Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę D. D., T. S. i B. M. na decyzję Wojewody z dnia [...]., nr [...], w przedmiocie odmowy zwrotu udziału w nieruchomości.
Postanowieniem z dnia 4 marca 2011 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną D. D. i B. M. od powyższego wyroku. Orzeczenie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 16 marca 2011 r.
W dniu 23 marca 2011 r. fachowy pełnomocnik skarżących wniósł o przywrócenie D. D. i B. M. terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie powyższego wyroku, zaś w przypadku wyznaczenia rozprawy wniósł również o "dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron na okoliczność przyczyn uchybienia terminu".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek skarżących D. D. i B. M. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Zgodnie zaś z art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być zatem oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Skarżący D. D. i B. M. nie uprawdopodobnili okoliczności wskazujących na brak ich winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku wydanego w niniejszej sprawie.
O braku winy skarżących D. D. i B. M. w uchybieniu terminu nie może świadczyć podnoszona przez nich okoliczność, iż zostali oni wprowadzeni w błąd przez skarżącego T. S., który po wydaniu przez Sąd wyroku w dniu 20 grudnia 2010 r. poinformował ich, iż do skutecznego złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku wystarczy podpisanie tego wniosku jedynie przez niego, bez konieczności składania podpisów przez pozostałych skarżących.
Należy podkreślić, że zarówno D. D., jak i B. M. zostało doręczone – każdemu z nich odrębnie – zawiadomienie o terminie rozprawy, zawierające pouczenie, że w przypadku wydania przez Sąd wyroku oddalającego skargę jego uzasadnienie może być doręczone stronie skarżącej jedynie po złożeniu przez nią wniosku w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku" (k. 24, 26, 32, 33 akt sądowych). Mimo zatem, iż skarżący D. D. i B. M. nie stawili się na rozprawie ani na ogłoszeniu wyroku w niniejszej sprawie, to zostali oni prawidłowo pouczeni przez Sąd o treści art. 141 § 2 zd. 1 p.p.s.a. Przy dołożeniu należytej staranności skarżący mogli zatem zapoznać się z treścią doręczonego im pouczenia i złożyć w ustawowym terminie wniosek o uzasadnienie wyroku, a w razie powstania jakichkolwiek wątpliwości w tej kwestii mogli w celu ich wyjaśnienia np. skontaktować się z sekretariatem tutejszego Sądu, czego, jak wynika ze złożonego przez nich wniosku, nie uczynili.
Ponadto zauważyć należy, iż skarżący T S., obecny na ogłoszeniu wyroku w dniu 20 grudnia 2010 r., został prawidłowo pouczony przez Sąd o sposobie i trybie zaskarżenia tego orzeczenia (k. 45 akt sądowych).
W tych okolicznościach brak jest zatem podstaw do przywrócenia skarżącym terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Ubocznie jedynie należy wskazać, iż ewentualne uwzględnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wniesionej skutecznie przez T. S. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 grudnia 2010 r., oddalającego skargę D. D., T. S. i B. M., złożoną w niniejszej sprawie, będzie wywoływać skutki nie tylko dla T. S., lecz również dla pozostałych skarżących.
Należy również zauważyć, iż stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny nie przeprowadza samodzielnie postępowania dowodowego, a jedynie może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wniosek profesjonalnego pełnomocnika skarżących o "dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron na okoliczność przyczyn uchybienia terminu" jest więc całkowicie bezzasadny.
Z tych względów, wobec braku przesłanek określonych w art. 86 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.