Uzasadnienie
W dniu 22 stycznia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu skarga I. S. i G. S. na uchwałę Rady Gminy Nowosolna z dnia 13 czerwca 2005 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Nowosolna. Do skargi załączony został dokument pełnomocnictwa oraz dowód uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 150zł.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 25 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżących został wezwany do uzupełnienia wpisu sądowego, poprzez uiszczenie kwoty 150zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, powyższe wezwanie pełnomocnik skarżących odebrał w dniu 1 lutego 2016 r.
W piśmie procesowym z dnia 11 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżących wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia brakującej części wpisu sądowego. Pełnomocnik podkreślił, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżących, gdyż korespondencja z sądu zawierająca zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego została doręczona do Kancelarii Radcy Prawnego J. G. mieszczącej się pod tym samym adresem w Ł. na Pl. A, w dniu 1 lutego 2016 r. Zdaniem pełnomocnika świadczy o tym stempel przystawiony na kopercie sądu. Pełnomocnik podkreślił, iż korespondencja została mu przekazana przez pracownika Kancelarii Radcy Prawnego J. G. dopiero w dniu 11 lutego 2016 r. Dodał, iż z wyjaśnień pracownika wynika, iż prawdopodobnie z uwagi na dużą ilość przesyłek sądowych omyłkowo list z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi po jego odebraniu od doręczyciela uznano za korespondencję kierowaną do radcy prawnego J. G. i nie nadano mu dalszego biegu, w tym nie stwierdzono niewłaściwości adresata.
Następnie, prawdopodobnie stwierdzając, iż radca prawny J. G. nie jest adresatem listu, odłożono go w celu przekazania radcy prawnemu A. D., po czym zapomniano. Dopiero w dniu 11 lutego 2016 r. pracownik sekretariatu odnalazł powyższy list zauważywszy, że jest adresowany do radcy prawnego A. D. i przekazał korespondencję. Dodatkowo pełnomocnik skarżących podniósł, iż dotychczas nie miała miejsca taka sytuacja, w której pracownik Kancelarii Radcy Prawnego J. G. odbierając korespondencję grzecznościowo w czasie jej nieobecności w kancelarii, nie przekazałby tej korespondencji niezwłocznie, czy też aby list zaginął. Opisana sytuacja była prawdopodobnie wynikiem odebrania w dniu 1 lutego 2016 r. i w dniach następnych dużej ilości korespondencji i niedopatrzeniem ze strony pracowników Kancelarii Radcy Prawnego J. G., iż rzeczywiście odbierają korespondencję, która jest kierowana do innej kancelarii mieszczącej się pod tym samym adresem.
Kończąc pełnomocnik oświadczył, iż prowadzi kancelarię jednoosobową i pracownicy Kancelarii Radcy Prawnego J. G. nie są jej pracownikami i nie ponosi odpowiedzialności za ich działania, w związku z tym nie było prawidłowego doręczenia korespondencji. Wobec powyższych wyjaśnień pełnomocnik wniósł o przywrócenie terminu wobec braku zawinienie w uchybieniu terminu. Dodał, iż brakująca część wpisu sądowego została uiszczona w dniu 11 lutego 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi musi jednak spełniać warunki formalne określone w art. 87 § 1-4 p.p.s.a., a zatem po pierwsze pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Po drugie we wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Po trzecie równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Podkreślić należy, iż przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej uzależnione jest od kryterium braku winy. Chodzi o to, że strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2010r., sygn. akt II GZ 223/10 – dostępne, jak i pozostałe orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przy czym co istotne, w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika – jak w niniejszej sprawie - to przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika, który dopuszczając się negatywnych zaniedbań oraz uchybień swoim działaniem działa bezpośrednio na szkodę mocodawcy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, sąd musi mieć na uwadze działania pełnomocnika.
Dodatkowo, gdy jest to pełnomocnik profesjonalny, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu (również przy ocenie formalnych aspektów wniosku) należy uwzględniać wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika (postanowienie NSA z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt II GZ 523/14).
W świetle powyższych uwag, w ocenie sądu nie sposób dać wiary argumentom profesjonalnego pełnomocnika skarżących, iż uchybienie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego nastąpiło bez winy strony. Pełnomocnik skarżących wyjaśnia, iż prowadzi jednoosobową kancelarię, nie ma współpracowników co za tym wszystkie czynności podejmuje osobiście. Przy czym działalność swoją prowadzi pod tym samym adresem co inny radca prawny i m.in. z tego powodu korespondencja z sądu nie dotarła do właściwego adresata. Zdaniem sądu pełnomocnik skarżących jako podmiot profesjonalny miał obowiązek zorganizowania swego biura w sposób zapewniający sprawne funkcjonowanie i kontakty z interesantami czy też osobami doręczającymi korespondencję. Tym bardziej, iż jak sam podnosi pod tym samym adresem mieszczą się dwie różne kancelarie, dwóch różnych radców prawnych. W tej sytuacji pełnomocnik winien tak zorganizować swoje biuro, aby do tego rodzaju pomyłek w doręczeniu korespondencji, nie dochodziło.
Nadto zwrócić trzeba uwagę, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania do uzupełnienia wpisu sądowego widnieje pieczątka Kancelarii Radcy Prawnego A. D. i pieczątka imienna "K. N.", która potwierdziła odbiór przesyłki. Oznacza to, iż osoba, która odebrała korespondencję dysponowała pieczęcią Kancelarii Radcy Prawnego A. D., trudno w tej sytuacji uwzględnić argumenty pełnomocnika skarżących, iż osoba, która odebrała przesyłkę nie była upoważniona do tej czynności. W przeciwnym razie, skoro – jak stara się wywieść pełnomocnik – osoba ta jest pracownikiem drugiej kancelarii, ani nie jest upoważniona do odbioru w jej imieniu korespondencji, to na jakiej podstawie, w ramach jakich uprawnień posługiwała się oficjalną pieczątką Kancelarii Radcy Prawnego A. D..
Zdaniem sądu, w tak ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy stwierdzić należy, iż pełnomocnik skarżących w niedostateczny sposób zadbał o prawidłowe kontakty swej firmy z osobami z zewnątrz, w tym osobami doręczającymi do kancelarii korespondencję. W konsekwencji, w warunkach niniejszej sprawy nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu do dokonania czynności nastąpiło bez winy skarżących. W tej sytuacji uzasadnione jest rozstrzygnięcie o odmowie przywrócenia uchybionego terminu, o czym sąd orzekł stosownie do art. 86 § 1, § 3 i art. 87 § 2 p.p.s.a. a.bł.