Uzasadnienie
17 lutego 2018 r. I. C. złożyła skargę do Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego. Jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując, że uchybienie tego terminu wynikało z choroby skarżącej oraz dzieci, a także "innych rozlicznych obowiązków" (k. 4 akt sądowych).
Postanowieniem z 17 kwietnia 2018 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy, zaś Okręgowa Rada Adwokacka w L. pismem z 5 czerwca 2018 r. poinformowała Sąd o wyznaczeniu pełnomocnika dla skarżącej – w osobie adwokata S. F..
Zarządzeniem z 11 czerwca 2018 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi oraz podania daty ustania przyczyny uchybienia tego terminu.
W piśmie z 3 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że okres, w którym skarżąca składała wniosek o przywrócenie terminu, był czasem wzmożonej inkubacji chorób, w szczególności u dzieci. Z tego względu skarżąca, która jest matką samotnie wychowującą dzieci, złożyła wniosek o przywrócenie terminu wraz ze skargą "od razu, kiedy tylko mogła".
Postanowieniem z 29 sierpnia 2018 r. Sąd odmówił skarżącej przywrócenia terminu do złożenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Wniosek pełnomocnika skarżącej o uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 290/18, poprzez orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 157 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") strona może, w ciągu czternastu dni od doręczenia postanowienia z urzędu, zgłosić wniosek o uzupełnienie postanowienia, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowienia dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
W myśl art. 250 p.p.s.a. za udzieloną stronie niezbędną pomoc prawną pełnomocnikowi, ustanowionemu z urzędu, przysługuje odpowiednie wynagrodzenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że o przyznaniu wynagrodzenia oraz jego wysokości orzeka sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji, na wniosek złożony przez pełnomocnika, zawierający oświadczenie że opłaty stanowiące koszty sądowe nie zostały zapłacone w całości lub w części (zob. przykładowo jedynie postanowienia NSA: z 14 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 144/12, z 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I GZ 532/13, z 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II OZ 1004/13, z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 1225/13).
Wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 290/18, odmówił skarżącej przywrócenia terminu do złożenia skargi. Nie budzi wątpliwości, że postanowienie to nie jest orzeczeniem kończącym w pierwszej instancji postępowanie sądowoadministracyjne. W przypadku bowiem uprawomocnienia się tego postanowienia, Sąd zobowiązany będzie odrzucić skargę – jako wniesioną z uchybieniem terminu. Wówczas zatem Sąd rozpoznawać będzie wniosek pełnomocnika skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.