Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę A Spółki Jawnej z siedzibą w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu sąd stwierdził, iż skarżąca nie usunęła wszystkich braków formalnych skargi.
Pismem z dnia 8 września 2014r. przedstawiciele skarżącej wnieśli o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi podnosząc, że nie są w stanie wyjaśnić, jak mogło dojść do zaniedbań z ich strony. Byli przekonani, że skargę z podpisami obydwóch wspólników wysłano wraz z jej odpisami w dniu 24 lipca 2014r. W ich ocenie najwidoczniej musiał zawinić czynnik ludzki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie: "P.p.s.a.") czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
W pierwszej kolejności należy jednak zbadać, czy w ogóle zostały spełnione formalne przesłanki do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi. Zgodnie bowiem z art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi musi zatem spełniać warunki formalne określone w art. 87 P.p.s.a.
Po pierwsze pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że w sytuacji, gdy strona nie jest świadoma uchybienia terminu do usunięcia braków skargi, to termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o jakim mowa, rozpoczyna bieg od daty dowiedzenia się o fakcie uchybienia terminu, co z reguły będzie miało miejsce z chwilą doręczenia stronie odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi (por. postanowienia NSA z dnia 25 stycznia 2012r., sygn. akt I OZ 44/12; z dnia 15 czerwca 2011r., sygn. akt I GZ 123/11 oraz z dnia 20 sierpnia 2010r., sygn. akt II OZ 779/10 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Po drugie we wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.).
Po trzecie równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.).
Następnie należy wyjaśnić, iż przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej uzależnione jest od kryterium braku winy. Chodzi o to, że strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2010r., sygn. akt II GZ 223/10 – dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W rozpoznawanej sprawie przedstawiciele skarżącej nie umieli wytłumaczyć, w jaki sposób doszło do uchybienia terminu. W ich ocenie musiał zawinić czynnik ludzki. Jednakże okoliczność ta nie może stanowić podstawy do przywrócenia uchybionego terminu. Przedstawiciele skarżącej powinni bowiem przedsięwziąć niezbędne środki w celu zorganizowania pracy w taki sposób, aby wszystkie obowiązki były wykonywane starannie i we właściwym czasie tym bardziej, że brak jest w spółce wyznaczonych osób do zajmowania się korespondencją. Z powyższego wynika, że to osoby prowadzące sprawy skarżącej nie dochowały należytej staranność przy wykonywaniu swoich obowiązków. Ponoszą oni zatem wyłączną odpowiedzialność za nieusunięcie wszystkich braków formalnych skargi.
W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. zdanie drugie orzekł, jak w pkt 1 postanowienia.
Jednocześnie sąd orzekł w pkt 2 sentencji o zwrocie wpisu sądowego na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 225 P.p.s.a. a.bł.