Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r. poz. 267), w związku z art.37 ust. 1 pkt 2 i ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz 182), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...], którą odmówiono G. L. przyznania zasiłku stałego.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż wspomnianą decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. odmówił przyznania G. L. zasiłku stałego, gdyż, jego zdaniem, zainteresowana nie kwalifikuje się do otrzymania wnioskowanego świadczenia, ponieważ legitymuje się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła G. L., w jego treści przedstawiając swoją trudną sytuację życiową. Wskazała m.in., że jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy, nie ma własnego dochodu, legitymuje się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności, od dawna poszukuje pracy, ale wszędzie pracodawcy informują ją, że z jej orzeczeniem nie ma szans na znalezienie zatrudnienia. Dodatkowo jest absolwentką szkoły specjalnej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, iż G. L. mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, Z. L. i bratem, K. B. Zainteresowana legitymuje się, wydanym na stałe, orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia 9 stycznia 2001r., o zaliczeniu do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Nadto jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy, bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Źródłem dochodu jej rodziny jest renta matki, wynosząca 617,98 złotych miesięcznie, a pozostający we wspólnym gospodarstwie domowym brat zainteresowanej również jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wnioskodawczyni w 1994r. ukończyła Zasadniczą Szkołę Zawodową Specjalną w Specjalnym Ośrodku Szkolno - Wychowawczym w S., w zawodzie krawiec odzieży damskiej lekkiej, nie była nigdy zatrudniona na umowę o pracę, jedynie przez okres 6 miesięcy odbywała praktyczną naukę zawodu i staż finansowany przez Powiatowy Urząd Pracy.
Biorąc pod uwagę powyższe Kolegium wskazało, że G. L. spełnia przesłankę, uzależnioną od kryterium dochodowego, uprawniającą do zasiłku stałego, ponieważ jej dochód (0 złotych), jak również dochód na osobę w rodzinie (205,99 złotych miesięcznie), są niższe od kryterium dochodowego, warunkującego przyznanie wnioskowanego świadczenia. Jednakże, w ocenie organu odwoławczego, wnioskodawczyni nie kwalifikuje się do przyznania zasiłku stałego, ponieważ legitymuje się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, które nie uprawnia do zasiłku stałego. Organ przypomniał, że z treści z art. 37 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej wynika, iż warunkiem przyznania objętego wnioskiem zainteresowanej świadczenia w postaci zasiłku stałego jest całkowita niezdolność do pracy, co - w świetle art. 6 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, w przypadku orzeczenia o niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - oznacza legitymowanie się umiarkowanym lub znacznym stopniem niepełnosprawności. Natomiast bezspornym jest w sprawie, że zainteresowana legitymuje się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności.
Powyższą decyzję G. L. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądowa kontrola legalności orzeczeń wydawanych w toku postępowania administracyjnego sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013r., poz. 182), zwanej dalej ustawą, pomoc społeczna jest instytucją polityki państwa, która ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Stosownie do art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy, rodzaj, forma i rozmiar pomocy powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających jej udzielenie. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.
Wskazać także należy, iż kryteria przyznania zasiłku stałego określone są w art. 37 ust. 1 ustawy, przysługuje on m.in. pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (pkt 2).
Zgodnie natomiast z art. 6 ustawy, całkowita niezdolność do pracy oznacza całkowitą niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do I lub II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (pkt 1). Niezdolność do pracy z tytułu wieku oznacza ukończone 60 lat przez kobietę (pkt 7).
Z prawidłowo ustalonych i niekwestionowanych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że G. L. jest osobą samotnie gospodarującą, nie posiadającą żadnego dochodu (bezrobotną bez prawa do zasiłku), a orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia 9 stycznia 2001r. zaliczono skarżącą do lekkiego stopień niepełnosprawności na stałe. Z orzeczenia tego wynika również, że skarżąca zdolna jest do pracy lekkiej.
Wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej, organy rozpatrujące sprawę prawidłowo uznały, iż, mając na względzie z jednej strony treść wyżej powołanego art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy, z drugiej zaś prawidłowo ustalone okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, nie zaistniały wszystkie przesłanki, od których łącznego spełnienia zależy przyznanie wnioskowanego przez skarżącą świadczenia w postaci zasiłku stałego. Skarżąca wprawdzie spełnia określoną w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy przesłankę dochodową, bowiem jako osoba pozostająca w rodzinie nie uzyskuje dochodu przekraczającego ustawowe kryterium dochodowe, warunkujące przyznanie przedmiotowego świadczenia, jednakże nie jest osobą niezdolną do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolną do pracy. W myśl wskazanej wyżej definicji ustawowej zawartej w art. 6 pkt 7 ustawy, osobą niezdolną do pracy z tytułu wieku jest m.in. kobieta, która ukończyła 60 lat, a bezsporny w sprawie jest fakt, że skarżąca nie osiągnęła jeszcze tego wieku.
Jak wyżej wykazano, nie jest ona też osobą całkowicie niezdolną do pracy, bowiem legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu lekkim, a samo orzeczenie pozwala na wykonywanie pracy lekkiej.
Trafnie w tej sytuacji organy rozpoznające sprawę uznały, że skarżąca nie spełnia określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, przesłanek do przyznania jej zasiłku stałego. W tej sytuacji zaskarżone orzeczenie uznać należy za prawidłowe.
Nadmienić przy tym trzeba, że decyzja wydana na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy, jest decyzją o charakterze związanym, co oznacza, że w razie spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie, organ administracji nie może odmówić stronie ubiegającej się o przyznanie wskazanego w nim świadczenia, lecz ma obowiązek je przyznać. W razie jednak niespełnienia przez stronę przesłanek określonych w tym przepisie, organ nie może świadczenia przyznać, nawet wówczas, gdy ubiegający się o nie znajduje się w najbardziej trudnej sytuacji materialnej.
Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Orzeczenie o kosztach, zawarte w punkcie drugim wyroku wydano w oparciu o przepis art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).
LS