Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Wojewoda reprezentowany przez – Zastępcę Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego - na podstawie art. 28, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 z 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm./ - po rozpatrzeniu odwołania Z.U. – przedstawiciela Wspólnot Mieszkaniowych Budynków Nr [...], [...], [...] i [...] przy ul. L. od decyzji Nr [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...]października 2002 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji paliw [...] obejmującego: budowę budynku obsługi ze sklepem i myjnią samochodową z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wod.-kan., sprężonego powietrza, klimatyzacji i wentylacji; budowę wiaty, sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej z przyłączami, zbiorników paliw wraz z instalacja, sieci odwadniającej studzienki nazbiornikowe, dróg ze zjazdem z ul. A., znaków reklamowych oraz ukształtowanie terenu i urządzenie zieleni na działkach o nr nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] przy ul. A. – L. w L.
- - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego Z.U. – przedstawiciela Wspólnot – o błędnym zlokalizowaniu stacji na obszarze IV A 12 AUC, nie zaś na sąsiednim terenie oznaczonym w planie symbolem IV A 15 MW, co spowoduje odcięcie dostępu w rejonie skrzyżowania do ul. L., organ odwoławczy stwierdził, że o możliwości lokalizacji stacji paliw na wskazanych działkach przy ul. A. – L. rozstrzygnęła – jak słusznie wskazał organ I instancji w uzasadnieniu decyzji Prezydenta miasta z dnia [...] lipca 1998 r., znak: [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji.
Po szczegółowej analizie tej decyzji, poprzedzającej zaskarżoną decyzję o pozwoleniu na budowę, organ stwierdził, że teren i zakres inwestycji objętej udzielonym pozwoleniem na budowę nie wykracza poza teren i zakres, dla którego zostały ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z pkt 2 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, warunki ustalono dla lokalizacji stacji paliw firmy [...] zgodnie z przedłożoną koncepcją zagospodarowania terenu. Zakres inwestycji został wyszczególniony na załączniku graficznym do decyzji. Na nim też wymieniono i przedstawiono: budynek stacji benzynowej ze sklepem, myjnię samochodów, parking, dojazdy i infrastrukturę.
Wojewoda odniósł się również do drugiego zarzutu skarżącego, tj. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przedwcześnie, bowiem Wspólnota Mieszkaniowa wniosła do Prezesa Sądu Najwyższego, Rzecznika Praw Obywatelskich Ministra Sprawiedliwości podanie o złożenie rewizji nadzwyczajnej na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 5 marca 2002 r. Sygn. akt II SA/Lu 1236/00 wydany w przedmiocie lokalizacji przedmiotowej inwestycji.
Stwierdził on mianowicie, że decyzją poprzedzającą wydanie pozwolenia na budowę nie była – jak sądzi Z.U., decyzja Prezydenta miasta z dnia [...] maja 2000 r., znak: [...] utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]sierpnia 2000 r.,znak: [...], na którą skargę oddalił Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 5 marca 2002 r., Sygn. akt SA/Lu 1236/00, ale decyzja z dnia [...].znak. [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania.
Postępowanie zakończone wyrokiem NSA z dnia 5 marca 2002 r. Sygn. akt II SA/Lu 1236/00 oddalające skargę Z.U. dotyczyło zatem innej decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego, tj. z dnia [...] sierpnia 2000 r., znak: [...], nie zaś decyzji Prezydenta miasta z dnia [...]lipca 1998 r., poprzedzającej wydanie pozwolenia na budowę stacji paliw [...].
W związku jednak z zaskarżeniem do NSA przez Z.U. decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r., toczące się już wówczas w niniejszej sprawie postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę zostało prawidłowo zawieszone; podjęcie nastąpiło dopiero po wyroku NSA oddalającym skargę Z. U. Wojewoda stwierdził w związku z tym, że nie było żadnych formalnych przeszkód do rozstrzygnięcia niniejszej sprawie, a złożenie wniosku o pozwolenie na budowę przed 31 grudnia 1999 r. – tj. terminem ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 20 lipca 1998 r. upoważniło organ I instancji w myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane do wydania pozwolenia na budowę.
W konsekwencji stwierdził, że organ I instancji rozstrzygnął sprawę uwzględniając wszystkie wymogi określone w art. art. 33, 34, 35 ustawy – Prawo budowlane. Inwestor przedkładając akt notarialny – repertorium A Nr [...] potwierdzający nabycie przez [...] Sp. z o.o. prawa użytkowania wieczystego do działek o nr nr [...] i [...] oraz zgody Miasta /pismo z dnia 24 września 2002 r., znak: GGN.05.02/72213/149/2002/ na zajęcie gruntu pod budowę uzbrojenia podziemnego, realizację zjazdów komunikacyjnych na działkach: [...], [...], [...] i [...] /własności Państwa i Gminy / przy ul. L. i A. wykazał się też wymaganym zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 cyt. ustawy prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Należy również stwierdzić, że projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia fachowe i posiada wymagane uzgodnienia.
Potwierdził, że projekt budowlany nie narusza przepisów technicznych, obowiązujących norm i normatywów – w tym obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm./. Zachowanie warunków wynikających z przepisów szczególnych prawa budowlanego stanowi, że projektowana inwestycja nie narusza, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust 2 cyt. ustawy – Prawo budowlane, uzasadnionych interesów osób trzecich.
Na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...] Z.U. jako przedstawiciel Wspólnot Mieszkaniowych Budynków nr [...], [...], [...] i [...] wniósł w dniu 4 lutego 2003 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która – na mocy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ z dniem 1 stycznia 2004 r. podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie.
W skardze zakwestionował zasadność i prawidłowość wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji paliw [...], wskazując dwa zarzuty. Pierwszy z nich dotyczył wadliwej lokalizacji stacji paliw [...].
Zdaniem skarżącego decyzja o pozwoleniu na budowę stacji paliw [...] dotyczy terenu przeznaczonego, zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta L., pod dzielnicowy ośrodek usługowy. Plan ten w swojej koncepcji nie przewiduje lokalizacji stacji paliw a ustalenia realizacyjne jednoznacznie określają rodzaj i wielkość usług.
Miejsce pod budowę stacji paliw jednoznacznie ustalono w obowiązującym planie na terenie oznaczonym symbolem IV A 15 MW.
Ministerstwo Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w piśmie z dnia 8 września 1995 r. zajęło stanowisko, aktualne do chwili obecnej, wyrażając wytyczne zgodne ze stanowiskiem Wspólnot, które realizację stacji paliw uzależniały od jej ewentualnego wkomponowania w program i układ urbanistyczny wiodącej funkcji ośrodka.
W obecnym trybie promowania stacji przez lokalne organy dzieje się dokładnie na odwrót, a stacja absorbuje bezwzględnie ponad 65 % terenu nominalnego ośrodka usługowego. Fakt, że teren w zatwierdzonym przez Radę Miejską "Studium uwarunkowań i kierunków rozwoju miasta..." /2000 r./ jest terenem zielonym ze ścieżką rowerową nie został opatrzony przez instytucje odwoławcze jakimkolwiek komentarzem.
Skarżący zarzucił, że teren planowanego ośrodka usługowego zostanie odcięty od ul. L. i od eksponowanego skrzyżowania ułomną uliczką dojazdową do stacji z kolizyjnym włączeniem do i wyłączeniem z ulicy L. Zdaniem skarżącego ponadto zatwierdzone rozwiązanie z pewnością narusza art. 19 pkt 1 i 4 ustawy – Prawo ochrony środowiska /Dz.U. Nr 62, poz. 627/2001 ze zm./, które mówią o potrzebie racjonalnego zagospodarowania i o ograniczeniu zmian naturalnego ukształtowania terenu. W tym przypadku, poza wyeliminowaniem wiodącej funkcji terenu, stacja grozi ogromnymi przekształceniami terenu.
Drugi zarzut skarżącego dotyczył naruszenia przez organy niższych instancji art. 35 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Przepis ten mówi, że "Z dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany wygasają wydane uprzednio decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, sprzeczne z ustaleniami tego planu. W "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta L. 2010" zatwierdzonym przez Radę Miejską w 2000 r. teren przewidywany pod stację jest przekwalifikowany na teren zieleni osiedlowej z ciągiem rekreacyjnej trasy spacerowej i ścieżką rowerową.
"Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta L. 2010" jest aktem prawnym i na jego podstawie prowadzone są prace planistyczne oraz uchwalono zatwierdzenie dwóch części planu zagospodarowania przestrzennego miasta. Plan ten powinien być zgodny z ustaleniami "Studium". W przedmiotowym miejscu dochodzi do ewidentnej kolizji zarówno z ustaleniami planu obowiązującego jak i z nowym opracowaniem planu i poprzedzającego ten plan "Studium".
Najpoważniejsze obawy inwestora musi budzić zapis ust. 3 art. 35 mówiący m.in., że z chwilą nie uzyskania pozwolenia przed wejściem w życie nowego planu, wygasają decyzje wydane w oparciu o plan obowiązujący do chwili zmiany planu, a sprzeczne z ustaleniami nowego planu. Sprzeczność planu [...] z rekreacyjną wersją zagospodarowania przedmiotowego terenu jest w wersji nowego, finalizującego się opracowania planu oczywista i bezdyskusyjna.
Zdaniem skarżącego jedyne słuszne stanowisko wyższego organu w sprawie, nacechowane merytorycznym podejściem i zaleceniami zostało zawarte w wytycznych Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 8 września 1995 r. i zgodnie z oceną Wspólnot jest nadal aktualne, jednak organy niższych instancji zupełnie to stanowisko pominęły.
W związku z tymi zarzutami skarżący domagał się weryfikacji poprzednich decyzji.
W odpowiedzi na skargę z dnia 27 lutego 2003 r. działający z upoważnienia Wojewody T.B. – Dyrektor Wydziału Rozwoju Regionalnego wniósł o oddalenie skargi.
W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie można uznać ich za uzasadnione prawnie na obecnym etapie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, zaś zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Rozstrzyga ona ostatecznie o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji paliw [...] obejmując: budowę budynku obsługi ze sklepem i myjnią samochodową z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wod.-kan., sprężonego powietrza, klimatyzacji i wentylacji; budowę wiaty, sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej z przyłączami, zbiorników paliw wraz z instalacja, sieci odwadniającej studzienki nazbiornikowe, dróg ze zjazdem z ul. A., znaków reklamowych oraz ukształtowanie terenu i urządzenie zieleni na działkach o nr nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] przy ul. A.– L. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ określają, jakie wymogi musi spełnić inwestor ubiegający się o udzielenie mu pozwolenia na budowę. W sytuacji, gdy wypełni on wszystkie ustawowe przesłanki, uprawniony organ obowiązany jest taką pozytywną decyzję wydać.
O możliwości usytuowania stacji paliw [...] na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] przy ul. A. –.L rozstrzygnęła decyzja Prezydenta miasta z dnia [...] lipca 1998 r., znak: [...], ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, która nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Wprawdzie w sprawie budowy stacji wydawane były kolejne decyzje, jednak nie istniały one w dacie wpływu wniosku o pozwolenie.
Decyzja z dnia [...] lipca 1998 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana prawidłowo, w oparciu o plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego Zespołu Miejskiego, zatwierdzony uchwałą Nr [...] Miejskiej Rady Narodowej z dnia [...] grudnia 1986 r. z późniejszymi zmianami zatwierdzonymi uchwałą Rady Miejskiej Nr L/500/93 z dnia 21 października 1993 r. /Dz.Urz. Woj. Lub. Nr 17, poz. 101 z 1993 r./. Według tego planu omawiany obszar otrzymał symbol IV A 12 AU i stanowi część wielofunkcyjnego ośrodka usługowego II stopnia. Stacja paliw została słusznie uznana przez Dyrektora Wydziału Architektury i Administracji Budowlanej, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta za obiekt usługowy oraz za zgodą z ustaleniami dokonanymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 1998 r.
Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie wpłynął w dniu 15 października 1999 r., a więc w terminie ważności powyższej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Inwestor wykazał także, iż legitymuje się jako wieczysty użytkownik działki nr 7 przy ul. A. i L. /akt notarialny z dnia 24 sierpnia 1995 r. rep. A Nr [...]/ prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane.
Przestawiony do zatwierdzenia projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i przewiduje rozwiązania zgodne z warunkami technicznymi obowiązującymi w budownictwie oraz posiada wszystkie, wymagane przepisami, uzgodnienia i opinie.
W szczególności, w związku z zaliczeniem budowy stacji paliw do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, zostały dokonane uzgodnienia z Wojewodą postanowieniem z dnia [...] października 1999 r., znak: [...] oraz z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...].
W powyższej sytuacji organy orzekające zasadnie przyjęły, iż inwestor spełnił wymóg zawarty w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz w art. 35 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane, więc udzielenie mu pozwolenia na budowę było prawnie uzasadnione.
Kwestie dotyczące planów nie mogą być rozpatrywane w tym postepowaniu. Jednak należy zauważyć, że podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139/, zgodnie z którymi z dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany wygasają wydane uprzednio decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, sprzeczne z ustaleniami tego planu, nie są trafne.
Skarżący twierdzi, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 1998 r. została wydana w sprzeczności z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta L. 2010", zatwierdzonym przez Radę Miejską w 2000 r. "Studium..." przekwalifikowało teren przewidywany pod stację na teren zieleni osiedlowej z ciągiem rekreacyjnej trasy spacerowej i ścieżką rowerową. Tymczasem – jak to zostało wyżej wyjaśnione – Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem powszechnie obowiązującym, zaś ustalenie zawarte w "Studium..." do nich nie należą. "Studium..." nie jest przepisem gminnym i nie stanowi podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu /art. 6 ust. 7 – ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139/.
W związku z tym należy stwierdzić, że decyzja z dnia [...] lipca 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, poprzedzająca wydanie zaskarżonych decyzji o pozwoleniu na budowę stacji paliw [...] została wydana prawidłowo, z uwzględnieniem obowiązującego w dacie jej wydania miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Zespołu Miejskiego, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Miejskiej Rady Narodowej z dnia [...] grudnia 1986 r. z późniejszymi zmianami, zatwierdzonymi uchwałą Rady Miejskiej Nr L/500/93 z dnia 21 października 1993 r. /Dz.Urz.Woj.Lub. Nr 17, poz. 101 z 1993 r./.
Nie jest również uzasadniony zarzut nie ustosunkowania się przez organy wydające decyzje poprzedzające wniesienie skargi do stanowiska Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa zawartego w piśmie z dnia 8 września 1995 r., ponieważ wytyczne w nim zawarte nie stanowią źródła prawa obowiązującego powszechnie.
Mając powyższe na względzie, należało uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych, oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.