Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J. H. w przedmiocie niewykonania przez Starostę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 356/13. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 lipca 2017 r. (k. 65 akt sądowych).
W dniu 8 lipca 2017 r. (data nadania na kopercie przy aktach w sprawie II SAB/Lu 56/17) skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek podlega odrzuceniu.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), sąd odrzuca wniosek, jeżeli z innych przyczyn jego wniesienie jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 63 § 1 P.p.s.a. postępowanie przed sądem administracyjnym wszczyna się na wniosek wyłącznie, gdy tak stanowi przepis ustawy. Przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości złożenia do Sądu "wniosku o stwierdzenie nieważńości postanowienia". Możliwości takiej nie dają również przepisy odrębnych ustaw.
Do wniosków wszczynających postępowanie sądowoadministracyjne zalicza się: wniosek o wymierzenie organowi grzywny (art. 55 § 1 P.p.s.a.); wniosek prezesa NSA o unieważnienie prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego w sprawie, która ze względu na osobę lub przedmiot nie podlegała orzecznictwu sądu administracyjnego w chwili orzekania (art. 172 P.p.s.a.); wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przed wszczęciem postępowania w sprawie (art. 243 § 1 P.p.s.a.); wniosek prezesa NSA, Prokuratora Generalnego, Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka o podjęcie uchwały abstrakcyjnej przez NSA (art. 264 P.p.s.a.); wniosek o odtworzenie zaginionych lub zniszczonych akt (art. 289 P.p.s.a.).
Wyjaśnić należy, że od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 czerwca 2017 r. na obecnym etapie postępowania przysługiwało skarżącemu jedynie prawo wniesienia skargi kasacyjnej, o czym został on pouczony w piśmie Sądu doręczającym to orzeczenie wraz uzasadnieniem.
Wskazać również trzeba, że wniosek skarżącego został – co prawda - przesłany w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, jednak z uwagi na fakt, że po pierwsze nie był skierowany do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 173 § 1 P.p.s.a.), a po drugie nie został sporządzony przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 P.p.s.a.), nie można było przyjąć, że stanowi skargę kasacyjną.
Zatem nawet gdyby uznać, że intencją skarżącego było, aby przyjąć, że pismo zatytułowane "wniosek" w rzeczywistości stanowi skargę kasacyjną, to i tak podlegałaby ona odrzuceniu z powyższych powodów w myśl art.178 P.p.s.a.
Zatem w sytuacji, gdy przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości złożenia "wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego", skierowanego do sądu pierwszej instancji, należało złożony w niniejszej sprawie wniosek skarżącego odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 powyższej ustawy.