Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia 22 września 1997 r. nakazująca P.H.U. "B." w P. dokonanie rozbiórki urządzenia reklamowego wykonanego przy drodze krajowej Nr 17 W.-L. w miejscowości J., z tym że ustalony został nowy termin dokonania rozbiórki do 28 lutego 1998 r.
W świetle ustaleń tej decyzji przeprowadzona kontrola wykazała, że w 1996 r. zostało wykonane bez uzyskania pozwolenia na budowę urządzenie reklamowe, wolnostojące i trwale związane z gruntem. Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane urządzenie reklamowe jest budowlą, a tym samym obiektem budowlanym i przez to na jego budowę niezbędne jest uzyskanie zezwolenia budowlanego. Wskazane urządzenie zostało pobudowane bez uzyskania pozwolenia na jego budowę i przez to w myśl art. 48 powołanej ustawy, podlega ono rozbiórce.
W skardze na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego P.H.U. "B." w P. wnosi o jej i decyzji organu I instancji uchylenie.
Skarga zarzuca, że zaskarżona decyzja błędnie uznała, iż urządzenie reklamowe stanowi budowlę, na którego budowę niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Urządzenie to stanowi tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Tablica przedmiotowa nie jest usytuowana w granicach pasa drogowego dróg publicznych.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie wyjaśniając, że art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nie dotyczy urządzeń reklamowych, bo art. 3 pkt 3 powołanej ustawy zaliczył je do budowli. Budowa urządzeń reklamowych przez art. 29 tej ustawy nie została zwolniona od obowiązku uzyskania pozwolenia na ich budowę. Jeśli urządzenie takie zostało pobudowane bez uzyskania pozwolenia na jego budowę, to względem niego ma zastosowanie art. 48 powołanej ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje
Urządzenie reklamowe trwale związane z gruntem, a więc takie jak przedmiotowe w świetle art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ stanowi budowlę, a przez to również obiekt budowlany w myśl art. 3 pkt 1 lit. "a" tej ustawy. W sytuacji tej wskazane urządzenie nie stanowi tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy. W chwili budowy przedmiotowego urządzenia reklamowego /1996 r./ w świetle ówczesnej treści art. 29 omawianej ustawy istniał obowiązek uzyskania pozwolenia na jej budowę. To samo odnosiło się do tymczasowych obiektów budowlanych. W sprawie bezsporne jest, że przedmiotowe urządzenie przez skarżącego pobudowane zostało bez uzyskania pozwolenia na budowę, dlatego zgodnie z art. 48 omawianej ustawy podlega ono obowiązkowi rozbiórki. Zaskarżona decyzja zatem nie narusza ostatnio powołanego przepisu prawnego, a przez to skarga na nią w myśl art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ podlega oddaleniu.
Dodać należy, że gdyby budowa przedmiotowego urządzenia reklamowego dokonywana była, po wejściu w życie ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw /Dz.U. nr 111 poz. 726/, która znowelizowała m.in. art. 29 Prawa budowlanego i w świetle jego ust. 2 pkt 2 na instalowanie urządzeń reklamowych nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę.
Przed przystąpieniem do wykonywania tych robót zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy niezbędne jest dokonanie zgłoszenia tego przedsięwzięcia we właściwym organie administracyjnym. Nie dokonanie zaś tego również uzasadnia w świetle art. 48 ustawy nakazanie dokonania rozbiórki takiego urządzenia przez inwestora.