nakaz rozbiórki dotychczas nie został wykonany a inwestor wnioskuje o warunki zabudowy, dla części obiektu wybudowanej w warunkach samowoli objętej nakazem rozbiórki.
Co prawda inwestor twierdzi, że chce wiedzieć, czy może zrealizować w przyszłości inwestycję, to jednak w orzecznictwie podkreśla się i jest to stanowisko ugruntowane, że warunki zabudowy mogą być wydane dla inwestycji przyszłej, zaś dla inwestycji już zrealizowanej tylko wówczas, gdy toczy się postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 Pr. bud., co w stanie faktycznym tej sprawy nie ma miejsca.
Zatem organ pierwszej instancji w realiach rozpatrywanej sprawy wadliwie ustalił warunki zabudowy., co prawidłowo sanowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchylając decyzję organu I instancji i umarzając postępowanie. Dopóki bowiem inwestor nie zrealizuje ciążącego na nim obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki, to wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tego obiektu nie będzie możliwe.
Kwestia realizacji nakazu rozbiórki jest poza zakresem rozważań Sądu, choć stwierdzić trzeba, że wobec treści decyzji rozbiórkowej PINB, argument, iż skarżący nie wie jak budynek po rozbiórce ma wyglądać nie wytrzymuje krytyki, bowiem PINB stwierdził wprost, że budynek ma być doprowadzony do stanu zgodnego z decyzją o pozwoleniu na budowę.
Skoro więc zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. odpowiada przepisom obowiązującego prawa, a żaden z zarzutów skargi nie mógł odnieść zamierzonego skutku, Sąd zobligowany był oddalić skargę.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
dc