Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...], znak: [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 - dalej w skrócie "k.p.a.") w zw. z art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1496 z późn.zm. - dalej w skrócie "specustawa drogowa"), po rozpatrzeniu odwołań B.M., D. M., K. S.-K., K. K., A.B.-B. oraz P. B., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. nr [...].
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z 28 marca 2019 r. inwestor - Prezydent Miasta Ł. reprezentowany przez A.K. – W., Dyrektora Zarządu Inwestycji Miejskich z siedzibą w Ł. wystąpił o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, polegającej na rozbudowie ulicy A na odcinku od rzeki B do posesji nr [...] w Ł. Pismem z 5 kwietnia 2019 r. organ, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych, które uzupełniono przy piśmie z 18 czerwca 2019 r. (złożonym 19 czerwca 2019 r.).
O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedmiotowego przedsięwzięcia, organ pierwszej instancji działając, na podstawie art. 11d ust. 5 specustawy drogowej, zawiadomił strony postępowania w drodze obwieszczenia, które ukazało się w dniach:
- - 24.07.2019 r. - 07.08.2019 r. na tablicy ogłoszeń Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Ł.;
- - 24.07.2019 r. - 07.08.2019 r. w urzędowym publikatorze teleinformatycznym Urzędu Miasta Ł. tj. na stronie internetowej BIP UM[...];
- - 24.07.2019 r. w wydaniu prasy lokalnej - "Gazeta Wyborcza".
Ponadto, organ pierwszej instancji wysłał właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem zawiadomienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania.
W toku postępowania K.S.-K. oraz K. K. wnieśli pisemne uwagi dotyczące projektowanego podziału działki nr ew. 91, które organ przekazał inwestorowi w celu udzielenia odpowiedzi.
Pismem z 30 września 2019 r. inwestor uzasadnił podział działki nr 91.
Postanowieniem z [...] lipca 2019 r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Dnia 6 września 2019 r., przy piśmie z 23 sierpnia 2019 r. oraz 12 września 2019 r. przy piśmie z 11 września 2019 r. inwestor uzupełnił dokumentację projektową.
Decyzją z [...] października 2019 r. Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Prezydentowi Miasta Ł. zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, polegającej na rozbudowie ulicy A na odcinku od rzeki B do posesji nr [...] w Ł., obejmującej swym zakresem nieruchomości lub ich części położone w Ł. na działkach ewidencyjnych, zgodnie z poniższym wykazem:
- 1. działki położone w całości w liniach rozgraniczających teren inwestycji: [...]: dz. nr 48/45, 51/31, 52/15, 52/16, 53/25, 53/42, 55/1, 24/4, 24/3, 24/5, 24/12;
- 2. działki położone w części w liniach rozgraniczających teren inwestycji, objęte projektem podziału: [...]; dz. nr 45/21 (45/23,45/24), 45/5 (45/25, 45/26), 46/16 (46/19, 46/20), 47 (47/3, 47/4), 53/101 (53/212, 53/213), 53/124 ([...]/214, 53/215), 53/134 (53/216,53/217), 53/161 (53/218, 53/219), 53/209 (53/220, 53/221), 53/8 (53/222, 53/223), 53/323 (53/326, 53/327), 55/2 (55/3, 55/4); obręb [...]: dz. nr 91 (91/1, 91/2) (w nawiasach podano nr działki po podziale, nr działek przeznaczonych pod drogę podkreślono);
- 3. działki położone poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, na terenie niezbędnym do przebudowy/budowy sieci uzbrojenia terenu, w przypadku w którym nie następuje przeniesienie prawa własności: obręb [...]: dz. nr 47/3, 48/1, 48/2, 49/1, 49/2, 50, 51/1, 51/2, 53/3, 53/4, 53/5, 53/13, 53/8, 90; [...]: dz. nr 48/41, 48/16, 51/11, 52/14, 53/327 (53/323 - nr dz. przed podziałem), 55/4 (55/2 - nr dz. przed podziałem);
- 4. działki położone poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, na terenie niezbędnym do przebudowy istniejących dróg publicznych, w przypadku w którym nie następuje przeniesienie prawa własności: [...]: dz. nr [...]/18, 24/13; obręb [...]: dz. nr 535/10, 535/12, 40/57, 40/18;
- 5. działki położone poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, na terenie niezbędnym do przebudowy/budowy zjazdów, w przypadku, w którym nie następuje przeniesienie prawa własności: [...]: dz. nr 48/47, 51/32, 53/11;
- 6. działki położone poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, na obszarze niezbędnym do dokonania przejścia przez tereny wód płynących: [...]: dz. nr 24/8 i 45/22;
- 7. działka położona w części w liniach rozgraniczających teren inwestycji, dla której inwestor przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane: [...]: dz. nr 24/13
O wydaniu rozstrzygnięcia organ I instancji, na podstawie art. 11f ust. 3 specustawy drogowej zawiadomił strony postępowania w drodze obwieszczenia, które ukazało się w dniach:
- - od 15.10.2019 r. do 29.10.2019 r. na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Ł.;
- - od 15.10.2019 r. do 29.10.2019 r. w urzędowym publikatorze teleinformatycznym Urzędu Miasta Ł., tj. na stronie internetowej BIP UM[...];
- - 15.10.2019 r. w wydaniu prasy lokalnej - "Gazeta Wyborcza".
Od powyższej decyzji w ustawowym terminie odwołania złożyli: B.M., D. M., K.S.-K., K. K., A. B.-B. i P. B. B. M. i D. M. podniosły, że przepis który zezwalał na zastosowanie ścięć projektowanej drogi na skrzyżowaniach został uchylony rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 1 sierpnia 2019 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1643 – dalej w skrócie "rozporządzenie zmieniające z 2019 r.") faktycznie uchylono § 7, ale zmieniono również treść § 6 i zgodnie z aktualnym jego brzmieniem: Rozmiary pasa drogowego potrzebnego na skrzyżowanie lub węzeł powinny dodatkowo gwarantować możliwość spełnienia wymagań widoczności, o których mowa w § 170, w szczególności poprzez zastosowanie niezbędnych narożnych ścięć linii granicznych. Zdaniem organu powyższe oznacza, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z cytowanym rozporządzeniem.
K.S. - K. i K. K. w swoim odwołaniu zakwestionowali podział ich działki nr ewid. 91 i stwierdzili, że w aktualnym "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł." ulica A nie ma statusu drogi zbiorczej. Zdaniem organu wskazane przez odwołujących studium nie jest aktem prawa miejscowego. Określa ono bowiem kierunki i uwarunkowania dla przyszłego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczona do przebudowy ul. A została określona w projekcie budowlanym przez uprawnionego projektanta jako droga klasy zbiorczej. Dla drogi o takiej zatem klasie należało spełnić warunki określone w obowiązujących przepisach.
Ponadto, zgodnie z art. 11i ust. 2 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.). Faktycznie jak piszą odwołujący, w trakcie postępowania organ I instancji wezwał inwestora do ewentualnego skorygowania rozwiązania projektowego w oparciu o zmienione rozporządzeniem z 1 sierpnia 2019 r. przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Inwestor wyjaśnił konieczność zaprojektowanego rozwiązania w oparciu o zmienione przepisy. Ponadto, z projektu zagospodarowania terenu będącego częścią projektu budowlanego nie wynika by projektowane linie rozgraniczające drogi powodowały kolizję z przewodami wodno-kanalizacyjnymi.
A. B.-B. i P.B. w odwołaniu podnieśli zarzuty naruszenia szeregu przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 124 – dalej w skrócie "rozporządzenie z 1999 r."), zmienionego rozporządzeniem z 1 sierpnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1643) w tym: § 106 ust. 3 pkt 2 i ust. 4, § 9 ust. 1 pkt 5, § 15 ust. 1 pkt 4, § 140 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 8 oraz § 101 ust.
1. Uzupełniając odwołanie podnieśli zarzut, iż będące częściami zatwierdzonego projektu budowlanego: projekt zagospodarowania terenu oraz projekt drogowy powinny być, a nie są spójne tj. projekt drogowy przedstawia projektowaną drogę z chodnikami po obu jej stronach podczas gdy na projekcie zagospodarowania terenu chodnik jest tylko po jednej stronie ulicy. Ponadto odwołujący wnieśli o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji.
W odniesieniu do powyższych zarzutów organ odwoławczy stwierdził, że § 106 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z 1999 r., nie jest jedynym przepisem regulującym lokalizację kolektora kanalizacji deszczowej; § 106 ust. 4 należy zastosować w brzmieniu dotychczasowym (zgodnie z § 3 rozporządzenia zmieniającego z 2019 r., według którego do inwestycji drogowej, dla której przed dniem wejścia w życie tj. 13 września 2019 r. został złożony wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę). Na drodze klasy Z i drogach niższych klas oraz na przebudowywanym albo remontowanym odcinku drogi klasy GP lub G na terenie zabudowy dopuszcza się usytuowanie kolektora kanalizacji deszczowej pod jezdnią; § 9 ust. 1 pkt 5 w wersji dotychczasowej (zgodnie z ww. § 3 rozporządzenia zmieniającego z 2019 r.) nie jest jedynym przepisem regulującym odległości między skrzyżowaniami. Przepis § 9 ust. 2 rozporządzenia w wersji nowej, który ma zastosowanie w sprawie, dopuszcza odstępstwa od warunków dotyczących odstępów między skrzyżowaniami, określonymi między innymi w ust. 1 pkt 5, jeżeli dotyczą one istniejących skrzyżowań i nie spowoduje to pogorszenia stanu bezpieczeństwa ruchu oraz możliwe będzie oznakowanie drogi zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.
Na stronie 11 opisu projektu zagospodarowania terenu będącego częścią zatwierdzonego projektu budowlanego wyjaśniono, iż projektowane rozwiązania podniosą stan bezpieczeństwa ruchu; § 15 ust. 1 pkt 4 (bez zmiany) określa szerokość pasów ruchu na drodze klasy Z - 3,00 m, § 15 ust. 2 pozwala na zwężenie szerokości pasa ruchu do max. 3,5m, a § 15 ust. 4 stanowi: W przypadku konieczności zastosowania rozwiązań uspokajających ruch na drogach klas G, Z, L i D na terenie zabudowy, szerokość pasa ruchu może być zmniejszona o 0,25 m względem wartości określonych w ust.
1. Według Wojewody projekt budowlany zgodnie z przekrojami konstrukcyjnymi D-03,1, D-03,2 i D-03,3, przewiduje pasy ruchu o szerokości 2,75 m, 3, 25m, co spełnia ww. przepisy. Organ odwoławczy stwierdził także, że § 140 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 8 dotyczą infrastruktury technicznej niezwiązanej z drogą. W punkcie 4.2 opisu na str. 5 części projektu budowlanego tom 1.3.1 pt. "Kanalizacja deszczowa i odwodnienie ulicy" określono: Jezdnia przebudowywanej ul. A odwadniana będzie do projektowanej wg niniejszej dokumentacji kanalizacji deszczowej. Odwodnienie zaprojektowano przy użyciu wpustów ulicznych przykrawężnikowych. W ocenie organu zatem kanalizacja deszczowa jest związana z drogą, a tym samym powyższe przepisy nie mają zastosowania. W kwestii § 101 ust. 1 brak jest podstaw by uznać, że zaprojektowane odwodnienie nie zapewni sprawnego odprowadzenia wody.
Organ odwoławczy zauważył ponadto, iż w trakcie postępowania przed organem I instancji inwestor uzupełniał dokumentację i usunął w niej stwierdzone nieprawidłowości. W aktach sprawy znajduje się plan sytuacyjny w części drogowej oraz projekt zagospodarowania terenu po poprawie w 2019 r. i w obu przypadkach przedstawiają przedmiotową drogę z chodnikami po obu stronach jezdni.
Wojewoda wyjaśnił także, że organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji z zakresu pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej ponoszą projektanci. Organ architektoniczno-budowlany, poza przeprowadzoną kontrolą zgodnie z przepisami prawa, nie ma uprawnienia do prowadzenia ani dodatkowych badań, ani ustaleń pod względem możliwości technicznych jego wykonania. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał zarzuty podniesione w odwołaniach za bezzasadne.
Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organ wskazał, że decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności w rozumieniu art. 17 ust. 1 specustawy drogowej. W rozpatrywanej sprawie zostały spełnione warunki do nadania zapadłej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Inwestor złożył w tym zakresie stosowny wniosek uzasadniony interesem społecznym, w którym m.in. wskazał, że obecnie ul. A posiada jezdnię o nawierzchni bitumicznej i nienormatywnej szerokości, bez chodników. Wzdłuż ulicy znajduje się przede wszystkim zabudowa jednorodzinna. Poprzez uporządkowanie ruchu pojazdów i pieszych nastąpi poprawa bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu. W sytuacji, gdy organ stwierdzi, że istnieją przesłanki określone w ww. przepisie, nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest uprawnione. Interes społeczny jest pojęciem niezdefiniowanym ustawowo, niedookreślonym i niejednolitym, natomiast wnioskujący zarządca drogi wskazał, na czym interes ten w konkretnym przypadku polega i dlaczego, jego zdaniem, ta przesłanka uzasadnia nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności.
Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że nie widzi podstaw do wstrzymania wykonania decyzji.
Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych jest regulacją poprzedzającą budowę drogi w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Przepis art. 1 ust. 1 specustawy drogowej wyraźnie stanowi, że ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Wobec powyższego organ był zobowiązany ocenić, czy w danej sprawie mamy do czynienia z drogą publiczną, aby móc realizować inwestycję na podstawie powyżej wskazanej ustawy. W przedmiotowej sprawie zarówno z zaskarżonej decyzji, z projektu budowlanego jak i ze złożonego wniosku wynika, że inwestycja polega na rozbudowie ulicy A na odcinku od rzeki B do posesji nr [...] w Ł., z której będzie mógł korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem. Przedmiotowa ulica na odcinku od ulicy C do ulicy D stanowi drogę gminną (zgodnie z wykazem z 1 stycznia 2020 r. umieszczonym na stronie internetowej Zarządu Dróg i Transportu).
Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi rodzaj skonsolidowanego orzeczenia administracyjnego, które łączy decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi z pozwoleniem na budowę. Jest to kompleksowa decyzja, która oprócz pozwolenia na budowę, daje podstawę do wywłaszczenia nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, jak również zatwierdza podział nieruchomości. Decyzja ta może również ograniczyć korzystanie z nieruchomości sąsiednich w celu przebudowy infrastruktury technicznej i dróg innej kategorii. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji jest pozwoleniem na budowę i jej podstawowe rozstrzygnięcie to zatwierdzenie projektu budowlanego.
Wojewoda wskazał następnie na regulację art. 11b ust. 1 specustawy drogowej i podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się pismo Zarządu Województwa [...] z 21 maja 2019 r., pozytywnie opiniujące realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. W niniejszej sprawie nie ma umocowania prawnego dla uzyskania opinii właściwego miejscowo zarządu powiatu oraz wójta. Prezydent Miasta Ł. pełni jednocześnie rolę Starosty i organu wykonawczego gminy, organizuje pracę zarządu powiatu i starostwa powiatowego oraz gminy, kieruje bieżącymi sprawami powiatu i gminy oraz reprezentuje powiat i gminę na zewnątrz (zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 814 ze zm.). Do wniosku o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zarządca drogi zgodnie z art. 11d ust. 1 specustawy drogowej załączył: analizę powiązań drogi z innymi drogami publicznymi; mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi; mapy zawierające projekty podziału nieruchomości; określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu.
Ponadto inwestor przedłożył cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz z dokumentami potwierdzającymi brak zastrzeżeń wobec przedmiotowej inwestycji stwierdzone przez organy: Dyrektora Urzędu Morskiego w G. z 31 października 2016 r., Dyrektora Departamentu Organizacji Ochrony Zdrowia w Ministerstwie Zdrowia z 2 listopada 2016 r.; Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z 7 listopada 2016 r.; Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. z 23 listopada 2016 r.; Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z 13 grudnia 2016 r.; [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. z 22 listopada 2016 r.; Marszałka Województwa [...] z 28 października 2016 r. i z 21 maja 2019 r.
Wobec powyższego Wojewoda stwierdził, że wniosek złożony przez zarządcę drogi spełnia wymogi art. 11d ust. 1 specustawy drogowej. Ponadto – według organu drugiej instancji - opisane wyżej postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ I instancji wypełnia art. 11d ust. 5 i 6 specustawy drogowej oraz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które mają zastosowanie z zastrzeżeniem przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Do stron będących właścicielami i użytkownikami wieczystymi nieruchomości objętych wnioskiem zostało wysłane zawiadomienie o wszczęciu postępowania, ponadto pozostałe strony zostały poinformowane poprzez obwieszczenia, które ukazały się na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta Ł., w urzędowym publikatorze teleinformatycznym Urzędu Miasta. Strony zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z aktami i wnoszenia uwag bądź zastrzeżeń.
W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta Ł. wypełnia warunki zawarte w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, w którym są wymienione niezbędne elementy, jakie powinna zawierać decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, zatwierdza podział nieruchomości. Ponadto na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany, stanowiący integralną część decyzji. W zaskarżonej decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Gminy Miasta Ł. Jednocześnie Wojewoda wyjaśnił, że organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany rozwiązań, co do jej przebiegu. Ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca.
Inwestor został zobowiązany do uwzględnienia interesów osób trzecich w tym także do zapewnienia dostępu do drogi publicznej oraz ochrony przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i dostępnych środków łączności. W rozpatrywanej sprawie, po dokonaniu analizy przedłożonego projektu budowlanego Wojewoda [...] stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz rozporządzeniem Ministra infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.).
Reasumując organ ocenił, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta Ł. nie naruszają prawa, co uzasadniało jej utrzymanie w mocy.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wywiedli K.K. i K.S.-K. reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji autor skargi zarzucił:
A) naruszenie przepisów postępowania:
- 1. art. 138 § 2 względnie § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 25 § 1 pkt 1 oraz § 2 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 1, 7 k.p.a., poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Ł. w całości, pomimo tego, że wydana ona została przez organ niewłaściwy w sprawie, który powinien zostać wyłączony od wydania decyzji w I instancji, z uwagi na to, że skumulował w sobie rolę zarówno strony jak i organu, innymi słowy Prezydent Miasta Ł. był wnioskodawcą - stroną i jednocześnie sam rozstrzygnął kwestie, która go dotyczyła - stał się sędzia we własnej sprawie i w sytuacji sporu z innymi stronami, rozstrzygnął na swoją korzyść ten spór jako organ władczy, tym samym doprowadzając do uwzględnienia wniosku zgodnie z własnym stanowiskiem, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania stosownie do art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., a tym samym musi prowadzić do uchylenia decyzji I i II instancji;
- 2. art. 138 § 2 względnie § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie wiadomości spornych, wymagających informacji specjalnych w postaci zasadności tak daleko idącej ingerencji w prawo własności stron przy przebudowie skrzyżowania ul. A z ul. E (i związanym z tym podziałem działki nr 91) - zwłaszcza, że strony składały sprzeciw co do takiego rozwiązania, a oparcie się jedynie na szczątkowych wyjaśnieniach ograniczających się do zanegowania stanowiska stron bez żadnej argumentacji - w dodatku w oparciu o uchylone przepisy, miało wpływ na wynik sprawy, bowiem w przypadku rzeczowego, fachowego, niezależnego zweryfikowania obowiązujących norm w zakresie projektowania skrzyżowań, przy uwzględnieniu interesu stron, istniała możliwość zaprojektowania skrzyżowania zgodnie z obowiązującymi przepisami z daleko mniejszą ingerencją w prawo własności stron, tak jak zostało to rozwiązane we wcześniejszych projektach, co umożliwiłoby wydanie decyzji w zgodzie z zasadą proporcjonalności działalności organów władzy publicznej przy wywłaszczaniu własności prywatnej;
- 3. art. 138 § 2 względnie § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przy zastosowaniu informacji specjalnych wpływu zmiany przepisów rozporządzenia z 1999 r. rozporządzenia zmieniającego z 2019 r., to jest nie zweryfikowanie dotychczasowego projektu, oraz tego czy nowe przepisy, mające zastosowanie do trwających już postępowań, zmieniają warunki techniczne jakie powinna spełnić inwestycja w taki sposób, że możliwe będzie prawidłowe zrealizowanie jej tak, żeby interesy stron (ich prawa własności) zostały dotknięte przez inwestycję w jak najmniejszym zakresie, zgodnie z ich postulatami, ewentualnie nie sprawdzenie, czy można dokonać takich zmian w projekcie, w szczególności w zakresie ograniczenia prędkości w okolicy skrzyżowania celem zmniejszenia wymogów co do widoczności, co skutkowało wydaniem decyzji wywłaszczającej ponad konieczny zakres do zrealizowania inwestycji.
- 4. art. 138 § 2 względnie § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez wadliwą, niewszechstronną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem wiedzy specjalistycznej, poprzez uznanie, że pierwotny projekt przebudowy skrzyżowania sporządzony przez firmę "F" nie jest możliwy do zrealizowania z uwagi na zmianę przepisów technicznych, podczas gdy organ nie zauważył z uwagi na brak odpowiedniej wiedzy specjalistycznej i odpowiedniej konsultacji z wiarygodnym specjalistą, że do chwili wydania decyzji zmiany przepisów zostały cofnięte i powrócono zasadniczo do brzmienia pierwotnego co ponownie umożliwiło zaprojektowanie inwestycji zgodnie z najlepszym interesem stron, to jest w myśl projektu pierwotnego, a nie zmienionego - nie zwrócono się do projektanta o ustosunkowanie się czy z uwagi na ponowną zmianę przepisów możliwe jest powrócenie do pierwotnego projektu, co tym samym doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem proporcjonalności do wywłaszczenia własności prywatnej;
B) naruszenie przepisów prawa materialnego:
- 1. art. 23 specustawy drogowej w zw. z art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 2 Konstytucji w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 21 ust. 2 Konstytucji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, to jest dokonanie wywłaszczenia własności prywatnej stron w zakresie, który znacznie przekracza zakres konieczny do zrealizowania inwestycji zgodnie z obowiązującymi w dniu wydania decyzji przepisami z zakresu projektowania inwestycji drogowych, to jest poprzez niecelowe wywłaszczenie własności w zakresie, który przekracza konieczność zrealizowania inwestycji zgodnie z obowiązującymi przepisami technicznymi, co tym samym doprowadziło do nieusprawiedliwionego i bezprawnego naruszenia prawa własności stron;
- 2. § 9 ust. 1, 2 w zw. z § 55 i n. w zw. z § 170 rozporządzenia z 1999 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, to jest zaakceptowanie zaprojektowania skrzyżowania, względnie brak weryfikacji zamówionego projektu, stosownie do norm określonych w tym rozporządzeniu, obowiązujących w dniu wydania decyzji, co skutkowało zaprojektowaniem inwestycji w zakresie, który jest niezgodny z normami tam wskazanymi, to jest wykracza znacznie poza standardy bezpieczeństwa, które tam zostały wprowadzone, a tym samym w sposób nieuzasadniony prowadzi do zwiększenia zakresu wywłaszczenia własności prywatnej, które to wywłaszczenie nie jest konieczne do zrealizowania inwestycji zgodnie z tymi przepisami;
- 3. § 1 pkt 2, 4, 5, 7, 21 w zw. z § 3 rozporządzenia zmieniającego z 2019 r. poprzez ich nie zastosowanie, to jest nie uwzględnienie zmiany stanu prawnego w zakresie wymagań technicznych skrzyżowań, przy czym nie uwzględnienie, że zmiany te mają zastosowanie również do postępowań już wszczętych, ale nie zakończonych, co skutkowało wydaniem decyzji zatwierdzającej inwestycje zaprojektowaną niezgodnie z obowiązującymi przepisami, tym samym naruszając prawo własności stron w zakresie wykraczającym poza zakres konieczny do prawidłowego zrealizowania inwestycji;
- 4. § 7 rozporządzenia z 1999 r., poprzez jego zastosowanie, który to przepis został uchylony przed wydaniem decyzji w drodze rozporządzenia zmieniającego z 2019 r. w § 1 pkt 5, co doprowadziło do oparcia rozstrzygnięcia na niekorzyść stron w oparciu o przepis, który został usunięty i który nie powinien mieć zastosowania w sprawie;
- 5. § 3 rozporządzenia zmieniającego z 2019 r. rozporządzenie z 1999 r., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zmienione przepisy nie mają zastosowania w sprawie, podczas gdy z przepisu tego wynika, że co do zasady nie mają zastosowania w sprawach już wszczętych ale nie zakończonych, lecz w zakresie § 3 pkt 3, § 5-8, § 8a ust. 2, § 9 ust. 1 pkt 3 i 4, ust. 2, ust. 3 pkt 1 i ust. 4, § 140 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz ust. 7-9 rozporządzenia do spraw wszczętych, ale nie zakończonych ostateczną decyzją do dnia wejścia w życie rozporządzenia zastosowanie z 2019 r. znajdują przepisy zmienione, co skutkowało oparciem rozstrzygnięcia na podstawie nieobowiązujących w dniu wydania decyzji przepisach, a tym co doprowadziło do naruszenia nieproporcjonalnie prawa własności stron.
Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z 10 czerwca 2020 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na zarządzenie p.o. Przewodniczącego Wydziału II, pełnomocnik skarżących pismem z 4 listopada 2020 r. wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Odpis powyższego wniosku doręczono organowi i uczestnikom postępowania, którzy w terminie 14 dni nie zażądali przeprowadzenia rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlegała oddaleniu.
W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. - w skrócie "p.p.s.a."), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy.
Według art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie), jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Sąd badając w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. zezwalającą na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ulicy A na odcinku od rzeki B do posesji nr [...] w Ł. stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego, jak oczekują tego skarżący.
Podstawę materialnoprawną kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Jak wynika z jej art. 1 ust. 1 ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 oraz z 2018 r. poz. 12, 138, 159 i 317), zwanych dalej "drogami", a także organy właściwe w tych sprawach. Zgodnie z art. 11a ust. 1 specustawy drogowej Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Właściwy zarządca drogi składa wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta) (art. 11b ust. 1 specustawy drogowej).
Do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy (art. 11c specustawy drogowej). Zgodnie z brzmieniem art. 11d ust. 1 specustawy drogowej wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: pkt 1 - mapę w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; pkt 2 - analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; pkt 3 - mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; pkt 3a - określenie nieruchomości lub ich części, które planowane są do przejęcia na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego; pkt 3b - określenie nieruchomości lub ich części, z których korzystanie będzie ograniczone; pkt 4 - określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; pkt 5 - cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202), aktualnym na dzień opracowania projektu; (...); pkt 8 - opinie: lit. a - ministra właściwego do spraw zdrowia - w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami, lit. b - dyrektora właściwego urzędu morskiego - w odniesieniu do obszarów pasa technicznego, pasa ochronnego, morskich portów i przystani, lit. c - właściwego organu nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych, lit. d - dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - w odniesieniu do inwestycji obejmujących wykonanie urządzeń wodnych oraz w odniesieniu do wykonywania obiektów budowlanych lub robót na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, lit. e - dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w odniesieniu do gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Lasów Państwowych, lit. f - właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do dóbr kultury chronionych na podstawie odrębnych przepisów, lit. g - właściwego zarządcy infrastruktury kolejowej - w odniesieniu do linii kolejowej, lit. ga – (...), lit. h - innych organów wymaganych przepisami szczególnymi; pkt 9 - wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne.
Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości, a w przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, wojewodom albo starostom, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, oraz zawiadamiają pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym, a także w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów i w prasie lokalnej.
Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne (art. 11d ust. 5 specustawy drogowej). Według art. 11f ust. 1 specustawy drogowej decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: pkt 1 - wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; pkt 2 - określenie linii rozgraniczających teren, w tym określenie granic pasów drogowych innych dróg publicznych w przypadku gdy wniosek, o którym mowa w art. 11d, zawiera określenie granic tych pasów; pkt 3 - warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; pkt 4 - wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; pkt 5 - zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1; pkt 6 - oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; pkt 7 - zatwierdzenie projektu budowlanego; pkt 8 - w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące: lit. a - określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, lit. b - określenia obowiązku budowy i okresu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, lit. c - określenia obowiązku i terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, lit. d - określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, lit. e - obowiązku budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, lit. f - obowiązku budowy lub przebudowy urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, lit. g - obowiązku budowy lub przebudowy innych dróg publicznych, lit. h - obowiązku budowy lub przebudowy zjazdów, lit. i - określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. b, c oraz e-h, lit. j - zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. b, c oraz e-h.
Stosownie do treści art. 11f ust. 5 specustawy drogowej Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej.
Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, zawiadomienie to wysyła się wojewodom albo starostom, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem o wydanie tej decyzji. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Jak stanowi art. 11g ust. 3 specustawy drogowej w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Zgodnie zaś z art. 11i specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2 (ust. 1).
W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1023, 1529 i 1566 oraz z 2018 r. poz. 756) (ust. 2). Według art. 12 ust. 1 i 2 specustawy drogowej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości. Linie rozgraniczające teren, w tym granice pasów drogowych, ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości. Stosownie zaś do treści art. 31 specustawy drogowej nie stwierdza się nieważności ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi.
Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio (ust. 1). W przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2).
Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego w świetle przywołanych wyżej przepisów obowiązującego prawa dowodzi, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie kontrolowanych rozstrzygnięć organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne celem zebrania kompletnego materiału dowodowego, który poddały następnie wnikliwej i rzetelnej analizie. Na jego podstawie ustalono poprawny stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W motywach decyzji sporządzonych zgodnie z regułami art. 107 § 3 k.p.a. organy wyjaśniły wszystkie okoliczności natury faktycznej i prawnej, które zadecydowały o ich podjęciu. Organ odwoławczy natomiast rzeczowo ustosunkował się do zarzutów i argumentów podniesionych w odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji. Przeprowadzone przez organy administracyjne postępowanie wyjaśniające nie naruszało zatem, jak twierdzi autor skargi, w sposób istotnie rzutujący na wynik sprawy przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 138 § 2 względnie § 1 pkt 2 k.p.a. Fakt, że kontrolowana decyzja, czy przedstawiona w jej uzasadnieniu argumentacja organu orzekającego, nie odpowiada oczekiwaniom skarżących, nie świadczy automatycznie o jej wadliwości skutkującej koniecznością usunięcia decyzji z obrotu prawnego.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przedmiotem inwestycji jest rozbudowa ulicy A na odcinku od rzeki B do posesji nr [...] w Ł., z której będzie mógł korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem. Wspomniana ulica na odcinku od ulicy C do ulicy D stanowi drogę gminną, co jasno wynika z wykazu Zarządu Dróg i Transportu z 1 stycznia 2020 r. umieszczonego na stronie internetowej. W związku z powyższym zasadnym było zastosowanie w sprawie niniejszej przepisów specustawy drogowej.
W przekonaniu Sądu decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w pierwszej instancji została wydana przez właściwy organ, co czyni niezasadnym zarzut skargi naruszenia przepisów art. 138 § 2 względnie § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 25 § 1 pkt 1 oraz § 2 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 i 7 k.p.a. Mając na uwadze przywołany wyżej art. 11a ust. 1 specustawy drogowej stwierdzić należy, że specustawa drogowa, zawierając szczególne uregulowania proceduralne wobec przepisów k.p.a., nie wprowadza wyłączenia prezydenta miasta na prawach powiatu w sprawach, jak w niniejszym postępowaniu.
Należy przy tym opowiedzieć się za zakazem wykładni rozszerzającej przepisów o wyłączeniu organu administracji publicznej. Taki pogląd przedstawił również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 88/10. Mianowicie, gdy ustawodawca dostrzega konieczność wyłączenia organu ze względu na możliwą kolizję interesów, wprost przewiduje to w przepisach, czego dobitnym przykładem jest chociażby przepis art. 124 ust. 8 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 65 z późn.zm.) stanowiący, że w sprawach, o których mowa w ust. 1, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat, prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty podlega wyłączeniu na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodać w tym miejscu trzeba, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej brak jest podstaw do wyłączenia prezydenta miasta na prawach powiatu będącego jednocześnie inwestorem.
Połączenie ról procesowych organu orzekającego z prawem do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania należy interpretować jako wszczęcie postępowania z urzędu, zaś podstawy tego wszczęcia muszą spełniać wszystkie wymagania przewidziane w przepisach prawa. Specustawa drogowa zaś nie wprowadza wyłączenia prezydenta miasta na prawach powiatu w sprawach wydania decyzji w przedmiocie drogi gminnej (vide: wyroki NSA z: 29 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2090/19, 18 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 1209/18, 30 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 88/10; 5 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 1829/10;15 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 2087/11; 2 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1840/12; 30 listopada 2021 r. sygn. akt II OSK 22[...]/12, z 8 lipca 2020 r. sygn. akt II OSK 1824/19). Brak jest w związku z tym podstaw do twierdzenia, że w kontrolowanej sprawie zachodzi przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., z tego względu, że decyzję w pierwszej instancji wydał Prezydent Miasta Ł..
Analiza akt sprawy dowodzi również, że inwestor przedłożył kompletny wniosek o wydanie kontrolowanej decyzji odpowiadający wymogom art. 11b i art. 11d ust. 1 specustawy drogowej. Realizacja spornej inwestycji została pozytywnie zaopiniowana przez Zarząd Województwa [...] o czym świadczy pismo z 21 maja 2019 r. Do wniosku załączono: analizę powiązań drogi z innymi drogami publicznymi; mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi; mapy zawierające projekty podziału nieruchomości; określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz z dokumentami potwierdzającymi brak zastrzeżeń wobec przedmiotowej inwestycji stwierdzone przez organy: Dyrektora Urzędu Morskiego w G. z 31 października 2016 r., Dyrektora Departamentu Organizacji Ochrony Zdrowia w Ministerstwie Zdrowia z 2 listopada 2016 r.; Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z 7 listopada 2016 r.; Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. z 23 listopada 2016 r.; Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z 13 grudnia 2016 r.; [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. z 22 listopada 2016 r.; Marszałka Województwa [...] z 28 października 2016 r. i z 21 maja 2019 r. Strony postępowania, zgodnie z art. 11d ust. 5 i 6 specustawy drogowej, a następnie z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej zostały zawiadomione o wszczęciu kontrolowanego postępowania oraz o wydaniu decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej.
Przed wydaniem decyzji umożliwiono im także zapoznanie się z materiałem dowodowym i wnoszenie do niego uwag oraz zastrzeżeń. Kontrola decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej uzasadnia zaś stwierdzenie, że zawiera ona wszystkie niezbędne elementy, o których stanowi art. 11f ust. 1 specustawy drogowej.
Przechodząc następnie do oceny zarzutów skargi dotyczących konieczności powołania w toku kontrolowanego postępowania biegłego wyjaśnić należy, że według art. 84 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Chodzi tu zatem o przypadki, gdy do rozstrzygnięcia sprawy potrzebna jest szczególna wiedza z jakiejś dziedziny, przedmiotem opinii są okoliczności dotyczące stanu faktycznego sprawy. Biegły nie ustala faktów mających znaczenie dla sprawy, ale udziela organowi informacji specjalnych (opartych o posiadaną specjalistyczną wiedzę) dotyczących tych okoliczności faktycznych, udziela wyjaśnień koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy. Opinia biegłego ułatwia zatem ocenę zebranego materiału dowodowego, gdy są do tego potrzebne wiadomości specjalne. Trzeba mieć jednak na względzie, że przedmiotem opinii biegłego nie może być wykładnia przepisów prawa.
Dodać nadto trzeba, że użyty w art. 84 § 1 k.p.a. zwrot "może" oznacza, że skorzystanie z opinii biegłego w toku postępowania dowodowego opiera się na uznaniu administracyjnym. A zatem, ustawodawca nie wprowadził obowiązku przeprowadzenia takiego dowodu nawet wówczas, gdy wyjaśnienie sprawy wymaga wiadomości szerszych niż przeciętne w danej dziedzinie. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić przede wszystkim trzeba, że ustawodawca w przepisach specustawy drogowej nie przewidział obowiązku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego celem zweryfikowania rozwiązań projektowych dotyczących przebiegu projektowanej inwestycji z punktu widzenia oceny zasadności daleko idącej – zdaniem skarżących – ingerencji w prawo własności stron przy przebudowie skrzyżowania ul. A z ul. E i związanego z tym podziału nieruchomości skarżących.
Nie sposób przy tym również uznać, by przedmiotowa kwestia mogła stanowić przedmiot opinii biegłego, wymagający wiadomości specjalnych ze strony biegłego. Trzeba mieć bowiem na względzie, że organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie tzw. specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań projektowych, co do jej przebiegu. Oceniając to, czy decyzja lokalizacyjna w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 762/13 – dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Celem ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji za zakresie dróg publicznych jest przede wszystkim ułatwienie i przyspieszenie realizacji takich inwestycji. W wyroku z 3 września 2014 r. sygn. akt II OSK 1730/14 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na związany charakter decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Oznacza to, że organ nie może oceniać racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, ponieważ postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi. Wniosek jest natomiast wiążący dla organu orzekającego, który nie może samodzielnie dokonywać jego zmian, ani modyfikacji. To inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych - w jego ocenie - rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego zarówno w zakresie lokalizacji, przebiegu inwestycji czy planowanych parametrów technicznych.
Rolą organu orzekającego w sprawie jest wyłącznie sprawdzenie kompletności wniosku z punktu widzenia przepisów obowiązującego prawa oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo, co w realiach rozpatrywanej sprawy prawidłowo uczynił Wojewoda dając temu wyraz z uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zawarty w art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy obowiązek uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich należy interpretować w taki sposób, że chodzi tu o interesy obiektywnie uzasadnione.
Jak zostało to już wcześniej zaakcentowane przedmiotem opinii biegłego nie może być wykładnia przepisów obowiązującego prawa, ta bowiem należy do obowiązków organów orzekających w sprawie. Zatem zarzuty niezweryfikowania przez biegłego obowiązujących norm w zakresie projektowania skrzyżowań, a także brak wyjaśnienia przezeń wpływu zmiany przepisów rozporządzenia z 1999 r. w drodze rozporządzenia zmieniającego z 2019 r., który miałby zweryfikować dotychczasowy projekt oraz to czy nowe przepisy mają zastosowanie do trwających już postępowań i zmieniają warunki techniczne jakie powinna spełniać inwestycja, należy ocenić jako zupełnie bezpodstawne. Dodać przy tym należy, że to projektant ponosi pełną odpowiedzialność za opracowanie projektu w zgodzie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o czym wprost stanowi art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Rola organów orzekających w sprawie wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej jest zatem ograniczona wyłącznie do sprawdzenia kompletności wniosku o wydanie rozważanej decyzji oraz załączonego do niego projektu budowlanego z punktu widzenia wymagań określonych przepisami art. 32 - art. 35 Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462).
Jak stanowi art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: pkt 1 - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: lit. a - ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, lit. b - wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lit. c - ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; pkt 2 - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; pkt 3 - kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: lit. a - wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, lit. b - informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, lit. c - kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, lit. d - oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; pkt 4 - posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.
7. Z brzmienia art. 35 ust. 2 pkt 2 Pr. bud. jasno wynika wiec, że organ nie posiada kompetencji do oceny całej dokumentacji projektowej z punktu widzenia jej zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Jego rola jest w tym wypadku ograniczona wyłącznie do oceny zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, co niewątpliwie uczynił organ na gruncie rozpatrywanej sprawy. Kontrolowana sprawa została wszczęta na wniosek inwestora z 29 marca 2019 r. Zatem do oceny zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu miały co do zasady zastosowanie przepisy rozporządzania Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W dacie orzekania o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wspomniany akt prawny obowiązywał, wobec czego zarzut skargi wydania decyzji w oparciu o uchylone przepisy, z oczywistych względów nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Wspomniane rozporządzenie z 1999 r. zostało znowelizowane mocą rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 sierpnia 2019 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1643), które weszło w życie z dniem 13 września 2019 r. Jak stanowi § 3 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego z 2019 r., do inwestycji drogowej, dla której – tak jak to miało miejsce na gruncie rozpatrywanej sprawy - przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia został złożony wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a także odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, stosuje się przepisy rozporządzenia, o którym mowa w § 1, w brzmieniu dotychczasowym, z wyjątkiem § 3 pkt 3, § 5-8, § 8a ust. 2, § 9 ust. 1 pkt 3 i 4, ust. 2, ust. 3 pkt 1 i ust. 4, § 140 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz ust. 7-9 rozporządzenia, o którym mowa w § 1, które stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Innymi słowy w realiach rozpatrywanej sprawy zasadniczo miały zastosowanie przepisy rozporządzenia z 1999 r. w brzmieniu obowiązującym sprzed jego nowelizacji, natomiast w nowym brzmieniu stosować należało wyłącznie przepisy § 3 pkt 3, § 5-8, § 8a ust. 2, § 9 ust. 1 pkt 3 i 4, ust. 2, ust. 3 pkt 1 i ust. 4, § 140 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz ust. 7-9. Zatem zarzut skargi, że organ drugiej instancji nieprawidłowo odczytał przepisy intertemporalne, nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpatrywanej sprawie skarżący upatrują naruszenia wymagań określonych przepisami § 9 ust. 1 i 2 w zw. z § 55 i n. w zw. z § 170 rozporządzenia z 1999 r., § 1 pkt 2, 4, 5, 7, 21 w zw. z § 3 rozporządzenia zmieniającego z 2019 r., § 3 rozporządzenia zmieniającego z 2019 r. wyłącznie w tym, że na skutek wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej działka stanowiąca ich własność nr 91 została podzielona na działki nr ew. 91/1 i 91/2, przy czym działka nr ew. 91/1 o pow. 12m2 (w kształcie trójkąta – narożnik), która została objęta zakresem inwestycji drogowej, z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna z mocy prawa miała przejść na własność Miasta Ł. Autor skargi nie precyzuje jednak konkretnie, ani nie wyjaśnia w jaki sposób na gruncie rozpatrywanej doszło do naruszenia w/w unormowań techniczno-budowlanych. Zdaniem autora skargi przysługujące skarżącym względem działki nr 91 prawo własności zostało nadmiernie i nieproporcjonalnie ograniczone, bowiem organ nie podjął próby ustalenia, czy istnieje możliwość zmiany projektu, by zakres tej ingerencji wykluczyć lub ograniczyć.
Jak zostało to już wcześniej podniesione za zakres projektu oraz jego zgodność z obowiązującymi przepisami prawa odpowiada projektant, nadto organ nie posiada jakichkolwiek kompetencji by ingerować w przebieg inwestycji. Dodać wreszcie trzeba, że wobec składanych w toku postępowania wyjaśniającego zastrzeżeń skarżących dwukrotnie stanowisko w sprawie zajął inwestor przedkładając pisma z 11 września 2019 r. i 30 września 2019 r., w którym podtrzymał swoje zapatrywanie co do konieczności podziału działki nr 91 odwołując się w drugim z pism do regulacji § 6 ust. 1 i 3 rozporządzenia z 1999 r. Zdaniem inwestora parametry techniczne ulicy A tj. szerokość jezdni, chodników, zostały zaprojektowane jak dla drogi klasy Z zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
Jak wyjaśnił inwestor w kilku przypadkach projektowane elementy drogi zostały zlokalizowane na działkach prywatnych, co wymusiło podział nieruchomości i zajęcie terenu pod pas drogowy. W miejscu podziału działki nr 91, na terenie zajętym pod drogę zlokalizowano chodnik, który jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania ulicy i który nie może zostać zlokalizowany w innym miejscu ze względu na istniejący słup energetyczny. Jednocześnie – jak podkreślił inwestor – niezbędne było zapewnienie kontynuacji chodnika po stronie południowej jezdni oraz doprowadzenie go do zaprojektowanego przejścia dla pieszych z ulicą E. Wobec powyższego inwestor zapewnił, że z uwagi na zapewnienie wytycznych z rozporządzenia, określone w dokumentacji projektowej linie podziału nieruchomości są jak najbardziej prawidłowe, a teren zajęty pod drogę jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania ulicy A w przyszłości, a zgłaszane uwagi właściciela działki inwestor uznał za bezzasadne w odniesieniu do przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.
Stanowisko inwestora nie budzi zastrzeżeń Sądu w świetle obowiązujących przepisów prawa. Nadto odnosząc się do zarzutów skarżących podniesionych w piśmie z 31 lipca 2019 r. względem projektowanej inwestycji jakoby podział ich działki miał zagrażać istniejącym przyłączom wodno-kanalizacyjnym do działki czy jak podniesiono w skardze będzie wymuszał konieczność przebudowy przyłączy zgodzić się trzeba ze stanowiskiem organu odwoławczego, że z projektu zagospodarowania terenu będącego częścią projektu budowlanego nie wynika by projektowane linie rozgraniczające drogi powodowały kolizję z przewodami wodno-kanalizacyjnymi, a tym samym by zachodziła konieczność ich przebudowy. Podnoszona zaś okoliczność wyższych kosztów inwestycji, czy też argument jakoby podział był niezgodny z prezentowanymi w 2018 r. udostępnionymi publicznie wizualizacjami firmy F dotyczącymi przebudowy ul. A na skrzyżowaniu z ul. E, pozostają bez istotnego znaczenia z punktu widzenia legalności zaskarżonej decyzji.
Podobnie bez znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy pozostaje podnoszona w skardze kwestia konieczności zniszczenia drogocennego ogrodzenia, którą skarżący będą mogli podnosić na etapie ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Dodać wreszcie trzeba, że podnoszone przez autora skargi uchylenie przed dniem wydania decyzji organu pierwszej instancji mocą § 1 pkt 5 rozporządzenia zmieniającego z 2019 r. przepisu § 7 rozporządzenia z 1999 r., który obowiązywał w dacie złożenia przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nie oznacza wydania decyzji na podstawie nieaktualnego przepisu prawa. W kontrolowanej sprawie podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły omówione na wcześniejszym etapie rozważań przepisy specustawy drogowej, Prawo budowlane oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy, do których rzeczowo ustosunkował się organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Nietrafny jest również zarzut naruszenia przepisów art. 23 specustawy drogowej w zw. z art. 112 ust. 3 w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 64 ust. 3 i art. 21 ust. 2 Konstytucji. Trzeba mieć na względzie, że zezwolenie na realizację inwestycji w zakresie dróg publicznych w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być zagrożone lub naruszone w związku z realizacją takiej inwestycji. Granice tych praw i interesów określają przepisy specustawy, Prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki inwestycyjnej. Nieuwzględnienie ich nie może stanowić podstawy kwestionowania legalności zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie dróg użytku publicznego.
Realizacja dróg publicznych jest niewątpliwie celem publicznym, któremu ustawodawca na gruncie specustawy drogowej dał prymat nad interesem indywidualnym, w tym wypadku interesem skarżących. Jednocześnie trzeba mieć na względzie, że budowa drogi wymaga uprzedniego opracowania projektu, który będzie uwzględniał kompleksowo wszystkie obowiązujące w danym zakresie wymagania o charakterze technicznym w tym kwestie bezpieczeństwa wszystkich użytkowników dróg publicznych. Mówiąc o bezpieczeństwie trzeba mieć na uwadze także bezpieczeństwo pieszych użytkowników dróg publicznych dla których, tak jak to miało miejsce na gruncie rozpatrywanej sprawy, inwestor zaprojektował chodnik, który powinien odpowiadać określonym parametrom, kosztem niewielkiego fragmentu działki skarżących, z uwagi na kolizję z istniejącym słupem energetycznym. Nie sposób więc przyjąć, że na gruncie rozpatrywanej sprawy naruszona została zasada proporcjonalności, uzasadniająca uchylenie zaskarżonej decyzji zarówno w całości jak i w części.
Reasumując, skoro w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do istotnych uchybień przepisom obowiązującego prawa materialnego i procesowego, a żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie, skargę należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
dc