Uzasadnienie
P. N. zaskarżył do sądu administracyjnego decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], którą na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." – uchylił w całości decyzję Prezydenta P. z dnia [...], nr [...], udzielającą M. S. pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie nieruchomości położonej przy ul. A nr 8 w P. (działka nr ewid. 217 obręb [...]) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarga nie precyzuje zarzutów ani nie zawiera uzasadnienia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.
Na rozprawie w dniu 10 czerwca 2016r. uczestnik postępowania K. N., wniósł o odroczenie rozprawy, wskazując że przeszkodzą do jej przeprowadzenia jest "pozbawienie go miru domowego" oraz brak dostępu do mieszkania przy ulicy A nr 6 i związany z tym brak dostępu do znajdujących się tam dokumentów, istotnych dla sprawy.
Postanowieniem, wydanym na rozprawie, oddalono wniosek uczestnika postępowania o odroczenie rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." - sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, albo gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przy tym określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy.
Z informacji posiadanych z urzędu wynika, że w związku z realizacją zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej Prezydent Miasta P. wydał w dniu [...] decyzję nr [...], udzielającą M. S. pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie nieruchomości położonej przy ul. A nr 8 w P. (działka nr ewid. 217 obręb [...]). Powyższa decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], która z kolei została zaskarżona przez P. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Sprawa ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 1052/15 i rozstrzygnięta nieprawomocnym wyrokiem z dnia 10 czerwca 2016r., uchylającym zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz umarzającą postępowanie administracyjne.
W tej sytuacji, rozpoznanie skargi na wcześniejszą decyzję kasacyjną, uznać należy za bezprzedmiotowe. Jej skutki podlegają bowiem ocenie prawnej w kolejnym postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest decyzja wydana przez organ następczo. Ocena ta obejmuje zaś całokształt zakończonego przed organami postępowania, co dostatecznie chroni prawa stron w tym postępowaniu.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego.
Oddalając wniosek uczestnika K. N. o odroczenie rozprawy uznano, że wskazywane dla jego uzasadnienia okoliczności, nie stanowią przeszkody do prowadzenia postępowania. Brak dostępu do nieruchomości, której pozostaje współwłaścicielem oraz bliżej nieokreślonych dokumentów na terenie tej nieruchomości zgromadzonych, pozostaje bowiem bez wpływu na przysługujące mu uprawnienia procesowe. Co do zasady natomiast, Sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt nadesłanych przez organ (art. 133 § 1 p.p.s.a.), z możliwością uzupełniającego jedynie przeprowadzenia dowodów z dokumentów (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Wniosków w tym zakresie, które pozostawałyby w związku z owymi "dokumentami", uczestnik natomiast nie formułował.
ał