Uzasadnienie
J. R. i J. B. wnieśli skargę na decyzję Wojewody z dnia [...], Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...], Nr [...] w sprawie udzielenia [...] S.A. z/s w L. pozwolenia na rozbiórkę linii energetycznej napowietrznej nn 0,4 kV na działkach nr ew.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w Z. W. i na działkach nr ew. [...], [...], [...] w Z. D. gm. K. W skardze zamieszczono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten uzasadniono tym, że dokonanie przed rozpoznaniem skargi rozbiórki linii energetycznej przez [...] S.A. spowoduje nieodwracalne skutki i uczyni skargę bezprzedmiotową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd zależy od istnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie sprecyzował co należy rozumieć pod tymi pojęciami, dlatego ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem zależy od sądu. Ocena ta jest swobodna, ale nie dowolna. Dlatego Sąd rozpoznając wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony ma obowiązek za każdym razem wskazać podstawę uwzględnienia bądź odmowy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się natomiast, że obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (patrz np tezę 1 i 2 postanowienia NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II GSK 779/10 – Lex nr 673837; tezę 3 postanowienia NSA z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt I OZ 567/10 – Lex nr 658750; postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 1563/10 – Lex nr 663269 czy postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1843/10).
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy bowiem poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, w którym należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2011 r., sygn. akt II FZ 720/10 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jako przesłankę wstrzymania jej wykonania wskazali możliwość spowodowania nieodwracalnych skutków i uczynienie skargi bezprzedmiotową. Przy czym skarżący nie przedstawili żadnych argumentów, które wskazywałyby na to, że wykonanie rozbiórki napowietrznej linii energetycznej spowoduje nieodwracalne skutki, czy też jak należałoby przyjąć na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. trudne do odwrócenia skutki. Brak tych argumentów uniemożliwia sądowi dokonanie analizy w oparciu o tą przesłankę zasadności wniosku.
Również druga ze wskazanych przesłanek, niezależnie od braku jej uzasadnienia, nie może skutkować wstrzymaniem wykonania decyzji. Bezprzedmiotowość skargi nie stanowi bowiem jak wynika z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki, która uzasadniałaby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.