Uzasadnienie
J. H. w piśmie z dnia 12 sierpnia 2017 r. (k. 127 akt sądowych) wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata do sporządzenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1218/16 utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. alt II SA/Lu 2128/16 umarzające postępowanie o przyznanie skarżącemu prawa pomocy. Poza tym skarżący w piśmie z dnia 11 sierpnia 2017 r. wniósł o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia Sądu z dnia 21 lipca 2017 r. (k. 130 akt sądowych). Pismo to zostało potraktowane jako zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 21 lipca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) -dalej: "P.p.s.a." zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; umorzenie postępowania; wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; odrzucenie skargi kasacyjnej; odrzucenie zażalenia; zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; ukaranie grzywną.
W niniejszej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie, którym rozpoznano sprzeciw od postanowienia referendarza w przedmiocie prawa pomocy. Jak wyjaśniano skarżącemu w uzasadnieniu zaskarżonego zażaleniem postanowienia, w myśl art. 260 § 1 P.p.s.a. w brzmieniu mającym zastosowanie do niniejszej sprawy, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Skoro z art. 260 § 2 P.p.s.a. wynika, że wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza orzeka jako sąd drugiej instancji, oczywistym jest, że na postanowienie sądu nie służy już zażalenie, kończy ono bowiem postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie natomiast z art. 247 ww. ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (postanowienie NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I OZ 918/09 – Lex nr 573308).
W tej sytuacji zażalenie skarżącego należy uznać za niedopuszczalne i jako takie będzie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.
Wobec powyższego na podstawie art. 247 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy.