Uzasadnienie
Decyzją Nr.[...] z dnia [...] czerwca 2003 r znak [...] 2003 w Starosta na wniosek G.K. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku gospodarczo- magazynowego wraz z przebudową istniejącego przyłącza wodociągowego na działce nr.972 w miejscowości D. gmina N. W odwołaniu od powyższej decyzji G.S. wskazała na niezgodność w określeniu inwestycji występującej w pozwoleniu na budowę i w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. O ile bowiem w tej ostatniej jest mowa o budynku gospodarczym – wiacie, to pozwolenie na budowę określa inwestycję jako budynek gospodarczo- magazynowy. Stwierdziła ponadto, iż na projekcie inwestycji nie zaznaczono odległości budynku od części mieszkalnej jej siedliska. Rozpatrujący odwołanie Wojewoda nie znalazł podstaw do kwestionowania stanowiska organu I instancji.
W ocenie organu odwoławczego różnice w nazwie budynku nie stanowią sprzeczności. Obie decyzje mówią o zamierzeniu inwestycyjnym, jakim jest budynek gospodarczy. Drugi człon nazwy obiektu w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa konstrukcję budynku, natomiast pozwolenie na budowę doprecyzowuje jego funkcję. W obu przypadkach decyzje dotyczą tego samego budynku gospodarczego. Zachowane zostały także warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynek został bowiem zlokalizowany w odległości 4 m od granicy z działką sąsiednią. Brak podania w projekcie odległości od budynków skarżącej wynika z tego, iż projektowany budynek nie stwarza zagrożenia pożarowego, nie jest też obiektem uciążliwym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r Prawo ochrony środowiska.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego G.S. domagała się cofnięcia zaskarżonej decyzji. Podkreśliła, iż inwestor od 1992 r prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wywozie śmieci i innych nieczystości. W swoim obecnym siedlisku garażuje, naprawia i myje samochody oraz naprawia i myje pojemniki na śmieci. Z tego względu obecny sposób użytkowania budynków przez inwestora jest dla niej uciążliwy. Wybudowanie tak dużego budynku i przeznaczenie go na wyżej opisany cel będzie jeszcze bardziej uciążliwe. Zaznaczyła, iż działka przylegająca do posesji inwestora wchodzi w skład jej gospodarstwa ekologicznego.
Może być także działką budowlaną.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest pozbawiona podstaw. W ocenie sądu zaskarżonej decyzji nie można uznać jako naruszającej prawo. Organy orzekające w sprawie zachowały wymogi wynikające z art.32 ust.1, 2 i 4,33 ust.2, 34 i 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (tekst jedn.Dz. U. z 2000 r Nr. 106, poz.1126 ze zmianami), właściwie tez oceniły zebrany materiał dowodowy. Podstawy do uchylenia decyzji nie sposób upatrywać w odmiennym, zdaniem skarżącej, określeniu funkcji projektowanego budynku. Między określeniem budynek gospodarczy – wiata użytym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a pojęciem budynek gospodarczo- magazynowy jakim posługuje się pozwolenie na budowę nie zachodzi odmienność, uzasadniająca stwierdzenie niezgodności pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W istocie funkcje te uznać należy za równorzędne.
Nie można również podzielić argumentacji skarżącej zmierzającej do wykazania, iż realizacja inwestycji spowoduje dla niej istotną uciążliwość. Opis techniczny do projektu technicznego budynku podaje, iż jest on przeznaczony do postoju środków transportu. Omawiana inwestycja nie została wymieniona w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz.U Nr.179, poz.1490), wobec czego nie było potrzeby sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko.
Zarzut ten nie może prowadzić do oczekiwanego przez skarżącą skutku także i z tego powodu, że dotyczy jej interesu faktycznego, a nie interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Sam fakt powstania uciążliwości związanych z inwestycją nie może prowadzić do wniosku, iż wydanie pozwolenia na budowę stanowi w takiej sytuacji naruszenie prawa (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1999 r sygn. akt IV SA 1492 / 98 LEX nr. 47835).Podobnie należy ocenić obawy skarżącej dotyczące rozwijania przez inwestora działalności gospodarczej. Przekonanie to nie może ograniczać prawa właściciela do zagospodarowania własnej nieruchomości w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego. Skarżąca nie wskazała przy tym konkretnego przepisu ustawy, z którym jej zdaniem jest niezgodny projekt zagospodarowania terenu ustalony w kwestionowanej decyzji. Z treści skargi nie wynika ponadto, poza stwierdzeniem, iż działka przylegająca do posesji G.K. wchodzi w skład ekologicznego gospodarstwa rolnego skarżącej,aby realizowana inwestycja miała na niego jakikolwiek wpływ.
Inwestor wykazał się decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczającą możliwość zabudowy działki w kształcie przez niego wskazanym, jak również prawem do nieruchomości. W sprawie nie zostały tez naruszone przepisy techniczne. Została zachowana odległość 4 m od granicy z działką skarżącej, a jej zarzut braku zwymiarowania odległości od jej budynku mieszkalnego przedstawiony w odwołaniu od decyzji, nie został podtrzymany w skardze, gdzie ograniczono się do wskazania, iż odległość ta wynosi około 20 m.
W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr. 153, poz.1270) skargę należało oddalić.