Uzasadnienie
Z upoważnienia Wojewody p.o. Zastępca Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Wojewódzkiego decyzją z dnia [...] października 2002 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa – po rozpatrzeniu B.C., C.C., B.L. i J.Ż. od decyzji Prezydenta m. L. z dnia [...] lipca 2002 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającej pozwolenia na budowę ulicy S. odc. od km 0 + 314 do km 0 + 607,42 /kilometraż roboczy/ - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Według uzasadnienia tej decyzji decyzją organu I-szej instancji zostało udzielone Wydziałowi Strategii i Rozwoju Urzędu Miejskiego, działającemu z upoważnienia Gminy, pozwolenie na budowę ul. S. odc. od km 0 + 314 do km 0 + 607,42 /kilometraż roboczy/.
Od decyzji tej wnieśli odwołanie: B. i C. C., B.L. i J.Ż. podnoszący, że w latach 1994-1999 w ramach podziału i scalenia gruntów, na podstawie zatwierdzonego dnia 30 grudnia 1993 r. planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "[...]" nastąpiły rzekome nieprawidłowości, w tym w odniesieniu do działki Nr [...] stanowiącej współwłasność odwołujących.
Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy ustalił:
Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany ul. S. odc. od ul. S. do posesji Nr [...] /dz. Nr [...]/ opracowany został przez inż. J.D. posiadającego uprawnienia budowlane dot. projektowania w zakresie budownictwa komunikacyjnego Nr [...], zgodnie z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 20 maja 2002 r. Projekt ten został uzgodniony z Wydziałem Gospodarki Komunalnej Urzędu Miejskiego, będącym zarządcą dróg i zarządzającym ruchem drogowym na terenie m. L. oraz Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej dla m. L. /protokół Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r./.
Wnioskodawca – inwestor przedłożył wyciąg z rejestru gruntów stwierdzający prawo do dysponowania gruntem na cele budowlane /pas drogowy dz. Nr [...]/ z którego wynika, iż projektowane elementy ulicy S. nie naruszają stanu posiadania przyległych nieruchomości.
W świetle powyższego wnioskodawca spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ dlatego złożony przez niego wniosek nie mógł zostać załatwiony odmownie.
Nadmieniono nadto, iż rzekome nieprawidłowości związane ze scaleniem i podziałem gruntów rejonu "[...]" nie mogą być przedmiotem niniejszej decyzji, bo są one w kompetencji organów samorządowych właściwych w sprawach scaleniowych i podziału gruntów.
W skardze na tę decyzję B. i C.C., B.L. i J.Ż. wnoszą o jej uchylenie, ponieważ decyzją tą zostało naruszone prawo do działki Nr [...] należące do skarżących jako współwłaścicieli tej działki.
Motywy skargi podnoszą, że postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia [...]lipca 1999 r. sygn. akt [...] przywrócona została skarżącym powierzchnia 44a 36 m2 działki Nr [...] położonej przy ul. S., która wcześniej została pomniejszona o 96 m2 /43 a 40 m2/, wskutek bezpodstawnego działania Urzędu Miejskiego. W trakcie postępowania skarżący wskazywali na nieprawidłowości występujące w dokumentacji, lecz nie zostało to wyjaśnione przez zaskarżoną decyzję.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznając skargę zważył, co następuje
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem należy podnieść, że w świetle art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – w myśl art. 3 pkt 11 powołanej ustawy – należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Przedłożony przez inwestora wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę ul. S. na odcinku spornym w sprawie wyciąg z rejestru gruntów nie jest dowodem potwierdzającym uprawnienia inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 powołanej ustawy, a odmienny pogląd w tym przedmiocie zaskarżonej decyzji jest sprzeczny z treścią powołanego przepisu. Wyciąg z rejestru gruntów nie stanowi bowiem tytułu własności do gruntu, ani też użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku obligacyjnego z treści którego wynikałoby uprawnienie do wykonywania robót budowlanych.
Ma to szczególnie duże znaczenie w sytuacji gdy skarżący powołują się na tytuł własności do swej nieruchomości mającej urządzoną księgę wieczystą prowadzoną przez Sąd Rejonowy, a z której w świetle twierdzeń skarżących zawartych w ich wyjaśnieniach w trakcie postępowania administracyjnego i powtórzonych w skardze na decyzję zaskarżoną dąży się do zabrania jej części w sposób bezprawny pod budowę przedmiotowej ulicy.
Z wyjaśnień złożonych na rozprawie przez skarżących wynika, że dotychczas mają oni w swym posiadaniu całą swą nieruchomość zgodnie z poświadczonym do niej tytułem własności, zaś przedłożony projekt budowlany ul. S. zmierza do odbioru z ich własności pasa gruntu oznaczonego kolorem pomarańczowym na przedłożonym na rozprawie szkicu terenowym.
W trakcie dalszego postępowania administracyjnego okoliczność tę należy wyjaśnić w drodze przeprowadzenia oględzin z udziałem skarżących i ewentualnie geodety, z tym że przed ich przeprowadzeniem należy dokładnie wyjaśnić kwestię posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowy przedmiotowej ulicy.
Z tych zasad oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c", art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ Sąd orzekł jak w sentencji.