Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. B., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia jako: k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. S. pozwolenia na budowę zjazdu indywidualnego na części pasa ul. A (dz. nr 24/11 w obr. [...]) i drogi wewnętrznej na działce nr 42/4 w obr. [...], na nieruchomości w Ł. przy ul. A 94/94a.
Jak wynika z akt sprawy M. S. w dniu 6 czerwca 2013 r. wystąpił o wydanie pozwolenia na budowę opisanego zjazdu indywidualnego. Decyzją z dnia [...] organ I instancji zatwierdził projekt i udzielił pozwolenia na budowę. Jednakże w toku postępowania odwoławczego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], Nr [...] uchylił w całości decyzję z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Następnie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2014 r., II SA/Łd 1110/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu na rozprawie skargi M. S., uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji z dnia [...]. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu odwoławczego spowodowało, iż organ ponownie rozpatrywał odwołanie M. B. od decyzji organu I instancji z dnia [...].
M. B. w treści swojego odwołania wskazał, że nie jest możliwa do akceptacji proponowana w projekcie zagospodarowania terenu lokalizacja wjazdu z projektowanej drogi wewnętrznej na działkę nr ewid. 41, stanowiącą jego własność. Od wielu lat istnieje bowiem w innym miejscu brama wjazdowa z działki nr 42/4 na teren działki nr 41. Projektowana zmiana skutkowałaby koniecznością budowy przez odwołującego się nowego wjazdu. Z tego względu autor odwołania wniósł o wykładnię postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 1 kwietnia 2011 r., w sprawie sygn. akt III Ns 1111/09, w którym sąd zezwolił inwestorowi na ogrodzenie działki nr 42/4 z zapewnieniem bramy wjazdowej na teren sąsiedniej działki nr 41. Nadto odwołujący się wskazał na naruszenie przepisów postępowania, bowiem jego pełnomocnik nie był zawiadomiony o podejmowanych przez organ czynnościach, ani nie miał doręczonej kwestionowanej w odwołaniu decyzji.
Odwołanie złożył także P. S. wskazując, że pozwolenie na budowę drogi wewnętrznej wydane zostało bez uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli tej działki, a ponadto, że organ pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do zastrzeżeń formułowanych przez niego w toku postępowania.
Wojewoda [...], ponownie analizując materiał dowodowy sprawy z uwzględnieniem wytycznych sądu, przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż WSA w Łodzi, którego wytycznymi jest związany z uwagi na brzmienie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazał, iż nie było w niniejszej sprawie podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, nie istniały bowiem przesłanki, które nakazywałyby odstąpienie od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji. Zdaniem WSA w Łodzi naruszenie przez organ I instancji art. 40 § 2 k.p.a. nie daje – w realiach niniejszej sprawy – podstawy do twierdzenia, iż stronom uniemożliwiono czynny udział w postępowaniu, okoliczność ta nie mogła stanowić dostatecznej przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji i nakazania temu organowi ponownego rozpoznania sprawy.
Ponownie przystępując do analizy odwołania Wojewoda [...] zwrócił uwagę, iż nie ma potrzeby wyznaczania stronom dodatkowego terminu na zapoznanie się z aktami bądź wypowiadanie się przed wydaniem rozstrzygnięcia, gdyż nie wpłynął żaden dodatkowy materiał dowodowy, strona skarżąca nie przedłożyła wykładni SR dla Ł.-Ś. w Ł. dot. postanowienia z dnia 1 kwietnia 2011 r., III Ns [...] – którym m.in. zezwolono Panu S. na ogrodzenie działki nr 42/4 z zapewnieniem bramy wjazdowej na teren działki nr 41.
Powracając do merytorycznej analizy sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja z dnia [...] Prezydenta Miasta Ł. nie narusza ustaleń ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2010 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji projektowanej przy ul. A 94 i 94a, ani przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa) i rozporządzeń wykonawczych. Niewątpliwie także, jak wynika z projektu zagospodarowania terenu działki nr 42/4, z projektowanej drogi wewnętrznej miałby być także zapewniony w określonym miejscu, innym niż dotychczas, wjazd na działkę nr 41 stanowiącą własność M. B.. Dodał, iż SR dla Ł.-Ś. w Ł., postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2011 r., III Ns [...], zezwolił Panu S. m.in. na wykonanie drogi dojazdowej na działce nr 42/4 przy ul. A 94 oraz na ogrodzenie tej działki z zapewnieniem bramy wjazdowej na teren sąsiedniej działki nr 41 przy ul. A 96. Omawiana inwestycja nie wymaga już zatem zgody współwłaścicieli działki nr 42/4.
Dla oceny i rozstrzygnięcia tej kwestii istotne znaczenie mają wytyczne WSA w Łodzi zawarte w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Łd 1110/13, a zgodnie z nimi problem zapewnienia bramy wjazdowej na działkę nr 41 nie podlega reglamentacji prawnej na gruncie ustawy Prawo budowlane. Reasumując, wobec stwierdzenia zgodności decyzji organu I instancji z obowiązującymi przepisami oraz decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz będąc związanym wytycznymi sądowymi organ orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.
W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do tutejszego Sądu, M. B. wniósł o jej uchylenie oraz decyzji organu I instancji z dnia [...] w części zatwierdzającej budowę drogi wewnętrznej na działce nr 42/4 określającej nowy wjazd z tej działki na teren działki nr 41 będącej własnością skarżącego oraz umorzenie postępowania w tym zakresie. Nadto o wstrzymanie wykonania decyzji w części zaskarżonej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Strona skarżąca zarzuciła naruszenia art. 136 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie samodzielnie postępowania dowodowego dotyczącego pozwolenia na wykonanie robót budowlanych z dnia 16 stycznia 1961 r., obejmującego i wykazanego na załączniku do tej decyzji planie sytuacyjnym bramy wjazdowej na posesję przy ul. A 96 oraz decyzji Nr [...] o pozwoleniu na budowę ogrodzenia wraz z bramą wjazdową z drogi wewnętrznej, obecnie działka nr 42/4, na nieruchomość przy ul. A 96. Naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w części obejmującej budowę drogi wewnętrznej na działce nr 42/4 i ustalającej inny niż dotychczas, zatwierdzony ww decyzjami z 1961 r. i 1971 r., wjazd z tej drogi na działkę sąsiednią nr 41. Naruszenie art. 206 Kodeksu cywilnego przez uniemożliwienie skarżącemu korzystania z działki nr 42/4 oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na nieuwzględnieniu oceny prawnej i wskazań WSA w Łodzi w szczególności w zakresie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w celu wydania decyzji co do istoty.
W uzasadnieniu strona skarżąca wyjaśniła, iż poprzedniczka prawna M. B., M. S. i P. S. jako właścicielka nieruchomości przy ul. A 94, dawniej działka nr 42, oraz przy ul. A 96, działka nr 41, wybudowała na działce nr 41 dom mieszkalny istniejący do dzisiejszego dnia i zamieszkały przez rodziców skarżącego. Na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 19 marca 1971 r. rodzice skarżącego wybudowali nowe ogrodzenie wraz z bramą wjazdową w dotychczasowym miejscu i utwardzili drogę wewnętrzną, która została utworzona z ich działki nr 41. Działka nr 42, którą w spadku otrzymali M. i P. S., po jej podziale uzyskała status działki budowlanej, w wyniku podziału powstała działka nr 42/4 przylegająca do wydzielonej fizycznie, lecz nie geodezyjnie, drogi wewnętrznej, umożliwiającej komunikację właścicielom działki nr 41. Wniosek M. S. o zatwierdzenie projektów budowlanych przyszłych domów jednorodzinnych przeznaczonych na sprzedaż skutkował udzieleniem pozwolenia na ich realizację, także zjazdu z drogi wewnętrznej na ul. A. Zatwierdzenie takiego projektu zjazdu, zdaniem skarżącego, naruszyło jego prawa a także naraziło na duże straty finansowe związane z likwidacją znacznej części ogrodu i kosztami wybudowania nowego ogrodzenia, bramy, utwardzenia terenu. Szczególnie naganne w ocenie strony skarżącej jest wydanie zaskarżonych decyzji wobec faktu, iż w obrocie prawnym nadal pozostają decyzje z 1961 i 1971 roku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w motywach kwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).
Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
W realiach niniejszej sprawy nie sposób pominąć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 10 stycznia 2014 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1110/13, uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. S. pozwolenia na budowę zjazdu indywidualnego na części pasa ul. A (dz. nr 24/11 w obr. [...]) i drogi wewnętrznej na działce nr 42/4 w obr. [...], na nieruchomości w Ł. przy ul. A 94/94a i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wobec powyższego, aktualna weryfikacja poprawności zaskarżonego aktu ma przede wszystkim na celu sprawdzenie, czy organy administracji wypełniły wskazania sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 stycznia 2014 r. Zgodnie bowiem z przepisem art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.
Orzeczenie sądu wywiera bowiem skutki nie tylko w odniesieniu do postępowania sądowo administracyjnego, czy postępowania administracyjnego, ale również w odniesieniu do ewentualnego, przyszłego postępowania administracyjnego i sądowego w danej sprawie. Istotą wskazań zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia sądu jest bowiem zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazania te nie mają i nie mogą przesądzać sposobu rozstrzygnięcia, nie nakazują organom by wydały konkretny rodzaj aktu prawnego, mają na celu doprowadzenie do wydania orzeczenia zgodnego z prawem, a zatem dążą do zapewnienia przestrzegania zasady legalności. Rozstrzygając złożoną skargę sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowania się przez organ administracji do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 401/05 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, m.in. iż naruszenie przepisu art. 40 § 2 k.p.a. przez organ I instancji nie uzasadniało wydania decyzji kasacyjnej. Wskazał także, iż chybione jest stanowisko organu odwoławczego upatrujące uzasadnienia dla wydanej decyzji w zakresie koniecznego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W tej kwestii organ odwoławczy wskazał na konieczność wyjaśnienia okoliczności związanych z zapewnieniem wjazdu na teren działki sąsiedniej poprzez stosowną bramę i wyraził pogląd, iż brama ta winna zostać zlokalizowana w tym samym miejscu, w którym istniała dotychczas.
W ocenie organu odwoławczego wyjaśnienie powyższych kwestii miałoby wynikać z wykładni postanowienia Sądu Rejonowego, które zezwoliło jednemu ze współwłaścicieli na realizację przedmiotowej inwestycji. Ponadto organ odwoławczy w motywach wydanej decyzji wskazywał na konieczność oceny zasadności zastrzeżeń podnoszonych wobec inwestycji przez uczestnika postępowania P. S., dostrzegając jednocześnie, iż w aktach sprawy znajduje się orzeczenie sądu rejonowego zezwalające na realizacje przedmiotowej inwestycji. W powyższym zakresie Sąd stwierdził, iż okoliczność, której ustalenia domagał się organ odwoławczy nie ma – z punktu widzenia treści art. 138 § 2 k.p.a. – istotnego znaczenia i nie może usprawiedliwiać wydania decyzji w oparciu o ową normę.
Sąd wyjaśnił, iż niezależnie od tego, iż rolą organu odwoławczego formułującego powyższe zarzuty było uprzednie udzielenie odpowiedzi na pytanie o zakres projektowanej inwestycji podlegający reglamentacji prawnej na gruncie prawa budowlanego, a w szczególności w trybie udzielenia pozwolenia na budowę, to dodatkowo wypada skonstatować, iż powyższe elementy stanu faktycznego sprawy mogły zostać wyjaśnione w postępowaniu odwoławczym (art. 136 K.p.a.) bez szkody dla osiągniętych wyników i przy zachowaniu uprawnień procesowych uczestników postępowania. Ponadto powodem zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. nie może być brak oceny określonych okoliczności przez organ I instancji, czym także usprawiedliwiał organ odwoławczy wydaną decyzję kasacyjną.
Zdaniem Sądu w składzie obecnie kontrolującym niniejszą sprawę, organ odwoławczy nie wywiązał się z wytycznych sformułowanych w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 stycznia 2014 r. przede wszystkim, ponownie, odstąpił od przeprowadzenia własnej, obiektywnej i rzetelnej analizy dokumentacji sprawy, na co w szczególności zwracał uwagę Sąd. Będąc zobowiązanym, zarówno wskazaniami Sądu, na mocy art. 153 p.p.s.a. jak i wynikającym z art. 15 w związku z art. 138 k.p.a., obowiązkiem ustalenia we własnym zakresie stanu faktycznego sprawy i rozstrzygnięcia w oparciu o odpowiedni przepis prawa materialnego, organ odwoławczy odstąpił od tego obowiązku. Niewątpliwie zaś organ odwoławczy jest zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy tak, jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji uprawnia do oceny, iż organ ten ograniczył się do powtórzenia stanu faktycznego i prawnego ustalonego przez organ I instancji, przytoczenia stanowiska Sądu i lakonicznego stwierdzenia, iż stanowisko wywiedzione w decyzji organu I Instancji zasługuje na uwzględnienie. Nie sposób odnaleźć w argumentach organu II instancji potwierdzenia, iż przeprowadził własne, obiektywne postępowanie wyjaśniające.
Mając na uwadze art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy, organ odwoławczy winien sprawdzić, czy wraz wnioskiem o pozwolenie na budowę zjazdu indywidualnego, inwestor uzyskał i przedłożył wszystkie dokumenty, także wymagane przepisami szczególnymi pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów. Organ II instancji nie przeanalizował dokumentów sprawy w kontekście art. 34 ustawy, co za tym gołosłownie wypowiedział się, iż spełnione są wszelkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 ustawy. Tymczasem, art. 32 w ust. 1 pkt 2 ustawy wprost stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, zaś przepis art. 34 ust. 1 ustawy wymaga, by projekt budowlany spełniał wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] sierpnia 2010 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących, przyłącza wodociągowego, kanalizacji sanitarnej, gazowego i elektrycznego, drogi wewnętrznej oraz zjazdu na terenie nieruchomości położonej przy ul. A 94/94a w Ł., widnieje zapis, którego organ aktualnie nie zweryfikował.
W pkt 6 przywołana decyzja ustala szczególne warunki wynikające z charakteru inwestycji m.in. statuując, iż zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2012 r., Nr 19, poz. 115 ze zm. – dalej przywoływana jako: ustawa o drogach), budowa zjazdu wymaga uzyskania decyzji administracyjnej w sprawie zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu oraz uzgodnienia projektu budowalnego zjazdu z zarządcą drogi przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. I wprawdzie w postępowaniu odwoławczym, decyzją z dnia [...] października 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło w całości pkt 2 dotyczący warunków i wymagań ochrony i kształtowania układu przestrzennego, to co ważne dla niniejszej sprawy, w pozostałym zakresie decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji w kontekście powyższego budzi uzasadnione wątpliwości, iż organ podjął się ustalenia, sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z postanowieniami, obowiązującej dla tej inwestycji, decyzji ustalającej warunki zabudowy.
W aktach znajduje się jedynie krótka notatka, wskazująca na istnienie w obrocie prawnym przywołanych aktów, niemniej nie ma oceny co do zgodności projektu budowalnego z ich postanowieniami, co za tym z przepisami szczególnymi. W art. 29 ustawy o drogach widnieje zaś jednoznaczny zapis, iż budowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu. Zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust.
5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku: 1) uzyskania przed rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, a w przypadku przebudowy zjazdu dokonania zgłoszenia budowy albo wykonania robót budowlanych oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym;
2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu (art. 29 ust. 3 ustawy o drogach). W ust. 5 omawianego przepisu widnieje natomiast zapis, iż decyzja o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie został wybudowany.
W świetle powyższego, skoro niniejsze postępowanie dotyczy uzyskania pozwolenia na budowę zjazdu indywidualnego na części pasa drogi publicznej, gdyż taką bezsprzecznie jest ulica A, to organ odwoławczy obowiązany był ustalić czy ważna decyzja wydana w oparciu o art. 29 ustawy drogach publicznych istnieje w obrocie prawnym. Analiza argumentacji zaskarżonej decyzji uzasadnia ocenę, iż organ nie zajął się ustaleniami w opisanym zakresie. W przeciwnym razie nie uszłoby jego uwadze, iż owszem w aktach administracyjnych sprawy znajduje się decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2010 r., wydana m.in. na podstawie art. 20 pkt 8, art. 21 ust. 1, ust. 1a, art. 29 ust. 1 pkt 2 i ust. 2-5 ustawy o drogach publicznych, która zezwala M. S. na lokalizację zjazdu indywidualnego z ulicy A. Decyzja ta wydana została wprawdzie na czas nieokreślony, ale zastrzega wprost w swych warunkach, w pkt 3, iż zezwolenie niniejsze wygasa, jeśli w ciągu 3 lat od daty jego wydania inwestor nie zakończył budowy zjazdu.
Nie budzi wątpliwości Sądu, iż budowa zjazdu, dla którego to zezwolenie zostało wydane, nie została zakończona, a jednocześnie upłynął okres wskazany w pkt 3 tej decyzji, stanowiący wypełnienie normy z art. 29 ust. 5 ustawy o drogach publicznych.
Uwzględniając powyższe wskazania, ponownie rozpatrując sprawę organ winien dokonać niezbędnych ustaleń i uzupełnień materiału dowodowego, które następnie poddane zostaną wszechstronnemu rozważeniu, co znajdzie swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego aktu.
Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania należnych skarżącemu Sąd postanowił w myśl art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.
LS