Uzasadnienie
Zastępca Dyrektora Wydziału Zagospodarowania Przestrzennego i Nadzoru Budowlanego, działając z upoważnienia Wojewody L., decyzją z dnia 9 listopada 1998r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa - po rozpatrzeniu odwołania Haliny i Ryszarda Ś. - utrzymał w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia 10 września 1998 r. (...) nakazującą Halinie i Ryszardowi Ś. rozbiórkę wybudowanej bez pozwolenia na budowę kładki dla pieszych nad rzeką Urzędówką.
Z motywów zaskarżonej decyzji wynika, że Halina i Ryszard Ś. zrealizowali samowolnie most - kładkę dla pieszych przez rzekę Urzędówkę, spinający brzegi rzeki, będące granicami działek Nr 127/5 i Nr 23 w miejscowości Z. W trakcie oględzin powstającego obiektu w dniu 14 maja 1997 r. organ I instancji wstrzymał roboty budowlane. Zainteresowani uzyskali po tej dacie pozwolenie wodnoprawne, ale byli informowani o konieczności wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę.
Skarżący ukończyli obiekt i użytkują go. W tej sytuacji organy uznały, iż obiekt zrealizowano samowolnie bez wymaganego pozwolenia na budowę, wobec czego na mocy art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ należało nakazać jego rozbiórkę.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli Halina i Ryszard Ś., którzy wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo. Skarżący stwierdzili, że jesienią 1996 r. zgłosili zamiar budowy kładki do kierownika Urzędu Rejonowego w K., gdzie poinformowano ich o konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Decyzję stosowną po przedstawieniu dokumentacji technicznej uzyskali 9 kwietnia 1997 r., a o jej uprawomocnieniu rozpoczęli budowę kładki.
Wprawdzie z decyzji organu II instancji wynikało, że inwestora obowiązuje uzyskanie pozwolenia na budowę, ale oni uważali, podobnie jak pracownicy organu I instancji, że takim pozwoleniem jest decyzja wydana na podstawie prawa wodnego.
Nakaz rozbiórki skarżący uważają za krzywdzący i niezrozumiały.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Bezsporne jest, że inwestorzy przystępując do budowy kładki - /mostu/ przez rzekę Urzędówkę nie posiadali wymaganego prawem pozwolenia na budowę takiego obiektu wydanego przez uprawniony organ administracji.
Obowiązek taki wynika z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ który stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30.
Budowla, jaką jest kładka przez rzekę nie należy do obiektów budowlanych wyłączonych od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia właściwemu organowi, a zatem organ administracji stwierdziwszy fakt samowolnej budowy miał obowiązek nakazać jej rozbiórkę, bowiem obowiązek taki wynika z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Wyrażony w skardze pogląd, że uzyskanie przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego na budowę kładki zwalnia go od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę - nie jest trafny.
Pozwolenie wodnoprawne o jakim mowa w art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne /Dz.U. nr 38 poz. 230 ze zm./ określa zasady korzystania z wód wykraczające poza korzystanie powszechne lub zwykłe oraz warunki wykonywania urządzeń wodnych, jest to swego rodzaju opinia niezbędna przy wydawaniu pozwolenia na budowę, w której uprawniony organ wypowiada się co do szczególnych wymagań związanych z potrzebą ochrony terenów bądź rodzaju działalności objętych ustawą prawo wodne.
Takie uzgodnienie jest jednym z elementów jakie organ nadzoru budowlanego rozważa przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, a które są szczegółowo określone w art. 32-35 ustawy prawo budowlane.
Przepisy ustawy prawo budowlane obligujące organ administracji do nakazania rozbiórki obiektu zrealizowanego bez wymaganego prawem pozwolenia są szczególnie restrykcyjne z woli ustawodawcy, co oznacza że organ nie może uwzględniać jakichkolwiek innych okoliczności, takiej jak celowość inwestycji, czy mylne przekonanie, a nawet błędne pouczenie inwestora co do potrzeby uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, bez znaczenia w takim przypadku są także wysokość szkody związanej z rozbiórką obiektu oraz poczucia krzywdy inwestora. Przedmiotowa decyzja o nakazie rozbiórki obiektu jest konsekwencją działania samego inwestor, który swoim zachowaniem naruszył prawo.
Z tych względów i na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.