Wyrok WSA w Łodzi z 26 października 2016 r., II SA/Łd 686/16

Sąd

Dnia 26 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 26 października 2016 roku

Sprawa

sprawy ze skargi A Spółka z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania - oddala skargę. LS

Skład

Sędzia NSA Anna Stępień przewodnicząca, sprawozdawca
Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka
Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska
St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa protokolant

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...], znak [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu zażalenia A Spółka z o.o. z siedzibą w K. reprezentowanej przez adwokata K.A.K., uchylił postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 14 maja 2014 r. (k. 34 akt administracyjnych) Spółka A z o.o.. w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wystąpiła do Prezydenta Miasta Ł. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu B Sp. z o.o. pozwolenia na budowę hotelu na nieruchomości położonej w Ł. przy al. A nr 14, działka 84/4 i część działki 8/43 i 89/17 w obrębie [...]. Rzeczony wniosek został nadany w Urzędzie Pocztowym dnia 16 kwietnia 2013 r. i wpłynął do organu 20 kwietnia 2013 r. W jego treści wskazano, że pełnomocnik A Spółka z o.o. już "przed dniem 16 marca 2013 r." w trakcie badania akt sprawy w Wydziale Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Ł. stwierdził, że przez teren działki przeznaczonej pod hotel przy al. A nr 14 w Łodzi, objętej pozwoleniem na budowę, przebiega droga przeciwpożarowa prowadząca do budynku znajdującego się na działce 89/10 przy ul. B nr 75, pozostającej w użytkowaniu wieczystym A Spółka z o.o.

Pismem z dnia 27 maja 2013 r. Prezydent wezwał A Spółka z o.o. do sprecyzowania istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji objętej wznowieniem, nie znanych Prezydentowi oraz podania daty, kiedy wnioskodawca powziął o nich informację.

W aktach przy wezwaniu zamieszczono notatkę służbową pracowników organu (S. F., W.C. i Z.P.), że przed dniem 9 kwietnia 2013 r. przedstawiciele "nowego właściciela działki nr 9/10" (A Spółka z o.o..) zapoznali się z dokumentacją projektową dotyczącą pozwolenia na budowę hotelu przy ul. A nr 14 z dnia [...].,[...] oraz, że osoby te wykonały fotokopie niektórych rysunków, w tym projektu zagospodarowania terenu. Osobno inspektor S. F. oświadczyła, że data wizyty przedstawicieli A Spółka z o.o. została wskazana nieprecyzyjnie z uwagi na brak w aktach informacji o zaistniałej sytuacji. Niemniej jednak pracownik organu wskazała, że po wizycie kontakt z nią podjęła S. S.-D. z Kancelarii Adwokackiej adwokat K. K.. W korespondencji e-mail z dnia 9 kwietnia 2013 r. osoba ta powołała się na wcześniejszą wizytę. S.F. zaznaczyła, że pierwszego e-maila wysłano do S.S.-D. w dniu 9 kwietnia 2013 r.

Odpowiadając na wezwanie Prezydenta pismem z dnia 13 czerwca 2013 r. adwokat K.A.K. reprezentująca A Spółka z o.o. wyjaśniła, że wnioskodawca powziął informację o istotnych dla sprawy nowych okolicznościach faktycznych i nowych dowodach w trakcie badania przez pełnomocnika wnioskodawcy akt w Wydziale Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Ł. W trakcie tych czynności okazało się, że przez teren działki B Spółki z o.o., objętej pozwoleniem na budowę przebiega od wielu lat droga przeciwpożarowa prowadząca bezpośrednio do działki A Spółka z o.o. Pełnomocnik wyjaśniła, że A Spółka z o.o. nigdy wcześniej nie miała o tym informacji, jak również nie wynikało to z żadnej dokumentacji przeciwpożarowej od poprzedniego właściciela nieruchomości. Ponadto pełnomocnik wskazał też, że Prezydent w dniu wydania pozwolenia na budowę z dnia [...], [...] nie wiedział o istnieniu drogi przeciwpożarowej przechodzącej przez teren działki nim objętej. W pozwoleniu na budowę droga ta nie została w żaden sposób uwzględniona, ani zaznaczona. W końcowej części pisma z dnia 13 czerwca 2013 r. adwokat K.A.K. dodała, że informację o opisanych nowych okolicznościach faktycznych i nowych dowodach A Spółka z o.o. powzięła 16 kwietnia 2013 r., kiedy pełnomocnik spółki udała się do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Ł. w celu zbadania aktualnej sytuacji związanej z uzyskanym przez B Spółka z o.o. pozwoleniem na budowę.

Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 149 § 3, art. 148 § 1 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., odmówił A Spółka z o.o. wznowienia postępowania zakończonego własną ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...].

W jego uzasadnieniu Prezydent przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie – wskazując na art. 148 § 1 k.p.a. – zauważył, że w oparciu o notatki służbowe pracowników organu oraz wydruki e-maili z dnia 9 kwietnia 2013 r. S. F. do reprezentującej A Spółka z o.o. S.S.-D. można wyprowadzić wniosek, iż spółka wnioskująca o wznowienie postępowania dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia przed dniem 16 kwietnia 2013 r. Taką ocenę sprawy potwierdza także treść samego wniosku, gdzie wskazano, że przedstawiciel A Spółka z o.o. zapoznał się z aktami sprawy pozwolenia na budowę "przed 16 kwietnia 2013 r.".

Zdaniem organu spółka wnioskująca o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] nr [...] uchybiła terminowi z art. 148 § 1 k.p.a. Dowiedziała się bowiem o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania przed 16 kwietnia 2013 r., natomiast wniosek o wznowienie złożono dopiero dnia 16 maja 2013 r., to jest z naruszeniem miesięcznego terminu.

Ubocznie organ zasygnalizował, że kwestia drogi pożarowej do działki wnioskodawcy była znana organowi wydającemu pozwolenie na budowę. Kwestia ta była bowiem przedmiotem odwołania Spółki C sp. z o.o. – poprzedniego użytkownika wieczystego działki 89/10 od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. Rozpoznające odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odniosło się do tej kwestii w decyzji z dnia [...] nr [...], a obie wymienione decyzje znalazły się w aktach sprawy pozwolenia na budowę.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka A z o.o. zarzuciła organowi nierozważenie wszystkich okoliczności faktycznych istniejących w chwili orzekania. Okoliczności te dotyczą drogi pożarowej do działki 89/10, której Spółka jest użytkownikiem wieczystym. Według pełnomocnika Spółki błędne jest stanowisko organu o niedochowaniu terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, a to z tego względu, że o możliwości istnienia drogi przeciwpożarowej na przedmiotowym gruncie pełnomocnik wnioskodawcy dowiedział się w dniu 16 kwietnia 2013 r. i od tej daty należało liczyć jednomiesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Przed tą datą żadne dowody zebrane zarówno w sprawie dotyczącej warunków zabudowy jak i pozwolenia na budowę nie wskazywały w żaden sposób na fakt posiadania przez wnioskodawcę wiedzy na temat nowych okoliczności nieznanych dotąd organom, a dotyczących drogi pożarowej. Jednocześnie pełnomocnik zaprzeczył jakoby wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania powziął przed dniem 16 kwietnia 2013 r.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 148 § 1 k.p.a., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wnioskodawca wskazał jako podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta z dnia [...] nr [...] przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który jest przesłanką wznowienia, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Wojewoda stwierdził następnie, że dla przesłanek zawartych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., za wyjątkiem pkt 4 k.p.a., pierwsza faza postępowania sprowadza się do oceny, czy został dochowany termin do wniesienia wniosku, czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę oraz czy we wniosku wykazano podstawy wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., bądź w art. 145a k.p.a.

Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że wniosek o wznowienie pochodzi od strony postępowania, jednak organ pierwszej instancji uznał, że wnioskodawca nie dochował terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. Wojewoda podkreślił, że organ ma obowiązek z urzędu podejmować wszelkie czynności, które zmierzają do zebrania wszystkich dostępnych materiałów oraz ma prawo i obowiązek żądać od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem z art. 148 § 1 k.p.a. wynika wprost, iż liczy się dzień, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach, a nie dzień, w którym miała taką możliwość. Jednocześnie Wojewoda zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajduje się notatka spisana przez przedstawiciela pełnomocnika wnioskującego – S.S.D., iż zapoznała się z aktami sprawy w dniu 16 kwietnia 2013 r. W dniu przeglądania akt sprawy została zatem jedynie stworzona możliwość powzięcia przez stronę wiadomości o okolicznościach, które stanowią przyczynę wznowienia, ale nie dowodzi to, że strona z tej możliwości skorzystała. Zatem należało wezwać wnioskodawcę do przedłożenia dowodu lub złożenia oświadczenia na tę okoliczność. Zdaniem Wojewody Prezydent ograniczył się do wezwania wnioskodawcy na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. do określenia daty w jakiej dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia bez umożliwienia złożenia oświadczenia na tę okoliczność. Data wskazywana przez stronę jest datą zapoznania się z dokumentacją i nie może stanowić przesłanki badania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wojewoda przyznał, że po stronie zainteresowanego leży udowodnienie terminu, o którym mowa, jednak organ jak najbardziej precyzyjnie i za pomocą wszelkich przewidzianych prawem środków powinien przyczynić się do jego bezspornego określenia. Według Wojewody zgromadzony w sprawie materiał dowody nie potwierdza faktu, że w sprawie zachodzi negatywna przesłanka uchybienia terminu. Wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia treści e-maili pomiędzy inspektorem prowadzącym a przedstawicielką pełnomocnika wnioskującej nie dyskredytują daty wskazanej przez tą ostatnią osobę. Zdaniem Wojewody powyższe pozwala na stwierdzenie, że Prezydent naruszył art. 149 § 3 k.p.a. w związku z art. 148 § 1 k.p.a. oraz art. 6 k.p.a., art. 8 i art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka B z o.o. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych i zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

• art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w rezultacie uznanie, że Spółka A z o.o.. jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., legitymowaną do złożenia podania o wznowienie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę udzielonego skarżącej Spółce oraz błędne uznanie, iż został zachowany 1-miesięczny termin do złożenia podania w rozumieniu art. 148 § 1 k.p.a.;
• art. 136 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, co do okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania;
• art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w szczególności poprzez niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia dowodów, na których organ oparł się wydając zaskarżone postanowienie oraz faktów, które uznał za udowodnione.

Zdaniem Spółki B. z o.o. Spółka A z o.o. jako użytkownik wieczysty nieruchomości położonej przy ul. B nr 75 nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, którego budowę realizować ma Spółka B z o.o. Nie ma zatem wątpliwości, iż Spółka A z o.o. nie oparła podania o wznowienie postępowania na żadnym konkretnym przepisie prawa materialnego, dającym jej przymiot strony.

Ponadto, we wniosku o wznowienie postępowania i dalszych czynnościach błędnie dowodzono faktu powzięcia wiadomości przez pełnomocnika Spółka A z o.o., a nie przez samą Spółkę, bowiem skuteczne jest "dowiedzenie się" wcześniejsze, tj. przez Spółkę. Co więcej, sama wnioskodawczyni we wniosku o wznowienie postępowania potwierdziła uzyskanie wiedzy o okoliczności stanowiącej - jej zdaniem - podstawę wznowienia postępowania przed dniem 16 kwietnia 2013 r. Późniejsza próba uprawdopodobniania, a nie dowodzenia, iż termin został jednak zachowany i polemika z własnym stanowiskiem powinny być ocenione negatywnie i skutkować nieuwzględnieniem wniosku.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 136 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. strona skarżąca wskazała, iż fakt, czy wnioskująca posiada przymiot strony nie został objęty przez organ odwoławczy dodatkowym postępowaniem wyjaśniającym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 327/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody [...].

Na wstępie uzasadnienia wyroku sąd stwierdził, że zostało ono podjęte z istotnym naruszeniem przepisów art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 148 § 1 k.p.a., art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Sąd wyjaśnił następnie, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Obowiązek badania, czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie spoczywa na organach obu instancji.

Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie Spółki A z o.o. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem wnioskowała o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta z dnia [...] nr [...] Jako podstawę prawną wznowienia strona powołała przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Tą nową okolicznością istniejącą w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a nieznaną organowi orzekającemu miał być fakt, że przez teren działki przeznaczonej pod hotel przy al. A nr 14 w Ł. przebiega droga przeciwpożarowa prowadząca do budynku znajdującego się na działce Spółka A z o.o. przy ul. B nr 75.

Sąd podkreślił, że wspomniany wniosek został nadany pod adresem organu za pośrednictwem poczty w dniu 16 maja 2013 r., zaś w jego treści pełnomocnik Spółki stwierdził jednoznacznie, że "przed dniem 16 kwietnia bieżącego roku pełnomocnik Spółka A z o.o. z siedzibą w K. w celu zbadania aktualnej sytuacji dojazdu między innymi pożarowego do planowanej inwestycji opisanej w kwestionowanym pozwoleniu na budowę – zapoznał się z dokumentacją i aktami sprawy w Urzędzie Miasta Ł. w Wydziale Architektury i Urbanistyki.

W wyniku analizy akt sprawy stwierdzono, iż organ udzielający pozwolenia budowlanego pominął istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, które istniały w dniu wydania decyzji, a zostały pominięte przez organ z przyczyn nieznanych wnioskodawcy. W trakcie badania akt okazało się bowiem, że przez teren działki przeznaczonej pod inwestycję (hotel), zlokalizowanej przy al. A nr 14, objętej w/w pozwoleniem na budowę przebiega droga przeciwpożarowa prowadząca do budynku znajdującego się na działce wnioskodawcy nr 89/10, przy ul. B nr 75".

Sąd stwierdził, że z tak zaprezentowanego stanowiska co do określenia terminu dowiedzenia się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania pełnomocnik wnioskodawcy wycofał się udzielając odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 27 maja 2013 r., podnosząc tym razem w piśmie z dnia 13 czerwca 2013 r., że "wnioskodawca powziął informacje o istotnych dla sprawy nowych okolicznościach faktycznych i dowodach w dniu 16 kwietnia 2013 r., kiedy to pełnomocnik wnioskodawcy udał się do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Ł. w celu zbadania aktualnej sytuacji związanej z uzyskanym przez Spółkę B z o.o. prawomocnym pozwoleniem na budowę".

Według składu orzekającego w aktach administracyjnych sprawy znajduje się potwierdzenie z dnia 16 kwietnia 2013 r. o zapoznaniu się z aktami sprawy nr [...] (sprawy zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę) przez aplikanta adwokackiego S.S.-D. w imieniu mecenas K.A.K. Sąd skonfrontował ten dokument z treścią załączonych doń dwóch notatek służbowych z dnia 9 kwietnia 2013 r. oraz treścią korespondencji elektronicznej prowadzonej pomiędzy pracownikiem organu a pełnomocnikiem wnioskodawcy. Jedna z notatek została sporządzona i podpisana przez osobę prowadzącą postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę inspektor S.F. oraz inspektorów W.C. i Z. P. Wynika z niej, że przed dniem 9 kwietnia 2013 r. przedstawiciele nowego właściciela działki 89/10 przy ul. B nr 75 zapoznali się z dokumentację projektową dotyczącą pozwolenia na budowę hotelu przy ul. A nr i sporządzili fotokopię niektórych rysunków, w tym projekt zagospodarowania terenu.

Z kolei drugą notatkę sporządziła inspektor S. F., wskazując iż powyższa data określona jest nieprecyzyjnie ze względu na brak w aktach informacji o zaistniałej sytuacji. Po wspomnianej wizycie kontakt z osobą sporządzającą notatkę nawiązała S.S.-D. z Kancelarii Adwokackiej K.K., która powołując się na tę wizytę, poprosiła o informacje oraz skan decyzji o warunkach zabudowy. Pierwszy email został wysłany do S.S. w dniu 9 kwietnia 2013 r.

Wskazując na powyższe okoliczności sąd doszedł do konkluzji, że wnioskująca o wznowienie Spółka A z o.o.. uchybiła terminowi z art. 148 § 1 k.p.a., co musiało skutkować wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Sąd nie zgodził się z Wojewodą, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza faktu, iż w sprawie zachodzi negatywna przesłanka uchybienia terminu. Zdaniem składu orzekającego załączone do akt administracyjnych treści e-maili z dnia 9, 18 i 19 kwietnia 2013 r. pomiędzy inspektorem prowadzącym postępowanie a przedstawicielem pełnomocnika wnioskującej, pierwotna treść wniosku o wznowienie postępowania oraz treść dwóch notatek służbowych dyskredytują wskazaną przez Spółkę w piśmie z dnia 13 czerwca 2013 r. datę dowiedzenia się o nowych okolicznościach faktycznych i nowych dowodach, stanowiących podstawę wznowienia postępowania określoną na dzień 16 kwietnia 2013 r.

W konkluzji wyroku sąd doszedł do przekonania, że Wojewoda dokonał wadliwej oceny wyników postępowania dowodowego dopuszczając się naruszenia art. 80 k.p.a. oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy nie mając ku temu żadnych podstaw wadliwie także zastosował art. 138 § 2 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka A z o.o. zarzucając naruszenie:

• art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 148 § 1 k.p.a. w związku z art. 152 p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, pomimo, iż nie wystąpiły przesłanki do jego uchylenia (z uwagi na fakt wystąpienia podstawy do wznowienia postępowania, a także z uwagi na fakt, iż został zachowany termin jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania);
• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niesłuszne uchylenie przez sąd postanowienia Wojewody, pomimo iż nie wystąpiły przesłanki do jego uchylenia – Wojewoda słusznie uchylił postanowienie Prezydenta z dnia [...] odmawiające wznowienia postępowania oraz wstrzymania wykonania decyzji i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Spółka A z o.o. było to trafne tym bardziej, że Prezydent ograniczył się jedynie do wezwania jej na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. do określenia daty, w jakiej dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia bez umożliwienia złożenia oświadczenia na tę okoliczność. Nie przeprowadził też z urzędu wszelkich niezbędnych czynności koniecznych dla załatwienia sprawy, nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego koniecznego dla załatwienia sprawy (nie przeprowadził dowodu z przesłuchania świadków: S.S.-D., S. F., W,C. i Z.P; - na okoliczność dokładnego określenia daty, od której należy liczyć faktyczne dowiedzenie się przez skarżącego o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania).

Wskazując na powyższe zarzuty Spółka A z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2014 r. Spółka B. z o.o. odpowiedziała na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.

Zdaniem NSA chybione są zarzuty kasacyjne o naruszeniu przed sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. i art. 152 p.p.s.a.

Rozważając następnie zasadność zarzutów obejmujących naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 148 § 1 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. NSA stwierdził, że istotą sprawy jest określenie, czy w świetle faktów ustalonych na podstawie akt administracyjnych można stwierdzić, że Spółka A z o.o. dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania (od decyzji z dnia [...] nr [...]), to jest o okoliczności istnienia na działce 84/4 drogi przeciwpożarowej do jej nieruchomości (89/10), przed dniem 16 kwietnia 2013 r. – a więc, czy wobec tego złożony przez Spółkę 16 maja 2013 r. wniosek wznowieniowy uchybiał terminowi z art. 148 § 1 k.p.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja przedstawiona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. dotknięta jest wadą. Sąd pierwszej instancji mylnie przypisał zasadnicze znaczenie w sprawie okoliczności zapoznania się przez przedstawicieli Spółki A z o.o. z aktami sprawy dotyczącej pozwolenia na budowę z dnia [...] nr [...] wydanego Sp. B z o.o. dla budynku hotelowego na działce 84/4. Pozwolenie to dotyczy co prawda obiektu, który już na pierwszy rzut oka ogranicza możliwość obsługi komunikacyjnej działki 89/10 należącej do Spółki A z o.o., jednakże wiedza o takim ograniczeniu sama w sobie nie świadczy, że projektowany budynek hotelowy koliduje z drogą przeciwpożarową ustanowioną dla działki 89/10, na którą wskazała skarżąca kasacyjnie.

Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że w aktach sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] nr [...] dla działki 84/4 nie ma informacji o drodze przeciwpożarowej dla innej inwestycji już istniejącej na działce 89/10. Nie powinno to dziwić, gdyż Spółka A z o.o. fakt wyznaczenia tej drogi przedstawia jako okoliczność nie znaną organowi wydającemu decyzję z dnia [...] a więc zasadniczo powinna być to okoliczność, o której wiedza pochodzi z innych źródeł aniżeli akta sprawy, w której tą decyzję wydano.

Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż wbrew stanowisku organu informacja o drodze przeciwpożarowej przebiegającej przez teren działki 84/4 nie wynika z treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] o warunkach zabudowy znajdującej się w aktach sprawy zakończonej pozwoleniem na budowę z dnia [...]. nr [...]. W decyzji Kolegium rozważano problem ewentualnych uprawnień użytkownika wieczystego działki 89/10 do korzystania na potrzeby komunikacyjne z działki 84/4. Z konkluzji decyzji wynika, iż nie ustalono, aby dysponent działki 89/10 miał uprawnienia z zakresu prawa rzeczowego (cywilnego) do nieruchomości 84/4. Nie sposób zatem uznać, że z dokumentów postępowania w sprawie warunków zabudowy wynikało, iż przez działkę 84/4 wyznaczono w oparciu o administracyjne przepisy prawa budowlanego wymagany przebieg drogi przeciwpożarowej.

Treść żądania wznowienia postępowania pochodzącego od Spółki A z o.o. potwierdza powyższe wnioski. Wynika z niego, że źródłem informacji o istnieniu drogi przeciwpożarowej, wskazanej jako okoliczność będąca postawą wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jest decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] oraz załączony do niej projekt budowlany. Te ostatnie dokumenty zostały pozyskane przez przedstawiciela Spółki A z o.o. najwcześniej 18 kwietnia 2013 r. (wynika to z treści korespondencji poczty elektronicznej pomiędzy S.S.-D. a pracownikiem organu S. F.). Natomiast jedynym dowodem mogącym świadczyć o wcześniejszym powzięciu wiedzy o istnieniu wspomnianej drogi przeciwpożarowej przez przedstawiciela Spółki A z o.o. jest oświadczenie pełnomocnika tej spółki, iż nastąpiło to 16 kwietnia 2013 r. podczas wizyty aplikanta adwokackiego S.S.-D. w siedzibie organu.

Mając to wszystko na uwadze NSA stwierdził, że Spółka A z o.o. dowiedziała się o okoliczności nieznanej organowi wydającemu pozwolenia na budowę z dnia [...] nr [...] i zgłoszonej następnie jako podstawa wznowienia (wyznaczenie na działce 84/4 drogi przeciwpożarowej) najwcześniej w dniu 16 kwietnia 2013 r. Oznacza to, że wniosek wznowieniowy złożony 16 maja 2013 r. nie uchybiał terminowi z art. 148 § 1 k.p.a.

Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. art. 145 § 1 pkt 5 i art. 148 § 1 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że Spółka A z o.o. mogła się dowiedzieć o okoliczności zgłoszonej jako podstawa wznowienia postępowania z akt sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] nr [...]. Tymczasem była to okoliczność, o której wiedza pozyskana została przez spółkę z innych dokumentów (akt sprawy zakończonej wydaniem pozwolenia na budowę z dnia [...] nr [...]).

Według NSA zasadny jest też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw.

z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Trafnie bowiem zwróciła uwagę skarżąca kasacyjnie, że nie doszło do naruszenia przez Wojewodę wymienionych w tym zarzucie przepisów postępowania administracyjnego w sposób, w jaki wskazano to w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Uzupełniająco Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że żadna z powyższych wypowiedzi nie przesądza o tym, iż zgłoszona przez Spółkę A z o.o. okoliczność istnienia na działce 84/4 drogi przeciwpożarowej jest rzeczywistą przesłanką wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] nr [...]. Kwestia ta może być dopiero merytorycznie badana przez organ w toku postępowania wznowieniowego. Przedmiotem niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej było jedynie ustalenie skąd i w jakiej dacie skarżąca kasacyjnie dowiedziała się o zgłaszanej przez siebie przesłance wznowienia postępowania pod kątem spełnienia warunku wstępnego z art. 148 § 1 k.p.a.

Na rozprawie w dniu 26 października 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę, zaś pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o jej oddalenie.

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd kontrolując w zakreślonych powyżej granicach legalność zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] związany jest - stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. - wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny na mocy wyroku z dnia 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2627/14. Dla potrzeb tej sprawy zwrócić trzeba także uwagę na brzmienie art. 170 p.p.s.a., stanowiącego, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że ratio legis unormowania art. 190 p.p.s.a. sprowadza się do przyspieszenia postępowania sądowoadministracyjnego poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2015 r. sygn. akt II FSK 730/15 – Lex nr 1774542 i z dnia 2 października 2015 r. sygn. akt II OSK 47/14 – Lex nr 1987286). Możliwość odstąpienia od wiążącej wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny istnieje, jeżeli po wydaniu tego wyroku, a przed ponownym jej rozpoznaniem przez sąd, któremu została sprawa przekazana do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 p.p.s.a.), miała miejsce zasadnicza zmiana stanu faktycznego sprawy, lub zmienił się stan prawny albo w tym czasie, w innej sprawie, została podjęta przez skład poszerzony NSA uchwała zawierająca odmienną wykładnię prawa, niż to dokonał NSA w swoim wyroku (por. wyroki: NSA z dnia 12 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1023/11 – Lex nr 1234032 i WSA w Olsztynie z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 540/15 – Lex nr 1946442).

Przechodząc do meritum sprawy niniejszej sąd, biorąc pod uwagę brzmienie art. 190 i art. 170 p.p.s.a., uwzględnił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane we wspomnianym wyżej wyroku i po dogłębnej analizie akt administracyjnych w świetle przepisów obowiązującego prawa doszedł do przekonania, że postanowienie Wojewody [...] orzekające o uchyleniu postanowienia Prezydenta Miasta Ł. o odmowie wznowienia postępowania i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji odpowiada przepisom obowiązującego prawa.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 138 § 2 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.

W judykaturze na tle przywołanej normy prawnej ugruntowało się stanowisko, podzielane w pełni przez tutejszy sąd, zgodnie z którym określona w przepisie art. 138 § 2 k.p.a. konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej opiera się na dwóch kumulatywnych przesłankach, którymi są: 1) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania oraz 2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania jest wyjątkiem od zasady, wedle której organ odwoławczy ma obowiązek rozpoznania sprawy co do meritum. Powody dla których organ odwoławczy tego rodzaju postanowienie podejmuje, muszą ściśle odpowiadać przesłankom z art. 138 § 2 k.p.a. Nie wystarczy przy tym ogólne wymienienie dostrzeżonych, czy domniemanych uchybień. Konieczne jest, aby wynikiem stwierdzonych i realnie istniejących wad postępowania przed organem I instancji, było ponowne przeprowadzenie postępowania. Rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a., może zapaść, jeżeli wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej. Zwrot normatywny: "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" (art. 138 § 2 k.p.a.) jest zwrotem ocennym. Należy przyjąć, że stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (vide: wyroki: WSA w Gdańsku z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 888/15 – Lex nr 1947754, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 27 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2323/12 – Lex nr 1495262, 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2846/12 – Lex nr 1575600, 26 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1619/14 – Lex nr 2037417, 26 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1606/14 – Lex nr 2037414, WSA w: K. z dnia 7 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 455/16 – Lex nr 2085183, Rzeszowie z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1074/15 – Lex nr 1949073, Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Go 12/15 – Lex nr 1937280).

Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego w kontekście poczynionych wyżej uwag natury ogólnej, przepisów obowiązującego prawa oraz bezwzględnie wiążącej tutejszy sąd oceny prawnej zaprezentowanej w motywach wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II OSK 2627/14 pozwala w całości podzielić stanowisko Wojewody [...] i wywiedzioną na jego poparcie argumentację o konieczności uchylenia w trybie art. 138 § 2 k.p.a. postanowienia organu I instancji, który na podstawie wadliwej i pobieżnej analizy materiału dowodowego stwierdził, że wniosek o wznowienie w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowania administracyjnego zakończonego własną decyzją tego organu z dnia [...] nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Spółce B z o.o. pozwolenia na budowę hotelu na nieruchomości położonej w Ł. przy al. A nr 14, pochodzący od Spółki A z o.o., został złożony z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. i na tej podstawie odmówił wznowienia rzeczonego postępowania.

Dla potrzeb rozpoznawanej sprawy przypomnieć trzeba, że w rozumieniu art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie podkreśla się, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Jednocześnie zaznacza się, że organ administracji publicznej nie jest zwolniony od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Brak ustalenia okoliczności zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest naruszeniem, które może mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyroki WSA w: K. z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 489/12 - Lex nr 1348299, Kielcach z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Ke 325/08 – Lex nr 515677 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1258/10 – Lex nr 1133560 i z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 463/11 – Lex nr 1145113).

W realiach rozpoznawanej sprawy w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym godzi się podnieść, że kanwę sporu pomiędzy stronami postępowania, a zarazem istotę tej sprawy stanowi określenie, czy w świetle faktów ustalonych na podstawie akt administracyjnych można stwierdzić, że Spółka A z o.o. dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania (od decyzji z dnia [...]. nr [...]), to jest o okoliczności istnienia na działce nr 84/4 drogi przeciwpożarowej do jej nieruchomości nr 89/10, przed dniem 16 kwietnia 2013 r. – a więc, czy wobec tego złożony przez Spółkę w dniu 16 maja 2013 r. wniosek wznowieniowy uchybiał terminowi z art. 148 § 1 k.p.a.

W aktach sprawy zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] dla działki nr 84/4 nie ma informacji o drodze przeciwpożarowej dla innej inwestycji już istniejącej na działce nr 89/10. Nie powinno to dziwić, gdyż Spółka A z o.o. fakt wyznaczenia tej drogi przedstawia jako okoliczność nie znaną organowi wydającemu decyzję z dnia [...] więc zasadniczo powinna być to okoliczność, o której wiedza pochodzi z innych źródeł aniżeli akta sprawy, w której tą decyzję wydano. Na marginesie odnosząc się do uwag Prezydenta zaprezentowanych w postanowieniu z dnia [...] wskazać trzeba, że - wbrew stanowisku organu - informacja o drodze przeciwpożarowej przebiegającej przez teren działki nr 84/4 nie wynika z treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] o warunkach zabudowy znajdującej się w aktach sprawy zakończonej pozwoleniem na budowę Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. W decyzji Kolegium rozważano problem ewentualnych uprawnień użytkownika wieczystego działki nr 89/10 do korzystania na potrzeby komunikacyjne z działki nr 84/4. Z konkluzji decyzji wynika, iż nie ustalono, aby dysponent działki nr 89/10 miał uprawnienia z zakresu prawa rzeczowego (cywilnego) do nieruchomości nr 84/4. Nie sposób zatem uznać, że z dokumentów postępowania w sprawie warunków zabudowy wynikało, iż przez działkę nr 84/4 wyznaczono w oparciu o administracyjne przepisy prawa budowlanego wymagany przebieg drogi przeciwpożarowej. Treść żądania wznowienia postępowania pochodzącego od Spółka A z o.o. potwierdza powyższe wnioski. Wynika z niego, że źródłem informacji o istnieniu drogi przeciwpożarowej wskazanej jako okoliczność będącą postawą wznowienia (z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) jest decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] oraz załączony do niej projekt budowlany. Te ostatnie dokumenty zostały pozyskane przez przedstawiciela Spółki A z o.o. najwcześniej w dniu 18 kwietnia 2013 r., co wynika z treści korespondencji poczty elektronicznej pomiędzy S. S.-D. a pracownikiem organu S.F. Natomiast jedynym dowodem mogącym świadczyć o wcześniejszym powzięciu wiedzy o istnieniu wspomnianej drogi przeciwpożarowej przez przedstawiciela Spółki A z o.o. jest oświadczenie pełnomocnika tej spółki, iż nastąpiło to 16 kwietnia 2013 r. podczas wizyty aplikanta adwokackiego S.S.-D. w siedzibie organu.

Mając to wszystko na uwadze stwierdzić należy, że Spółka A z o.o. dowiedziała się o okoliczności nieznanej organowi wydającemu pozwolenie na budowę z dnia [...] nr [...] zgłoszonej następnie jako podstawa wznowienia (wyznaczenie na działce 84/4 drogi przeciwpożarowej) najwcześniej w dniu 16 kwietnia 2013 r. Oznacza to, że wniosek o wznowienie postępowania złożony w dniu 16 maja 2013 r. nie uchybiał terminowi z art. 148 § 1 k.p.a.

Podsumowując stwierdzić trzeba, że błędne jest stanowisko organu I instancji, iż Spółka A z o.o. mogła się dowiedzieć o okoliczności zgłoszonej jako podstawa wznowienia postępowania z akt sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] nr [...]. Tymczasem była to okoliczność, o której wiedza pozyskana została przez spółkę z innych dokumentów (akt sprawy zakończonej wydaniem pozwolenia na budowę z dnia [...] nr [...]).

Inną kwestią wymagającą merytorycznych rozważań ze strony organu w toku wznowionego postępowania będzie natomiast ocena, czy zgłoszona przez Spółkę A z o.o. okoliczność jest rzeczywistą przesłanką wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...].

Skoro zatem organ I instancji odmówił wznowienia postępowania błędnie wywodząc, w oparciu o załączony do sprawy materiał dowodowy, że Spółka A z o.o. uchybiła terminowi z art. 148 § 1 k.p.a., czym naruszył art. 149 § 3 k.p.a., Wojewoda [...] prawidłowo, z poszanowaniem reguł określonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił postanowienie Prezydenta Miasta Ł., celem przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego w zakresie dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Jednocześnie Wojewoda trafnie wskazał, że przeprowadzenie takiego postępowania przez organ odwoławczy stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 k.p.a.

Mając powyższe na względzie sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 190 i art. 170 p.p.s.a.

IB