Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2 października 1996 r. (...) Kierownik Urzędu Rejonowego w P. działając na podstawie art. 104 Kpa, art. 48 i art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414/ nakazał skarżącemu Leszkowi M. usunięcie drewnianego barakowozu z terenu działki będącej własnością Mirosławy G. w G. w terminie do 30 listopada 1996 r.
W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, iż po przeprowadzonej w dniu 23 lutego 1996 r. kontroli na terenie działki będącej własnością Mirosławy G. w G. stwierdzono samowolę budowlaną w postaci drewnianego barakowozu ustawionego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W dniu 15 lipca 1996 r. do urzędu przybył skarżący Leszek M. i złożył oświadczenie, że to on ustawił przedmiotowy barakowóz i zobowiązał się do jego usunięcia do dnia 15 września 1996 r.
Przeprowadzona ponownie w dniu 2 października 1996 r. kontrola ujawniła, że obiekt istnieje nadal na gruncie, w związku z czym organ wydał decyzję nakazującą usunięcie barakowozu.
Od powyższej decyzji skarżący odwołał się do Wojewody P. wnosząc o jej uchylenie i wyjaśniając, iż nie zgadza się z twierdzeniem organu, że naruszył prawo budowlane, bowiem zgodnie z art. 3 ust 5 tej ustawy - barakowozy zostały zaliczone do tymczasowych obiektów budowlanych, a zgodnie z art. 29 ust 1 pkt 3 nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę obiektu przeznaczonego do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy oraz ustawianie barakowozów używanych przy robotach budowlanych.
Skarżący oświadczył, iż otrzymał pozwolenie na budowę na działce nr 88-89 w M.-L. gmina G. i prowadzić tam będzie prace budowlane, w związku z czym decyzja nakazująca usunięcie barakowozu jest bezprawna.
Ponadto skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 30 ust 1 cyt. wyżej ustawy prawo budowlane - obiekty typu barakowóz zostały wyłączone z uzyskania zgłoszenia właściwemu organowi. Zdaniem skarżącego barakowóz jest obiektem na kołach, trwale nie powiązanym z gruntem i wykorzystywany jest do celów budowlanych, gdyż skarżący prowadzi działalność w zakresie projektowania, nadzorów i wykonawstwa budowlanego. Ustawienie barakowozu według skarżącego wymaga jedynie zgody właściciela nieruchomości - którą uzyskał.
Decyzją z dnia 7 stycznia 1997 r. (...) Wojewoda P. działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji i ustosunkowując się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu stwierdził, że zarzuty te nie mogą być skuteczne w związku z faktem, iż budowa o której wspomina skarżący znajduje się w innej miejscowości niż samowola budowlana. Organ stwierdził ponadto, iż rozstrzygnięcie o nakazie usunięcia samowoli budowlanej winno być oczywiste dla skarżącego posiadającego przygotowanie zawodowe o jakim wspomina w odwołaniu.
Powyższą decyzję Leszek M. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc, iż barakowóz ustawił we wsi G., gdyż w sąsiedniej wsi M.-L. prowadzi prace budowlane.
Teren ten jednak nie jest ogrodzony, a barakowóz jest na kołach, więc skarżący obawiając się kradzieży trzyma barakowóz na terenie który jest pilnowany przez właścicieli działki, w sąsiedniej wsi.
Zdaniem skarżącego artykuł 29 ust 1 pkt 3 cyt. wyżej prawa budowlanego pozwala na dokonanie interpretacji, iż barakowóz używany przy wykonywaniu robót budowlanych nie musi znajdować się na terenie budowy.
Organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nie ustosunkował się do zarzutów skarżącego i przywołanych w odwołaniu konkretnych przepisów prawa, a jedynie powołał się na obowiązujące przepisy prawa. Ponadto organ przemilczał fakt, że wieś G. jest wsią sąsiadującą ze wsią M.-L.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie i podtrzymując swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie na skutek wszczętego postępowania egzekucyjnego usunięto obiekt letniskowy z działki we wsi G. Wobec powyższego umorzono postępowanie egzekucyjne. Organ II instancji nie znalazł podstaw prawnych do zmiany zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Kontrola sądowa sprawowana pod względem legalności oznacza, że Sąd nie bada kontrolowanych aktów pod względem słuszności i celowości.
W świetle art. 22 ust 2 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi:
1/naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy /pkt 1/ 2/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego/pkt 2/ 3/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 3/
Ponadto zgodnie z art. 22 ust 3 ustawy o NSA - Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa lub w innych przepisach.
Odnośnie ustalenia przez organ orzekający terminu wykonania obowiązku usunięcia barakowozu uznać należy, iż decyzje organów I i II instancji są dotknięte w tym zakresie wadą wymieniona w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 1 czerwca 1998 r. /OPS 2/98 - ONSA 1998 Nr 4 poz. 108/ w wydawanej na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ decyzji nakazującej rozbiórkę nie można ustalić terminu jej wykonania. Określenie terminu wykonania rozbiórki nie znajduje podstaw w przepisie art. 48 prawa budowlanego ani w przepisie art. 15 par. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1991 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./.
W pozostałym zakresie skarga nie jest zasadna, gdyż Sąd nie stwierdził, aby organy administracyjne naruszyły przepisy prawa w sposób określony w art. 22 ust 2 ustawy o NSA.
Organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny /art. 7 Kpa/ oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy /art. 77 Kpa/. Stan faktyczny w sprawie był bezsporny.
Skarżący ustawił barakowóz na działce stanowiącej własność Mirosławy G. bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę.
Pomimo podpisanego oświadczenia o usunięciu samowoli skarżący nie dokonał tego nawet po wydaniu decyzji nakazującej usunięcie samowoli i dopiero dalsza korespondencja w sprawie i wydanie przez organ postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia doprowadziło do usunięcia barakowozu z terenu działki.
Sporna pozostaje interpretacja przepisów prawa.
Zgodnie z art. 48 - cyt. ustawy prawo budowlane - właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Barakowóz jest zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy tymczasowym obiektem budowlanym.
W myśl art. 28 ust 1 cyt. ustawy prawo budowlane- roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30.
Artykuł 29 ust 1 wymienia przypadki, w których budowa nie wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę.
Między innymi w punkcie 3 wymienione są obiekty przeznaczone do tymczasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu skarżącego iż barakowóz ustawiony w innej wsi niż ta, w której realizowana jest inwestycja budowlana jest barakowozem używanym przy wykonywaniu robót budowlanych, w związku z czym skarżący nie musiał uzyskać pozwolenia na budowę.
Użycie przez ustawodawcę określenia "przy wykonywaniu robót budowlanych" oznacza nie tylko wykonanie określonej czynności w określonym czasie, ale przede wszystkim jest wyznacznikiem miejsca.
Z treści przepisu wynika że nie musi to być teren budowy, tak jak ustawodawca wyraźnie wskazał w przypadku obiektów przeznaczonych do tymczasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, tym niemniej musi istnieć powiązanie ustawienia barakowozu z miejscem budowy w taki sposób aby ustawienie barakowozu służyło bezpośrednio funkcji jaką ma spełniać barakowóz przy realizacji inwestycji.
Ustawienie barakowozu w sąsiedniej wsi nie służy bezpośrednio tej funkcji. Z powyższego wynika, iż w przedmiotowej sprawie interpretacja przepisu art. 29 ust 1 cyt. ustawy prawo budowlane dokonana przez organy administracji była prawidłowa.
Pozostałe natomiast zarzuty skarżącego nie mają wpływu na ocenę legalności decyzji.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 22 ust 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w zakresie określenia terminu usunięcia barakowozu, a na podstawie art. 27 ust 1 ustawy oddalił skargę w części dotyczącej nakazania usunięcia barakowozu.