Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej zezwalającej na usunięcie drzew.
Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] znak: [...] Prezydent Miasta Ł. zezwolił M. N. na usunięcie 9 sztuk żywotników z terenu posesji przy ul. A w Ł. (działka nr 708/5).
Pismem z dnia 22 września 2014r. pełnomocnik J.B. wniósł o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej powoływanej jako "K.p.a.", zarzucając skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie z pominięciem J. i K.B., będących współwłaścicielami działki położonej w Ł. przy ul. A, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], bez udziału których przeprowadzono postępowanie administracyjne w przedmiocie udzielenia zgody na wycięcie drzew znajdujących się na tej nieruchomości.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej wyżej wskazanej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] znak: [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie występuje żadna z przesłanek negatywnych stwierdzenia nieważności decyzji, o których mowa w art. 156 § 2 K.p.a. Wyjaśnił, że granice w jakich strona żąda wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie są dla organu wiążące. W związku z tym, odnosząc się do przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. stwierdził, że Prezydent Miasta Ł. był organem właściwym rzeczowo i miejscowo do rozpatrzenia sprawy w przedmiocie zezwolenia na wycięcie drzew w myśl art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627), dalej powoływanej jako "u.o.p". W zakresie przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a organ uznał, że decyzja została wydana w oparciu o normy powszechnie obowiązującego prawa, w szczególności w oparciu o wskazane w jej podstawie prawnej przepisy u.o.p.
Zdaniem Kolegium art. 83 ust. 1 u.o.p. wywołuje liczne wątpliwości interpretacyjne, w szczególności dotyczące sytuacji, gdy nieruchomość, na której rosną drzewa objęte wnioskiem o zezwolenie na usunięcie, stanowi przedmiot współposiadania/współwłasności. Poza tym na gruncie rzeczonego przepisu zachodzi konieczność odwołania się do pojęcia "posiadacza" zdefiniowanego w innym akcie prawnym, tj. w art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.c".
Dalej organ wskazał, że współwłaścicielami nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A byli zarówno w chwili złożenia wniosku, jak i aktualnie: małżeństwo K. i J. B. (wspólność ustawowa majątkowa małżeńska - udział 1/2) oraz M.F.N. (udział 1/2). Ugodą z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt [...] (obowiązującą w chwili złożenia wniosku) współwłaściciele zgodnie oświadczyli m. in., iż dokonują podziału do korzystania wspólnej nieruchomości gruntowej stanowiącej dotychczas działkę nr 708, w ten sposób, że M. F.N. korzystać będzie z działki nr 708/5 o pow. 228 m2 (działka 708 została podzielona na działki 708/3, 708/4 i 708/5). Kolegium wskazało, że zezwolenie nr [...] Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2010r. znak: [...] obejmowało drzewa rosnące przy granicy (na terenie) działki nr 708/5. Fakt posiadania przez M. N. działki nr 708/5 organ I instancji ustalił w oparciu o ewidencję gruntów oraz mapy z przebiegiem granic załączonej do wniosku oraz informacją o tym, iż w dniu 7 czerwca 2008r. uzgodniono przebieg granic do wyłącznego użytkowania. W ocenie Kolegium zatem nie sposób uznać, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia któregokolwiek ze zastosowanych przepisów w sprawie, w szczególności przepisu art. 83 ust. 1 u.o.p.
Podsumowując Kolegium wskazało, że zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy nie daje również podstaw do przyjęcia, iż kontrolowana decyzja jest dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 pkt 3-7 K.p.a. W ocenie organu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, iż decyzję skierowano do osoby niebędącej stroną w sprawie, bowiem jedynym adresatem decyzji był M. N., czyli strona postępowania. Zaś pominięcie pozostałych współwłaścicieli może stanowić ewentualnie przesłankę wznowienia postępowania.
W terminie prawem przewidzianym z wnioskami o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpili K. B. oraz J. B. K. B. podniosła, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] znak: [...] została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności:
- a) art. 7 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego i niewzięcie pod uwagę, że nieruchomość stanowi współwłasność i wymagana była zgoda pozostałych współwłaścicieli na usunięcie krzewów;
- b) art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niezbadanie wszechstronnie sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, zwłaszcza w aspekcie tego, że wnioskodawca działał bez zgody i przeciwko pozostałym współwłaścicielom nieruchomości;
- c) art. 107 § 1 K.p.a. z uwagi na brak uzasadnienia w treści decyzji faktycznych i prawnych podstaw poprzez brak wyjaśnienia, czy wnioskodawca był uprawniony do złożenia wniosku i uzyskania zezwolenia.
W konkluzji wniosła o ponowne rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] nr [...] i wstrzymanie wykonania tejże decyzji.
Z kolei J. B. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powołał się na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmówienie stwierdzenia nieważności decyzji, w sytuacji wydania jej z naruszeniem art. 83 ust. 1 u.o.p., gdy wniosek o zezwolenie na usunięcie żywotników z terenu posesji został złożony przez osobę niebędącą jej wyłącznym posiadaczem, gdyż przedmiotowa nieruchomość pozostaje we współposiadaniu J. i K. B. Poza tym wnioskodawca wskazał na naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a poprzez jego niezastosowanie i odmówienie stwierdzenia nieważności decyzji, w sytuacji skierowania jej do osoby niebędącej stroną w sprawie z pominięciem J. B. oraz K. B., będących właścicielami działki nr 708/5, w obrębie [...] położonej przy ul. A w Ł., dla której Sąd Rejonowy dla Ł.-Ś. w Ł. prowadzi księgę wieczystą za nr [...], bez udziału których przeprowadzono postępowanie administracyjne w przedmiocie udzielenia zgody na wycięcie drzew znajdujących się na tej nieruchomości.
W związku z powyższym wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2010r. w przedmiocie zezwolenia na wycięcie żywotników z posesji przy ul. A w Ł. oraz o wstrzymanie wykonania w/w decyzji z uwagi na uprawdopodobnienie, iż jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.
Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpoznaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podkreślił, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, przy czym chodzi o sytuacje, gdy przekroczenie prawa ma charakter jasny i niedwuznaczny. Organ ponownie rozpoznający sprawę podzielił argumentację wyrażoną w decyzji z dnia [...] nr [...] odnośnie wątpliwości interpretacyjnych co do art. 83 u.o.p. Organ podkreślił, że w stanie faktycznym sprawy mamy do czynienia z sytuacją, gdzie zgodnie z księgą wieczystą nr [...] współwłaścicielami nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, byli zarówno w chwili złożenia wniosku, jak i aktualnie: małżeństwo K. i J. B. - udział 1/2 oraz M. F. N. - udział 1/2.
Ugodą z dnia 6 lutego 2009r. sygn. akt [...] współwłaściciele oświadczyli m. in., iż dokonują podziału do korzystania ze wspólnej nieruchomości gruntowej stanowiącej dotychczas działkę nr 708, w ten sposób, że M. F. N. korzysta z działki nr 708/5 o pow. 228 m2. Organ wyjaśnił, że zezwolenie nr [...] Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] obejmowało natomiast drzewa rosnące przy granicy (na terenie) działki nr 708/5.
Z uwagi na powyższe w ocenie organu rozpoznającego ponownie sprawę trudno jest uznać, że Prezydent Miasta Ł. naruszył art.83 ust. 1 u.o.p. w sposób rażący. Kolegium stwierdziło, że M. N. jest stroną postępowania o wycięcie drzew, a organ pominął pozostałych współwłaścicieli, co jedynie może stanowić przesłankę wznowienia postępowania a nie stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 107 § 1 K.p.a. podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ wskazał, że w treści decyzji Kolegium z dnia [...] nr [...] został dokładnie opisany stan faktyczny sprawy i został on przeanalizowany. Zdaniem Kolegium w świetle treści ugody z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt [...] braki postępowania nie można uznać za rażące, a wnioskodawca był uprawniony do złożenia wniosku.
Podsumowując Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek, o której mowa w art. 156 § 1 K.p.a., a w szczególności w pkt 2 i 4 tegoż przepisu, co powoduje, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] wniosła K. B. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:
- a) art. 7 K.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności, w szczególności następujących:
- - na działce M. N. prowadzona jest uciążliwa działalność - skup złomu bez zgody i akceptacji pozostałych współwłaścicieli;
- - żywotniki zasadzone zostały w 2000 r., a więc przed wydzieleniem współwłasności wzdłuż ogrodzenia z siatki, które M. N. postawił przed 1999 r.;
- - M. N. nigdy nie kwestionował faktu, że zostały posadzone żywotniki;
- - w protokole zniesienia współwłasności z 6 lutego 2009r. dla Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. w pkt 3 ugody widnieje zapis "strony zgodnie oświadczają, że ugoda niniejsza wyczerpuje ich wzajemne roszczenia z tytułu dotychczasowego posiadania nieruchomości wspólnej, wydatków i nakładów na nieruchomość wspólną";
- - strony zawarły umowę z dnia 25 października 2009r., która mówi o oddaniu państwu B. do wyłącznego użytkowania spornej części działki (708/5);
- - M. N. chce budować ogrodzenie, a ma prawo przechodu przez część działki należącej do państwa B., co może spowodować wygaśnięcie tego prawa;
nieustosunkowanie się do całego pisma K. B. z dnia 7 kwietnia 2015r. zawierającego zastrzeżenia i uwagi do projektu budowlanego;
pominięcie faktu, że jedynymi i faktycznymi posiadaczami żywotników są państwo B., gdyż M. N. nie przebywa na wspólnej nieruchomości;
art. 8 i 9 K.p.a. poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do obywateli oraz świadomość prawną, co doprowadziło do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki zezwalające na wycięcie żywotników, podczas gdy organ w żaden sposób nie odniósł się do twierdzeń pozostałych uczestników;
art. 11 K.p.a. poprzez lakoniczne wskazanie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy;
art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie zarzutów oraz wniosków zgłoszonych przez stronę i odniesienie się jedynie do twierdzeń jednej ze stron;
art. 107 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie dokładnie jaka podstawa materialno- prawna legła u źródła wnioskowania, iż zaistniały stan faktyczny, choć niekompletny, wyczerpuje daną normę prawną;
art. 138 § 1 pkt. 2 i 3 oraz § 2 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie decyzji w mocy podczas gdy istniały podstawy do chociażby uchylenia decyzji do ponownego rozpoznania.
Nadto skarżąca powołała się na błąd w ustaleniach faktycznych, wskazując, że dopiero po prawidłowym ustaleniu przez organ oraz przedstawieniu w uzasadnieniu decyzji stanu faktycznego strona będzie mogła się do niego odnieść. Na obecnym etapie można jedynie stwierdzić błędy w procedowaniu. Zdaniem strony ustalenia faktyczne są niekompletne a nadto, że już na tym etapie rysuje się niekonsekwencja w toku rozumowania organu.
K. B. powołała się również na naruszenie norm prawa materialnego, tj. art. 83 ust. 1 u.o.p. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że organ nie naruszył wskazanego przepisu w sposób rażący.
W uzasadnieniu skargi K.B. podkreśliła, że popiera w pełni argumentację przedstawioną we wniosku z dnia 5 lutego 2015r. Dodatkowo wskazała, że w jej ocenie organ zupełnie pomija kwestię, iż M. N. nie jest posiadaczem żywotników objętych wnioskiem. Organ winien ustalić tę okoliczność, chociażby przesłuchując pozostałych uczestników z czego wynika niezaprzeczalny fakt, iż M. N. nie przebywa w ogóle na terenie nieruchomości, której jest współwłaścicielem, co pośrednio wynika z faktu, że przyjmuje nieprzerwanie korespondencję pod innym adresem.
Poza tym skarżąca podniosła, że z treści ugody, na którą powołuje się organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji wynika, że ugoda wyczerpuje wszelkie roszczenia dotychczasowego posiadania, które w ocenie strony do dnia dzisiejszego się nie zmieniło. Powyższe oznacza, że M. N. miał wyłączoną możliwość kierowania roszczeń przeciwko państwu B. K.B. podniosła, że organ w żadnym momencie nie odnosi się do przedstawionego wywodu dotyczącego regulacji prawa cywilnego, tj. art.. 199 i 201 K.c., co również stanowi przejaw nierozpatrzenia sprawy w pełnym zakresie i pominięcie stanowiska strony skarżącej.
Końcowo autorka skargi podkreśliła, że nie poinformowano skarżącego o czynnościach postępowania, co uniemożliwiło prawidłową ochronę interesów przez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z uwagi na powyższe wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie organowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego określających prawa i obowiązki stron oraz przepisów postępowania regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej.
Na wstępie wskazać trzeba, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję własną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zezwolenia na usunięcie żywotników z terenu posesji.
Zaskarżona decyzja została wydana w ramach jednego z postępowań nadzwyczajnych, w toku którego organ administracji bada jedynie, czy kwestionowana decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a.
W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Z tego też powodu wykładnia przesłanek stwierdzenia nieważności winna mieć charakter ścisły. Nie każdy zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą wzruszenia decyzji w trybie, o którym mowa. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga więc bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w art. 156 § 1 K.p.a.
Podkreślić również trzeba, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie zmierza do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, która była już rozstrzygnięta decyzją ostateczną, lecz do wyeliminowania z obrotu prawnego aktów dotkniętych kwalifikowaną wadliwością. Nie jest dopuszczalna w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ocena innych zagadnień, a w szczególności organ nadzorczy nie może rozstrzygać co do zasady zagadnień stanowiących przedmiot postępowania w trybie zwykłym. Ocenia się jedynie legalność rozstrzygnięcia w świetle obowiązujących w dacie jego wydania przepisów w odniesieniu do ustalonego wówczas stanu faktycznego.
W sprawie niniejszej postępowanie zostało wszczęte na skutek złożenia przez J. B. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o przesłankę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie z jednoczesnym pominięciem współwłaścicieli działki nr 708/5. W toku postępowania J. i K.B. podnosili również zarzut wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na usunięcie żywotników z rażącym naruszeniem prawa w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
Przypomnieć należy, że stosownie do art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Wada, o której mowa, zachodzić będzie wówczas, gdy podmiot, do którego skierowano decyzję, nie miał przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a., a mimo to został przez organ administracji publicznej potraktowany jako strona tegoż postępowania. Inaczej mówiąc z wadliwością decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania (vide wyroki NSA: z dnia 24 maja 2007r., II GSK 400/06, LEX nr 351135: z dnia 18 czerwca 2008r., II OSK 674/07, LEX nr 467518; z dnia 15 września 2011r., II OSK 1347/10, LEX nr 1069001).
Odnosząc powyższą przesłankę do stanu faktycznego sprawy wyjaśnić należy, że art. 83 ust. 1 u.o.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień [...] stycznia 2010r. stanowił, że usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem - do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. Wskazać należy, że zgodnie z księgą wieczystą nr [...] współwłaścicielami nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, byli zarówno w chwili złożenia wniosku, jak i w dacie wydawania decyzji małżonkowie K. i J.B. oraz M.F.N. Adresatem decyzji zezwalającej na usunięcie żywotników stał się wyłącznie M. N. Zatem – w ocenie Sądu – przedmiotowej decyzji nie można uznać za skierowanej do osoby niebędącej stroną w sprawie, bowiem M. N. jako wnioskujący o wydanie zezwolenia na wycięcie żywotników i współwłaściciel nieruchomości, której dotyczyła decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2010r., był stroną postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. Co istotne w dniu złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew tj. w dniu 25 września 2009r.
M. N. był również posiadaczem nieruchomości na mocy obowiązującej wówczas ugody z dnia 6 lutego 2009r., w oparciu o którą dokonano między innymi podziału do korzystania wspólnej nieruchomości gruntowej stanowiącej dotychczas działkę numer 708 w ten sposób, że M. N. miał korzystać z działki nr 708/5. W tej sytuacji nawet fakt ewentualnego pominięcia w postępowaniu K. i J.B. jako pozostałych współwłaścicieli nieruchomości w żadnym razie nie oznacza, że decyzja została skierowana do niewłaściwego podmiotu.
Stwierdzić również należy, że zarzut wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nie zasługuje na aprobatę. W tym miejscu należy wyjaśnić, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może zostać zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustawionym w przepisie, jak również wówczas gdy, wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub nałożono obowiązki lub też odmówiono ich nadania.
Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani zmiana interpretacji prawa (vide: wyroki NSA: z dnia 12 września 2012r. w sprawie I OSK 1107/11; z dnia 17 kwietnia 2012r. w sprawie II OSK 146/11; z dnia 27 marca 2012r. w sprawie II OSK 2449/10; z dnia 18 grudnia 2008r. w sprawie II OSK 972/07; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 kwietnia 2010r. w sprawie II SA/Bk 58/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu przepis art. 83 ust. 1 u.o.p. stanowiący podstawę kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji budzi pewne wątpliwości interpretacyjne zwłaszcza w sytuacji, gdy jak w stanie faktycznym niniejszej sprawy, nieruchomość na której zlokalizowane są sporne żywotniki, jest przedmiotem współwłasności. Dokonując oceny, czy w sprawie organ prawidłowo zastosował art. 83 ust. 1 u.o.p. normę prawną należy zbudować sięgając do przepisów K.c. regulujących kwestie współwłasności i posiadania.
Zatem ewentualne uchybienie w tym zakresie może stanowić jedynie naruszenie prawa niewymienione w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jako rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością postępowania, bowiem jak już wcześniej wskazano, rażąco naruszyć można tylko przepis prawa niebudzący wątpliwości interpretacyjnych, który nie wymaga wykładni prawa. W realiach niższej sprawy nie można stwierdzić, iż ewentualne przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny i oczywisty, skoro przepis art. 83 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym na dzień [...] stycznia 2010 r. nie wspominał nic na temat współposiadania czy współwłasności nieruchomości.
Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że pominięcie pozostałych współwłaścicieli działki nr 708/5, której dotyczy decyzja z dnia [...] stycznia 2010r. może stanowić jedynie przesłankę wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W postępowaniu w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzję eliminuje się z uwagi na fakt, że w samej decyzji tkwią ciężkie wady prawne, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Błędy o charakterze proceduralnym zasadniczo nie mogą stanowić podstawy wyeliminowania decyzji w trybie nieważności. Zarzut pominięcia stron w postępowaniu administracyjnym jako okoliczność stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania nie może być skutecznie podnoszony w postępowaniu nieważnościowym, co potwierdza jednolita linia orzecznictwa sądów administracyjnych (vide wyroki NSA: z dnia 3 lutego 2011r., II OSK 184/10; z dnia 6 października 2009r., II OSK 1494/08 oraz wyroki WSA w Warszawie: z dnia 11 kwietnia 2013r., VII SA/Wa 2170/12 i z dnia 17 stycznia 2012r., VII SA/Wa 1637/11 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W zakresie zarzutów autorki skargi wskazujących na naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 oraz art. 132 § 1 pkt 2 i 3 oraz § 2 K.p.a. wskazać należy, że jak już wyżej wspomniano ocena organu administracji orzekającego w postępowaniu nieważnościowym dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 K.p.a. W postępowaniu tym organ nadzoru nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie mając na uwadze zaskarżoną decyzję, kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym tryb kontroli jest zawężony, nie ma więc co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie przewidzianym dla postępowania zwykłego. W postępowaniu tym organ ogranicza się wyłącznie do poszukiwania uchybień i wadliwości, opierając się na dowodach zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu administracyjnym.
Zatem wskazane zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji koncentrujące się wokół kwestii niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i wydania rozstrzygnięcia w oparciu o niekompletny materiał dowodowy nie mogą odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku w postępowaniu nieważnościowym, w którym ocenie podlega sama decyzja i jej skutki, a nie postępowanie prowadzące do wydania tejże decyzji.
Zauważyć również wypada, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zmierza do ustalenia, czy w sprawie zaistniała którakolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. i w tym zakresie organ administracji nie jest związany treścią wniosku o wszczęcie postępowania. Prawidłowo więc organy orzekające oceniły również, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2010r. nie jest dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 5-7 K.p.a.
Podsumowując Sąd w pełni podziela stanowisko organów, iż w toku wydania decyzji zezwalającej na usunięcie drzew nie doszło do naruszenia przepisów prawa stanowiących podstawę stwierdzenia nieważności decyzji i z uwagi na powyższe orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 151 P.p.s.a. k.ż.