Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki Komandytowo – Akcyjnej z siedziba w S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej.
Stan faktyczny niniejszej sprawy jest następujący:
Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] ustalił na rzecz gminy opłatę adiacencką w wysokości 54.600 zł i zobowiązał do jej zapłaty "A" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Spółkę komandytowo - akcyjną z siedzibą w S., jako właściciela nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B 199/205, oznaczonej (przed podziałem) jako działka ewidencyjna 162/27, obręb [...], o powierzchni 13.799 m2, uregulowanej w księdze wieczystej [...], z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej jej podziałem na działki: 162/48,162/49,162/50. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 98a ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r. nr 102, poz. 651 ze zm., dalej jako: "u.g.n.").
Kwestionując tę decyzję Spółka wniosła odwołanie do organu drugiej instancji domagając się uchylenia w całości decyzji Prezydenta Miasta Ł. i przekazania sprawy do sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.
Przywołaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy kwestionowane w odwołaniu rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W skardze do sądu administracyjnego "A" Spółka Akcyjna (dawniej "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowo – Akcyjna) z siedziba w S. wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. wskazała na naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia.
W treści pisma z dnia 18 sierpnia 2014r. strona skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju w drodze decyzji administracyjnej postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego K. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w treści pisma z dnia [...] wniosło o odrzucenie wniosku uznając, iż wynik postępowania w zakresie odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego sporządzającego operat szacunkowy w sprawie, pozostaje bez wpływu na ustalenie opłaty adiacenckiej.
Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 19 września 2014r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymując wniosek o zawieszenie postępowania wyjaśnił, iż rzeczoznawca został ukarany karą dyscyplinarną w postaci upomnienia. Decyzja w tym przedmiocie nie jest ostateczna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z regulacją art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – w skrócie: "P.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej.
W sprawie nie ulega wątpliwości, iż toczy się przed właściwym organem – Komisją Odpowiedzialności Zawodowej w Ministerstwie Infrastruktury i Rozwoju postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego, który sporządził operat szacunkowy na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej w sprawie niniejszej. Z informacji przekazanych przez pełnomocnika strony skarżącej wynika, iż decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] w stosunku do rzeczoznawcy zastosowano karę dyscyplinarną w postaci upomnienia. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie jest ostateczne, a rzeczoznawca ma prawo złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W tak ustalonym stanie faktycznym sąd uznał, iż postępowanie dyscyplinarne wszczęte przeciwko rzeczoznawcy majątkowemu, które to postępowanie nie zostało jeszcze ostatecznie zakończone, stanowi podstawę do zawieszenia postępowania określoną w art. 125 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Stanowisko w tym zakresie potwierdza także określony w art. 178 ust. 2 u.g.n. katalog kar dyscyplinarnych, które mogą być orzeczone z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego. Niewątpliwie, Komisja Odpowiedzialności Zawodowej w postępowaniu wyjaśniającym dotyczącym odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego nie bada operatu szacunkowego, ale ocenia, czy przy sporządzaniu tego operatu rzeczoznawca postępował zgodnie z dyrektywą wynikającą z art. 175 u.g.n., co przekłada się na dokonywaną w postępowaniu sądowoadministracyjnym ocenę przygotowanego przez rzeczoznawcę operatu. Zgodnie bowiem z treścią art. 175 u.g.n. rzeczoznawca majątkowy jest zobowiązany do wykonywania czynności zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz z zasadami etyki zawodowej, kierując się zasadą bezstronności w wycenie nieruchomości.
Konkludując, wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w zakresie odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego, który przygotował na potrzeby niniejszej sprawy operat szacunkowy stanowiący podstawę ustalenia opłaty adiacenckiej, której wymierzenie jest przedmiotem sporu, mając wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej jest podstawą do zawieszenia postępowania na mocy art. 125 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, sąd na mocy przepisu art. 125 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
LP