Uzasadnienie
Działający z upoważnienia Wojewody Zastępca Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego, decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania J.K. od decyzji Starosty z dnia [...] r. znak: [...] udzielającej G.M. pozwolenia na użytkowanie suszarni ziarna przystosowanej w części pomieszczeń budynku stodoły, na działkach nr ewid. [...] i [...]położonych w Z.– utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że po stwierdzeniu samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał do Starostwa Powiatowego całość zgromadzonego materiału dowodowego, w celu rozpatrzenia wniosku G.M. o wydanie pozwolenia na użytkowanie "adaptowanej części pomieszczeń stodoły na suszarnię ziarna kukurydzy".
Starosta wszczął postępowanie w sprawie, a po jego przeprowadzeniu, w oparciu o przepisy prawa budowlanego, udzielił pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania. Jakkolwiek organ I-szej instancji błędnie wskazał jako podstawę wydanej decyzji art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zamiast art. 59 ust. 1 tej ustawy, to należy uznać zaistnienie w sprawie tylko pomyłki pisarskiej nie dyskwalifikującej zaskarżonej decyzji. Powołany przepis art. 49 ust. 1 ustawy nie ma w pełni samodzielnego charakteru i nie może stanowić podstawy prawnej decyzji.
W sprawie zostało jednakże należycie przeprowadzone postępowanie w oparciu o przepisy prawa budowlanego. Właściwy organ nakazał w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane dokonanie przez inwestorkę określonych zmian i przeróbek /decyzja PINB z dnia [...] r./.
Organ I-szej instancji w sprawie niniejszej wyegzekwował od inwestorki uzgodnienia i dokumenty wymagane przepisami art. 56 i art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego i zapewnił stronom czynny udział w prowadzonym postępowaniu.
Zarzuty skarżącego dotyczące nie zapewnienia mu możliwości wypowiedzenia się w sprawie, jak również zarzut stwarzania przez przedmiotową suszarnię zagrożenia pożarowego są niezasadne. Był on na bieżąco informowany o czynnościach podejmowanych w sprawie, uczestniczył w oględzinach i mógł zapoznawać się z aktami sprawy. Zapewnienie bezpieczeństwa przeciwpożarowego obiektu, zgodnie z wymogami rozporządzenia o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140/ potwierdzone zostało w uzgodnieniu dokonanym z Komendą Powiatową Państwowej Straży Pożarnej – postanowienie z dnia [...] r. znak: [...]
Skargę do sądu administracyjnego wniósł pełnomocnik J.K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Starosty z dnia [...] r. jako niezgodnej z prawem materialnym.
Strona skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 6 kpa poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o przepisy już nieobowiązujące albowiem nie zastosowano w sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury, z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690/ oraz pominięto przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 132, poz. 877/.
W ocenie strony skarżącej organy orzekające naruszyły także art. 7 kpa oraz przepis art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez wydanie pozwolenia na użytkowanie części pomieszczeń pomimo niespełnienia warunków określonych w art. 57 ust. 1-4 Prawa budowlanego.
W zaskarżonej decyzji nie wzięto pod uwagę, że zgoda na użytkowanie części pomieszczeń stodoły w celu suszenia kukurydzy stwarzała realne zagrożenie dla bezpieczeństwa pożarowego sąsiednich, położonych w niewielkiej odległości drewnianych zabudowań.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów skargi podniósł, że brak przywołania w decyzji rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. nie oznacza braku jego uwzględnienia. Przepisy tego rozporządzenia nie zawierają specjalnych wymagań w stosunku do przedmiotowego obiektu. W sprawie bezpieczeństwa przeciwpożarowego budynku suszarni zastosowano przepisy rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie albowiem postępowanie w sprawie zostało wszczęte pod jego rządami. Przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. na które powołuje się skarżący nie mogły mieć zastosowania z uwagi na zapis § 330 tego rozporządzenia.
W sprawie zostały odpowiednio spełnione warunki z art. 57 ustawy Prawo budowlane, a postępowanie przed organami nadzoru budowlanego w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu, zostało zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z obowiązującym prawem należy stwierdzić, że decyzja ta prawa nie narusza.
Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ zawierają generalny wymóg użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem, dla którego obiekt ten został wybudowany /art. 61 ustawy/, a w przypadku zamierzonej zmiany sposobu użytkowania, wymóg uzyskania stosownego pozwolenia właściwego organu wydanego w trybie art. 71 ust. 1 ustawy. Jednakże zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez takiego pozwolenia nie musi automatycznie pociągać za sobą wydanie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania. Wydanie takiego nakazu jest konieczne tylko wówczas, gdy dokonana zmiana sposobu użytkowania narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub przepisy techniczno-budowlane.
W rozpatrywanej sprawie użytkowanie części pomieszczeń stodoły na cele suszarni kukurydzy nie pozostaje w sprzeczności z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Inwestorka występując z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie suszarni kukurydzy wykonała obowiązki nałożone na nią przez organy nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.
Wykonała także obowiązki wynikające z postanowienia Starosty Powiatowego z dnia [...] r. znak: [...], w tym przedłożyła wszystkie żądane uzgodnienia i opinie /Inspektora Sanitarnego, Inspekcji Ochrony Środowiska, Komendy Straży Pożarnej/. W tych warunkach za spełnione należało uznać ustawowe wymogi warunkujące udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej suszarni ziarna w adaptowanej na ten cel części pomieszczeń stodoły.
Zarzut strony skarżącej, co do powołania jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji m.in. przepisów nie obowiązującego w dacie jej wydania rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140/, a nie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm./ jest nietrafny.
Powołane rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. weszło w życie z dniem 16 grudnia 2002 r., a w świetle jego przepisów przejściowych /§ 330/, rozporządzenia nie stosuje się do spraw wymagających decyzji o pozwoleniu na budowę wszczętych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia. W rozpatrywanej sprawie postępowanie było wszczęte i prowadzone pod rządami "starego" rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r.
Kwestionowanie przez stronę skarżącą spełnienia przez przedmiotowy obiekt wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego jest niezasadne w świetle uzyskania przez inwestorkę pozytywnej opinii w tym zakresie, zawartej w postanowieniu Komendanta Powiatowego Straży Pożarnej z dnia [...] r. znak: [...]
Z powyższych względów Sąd uznał zaskarżoną decyzję za nie naruszającą prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ orzekł jak w sentencji.