Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 651/11 WSA w Lublinie oddalił skargę H. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. W dniu 29 listopada 2011 r. skarżąca złożyła do Sądu wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2011 r. Sąd odrzucił wniosek H. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 18 października 2011 r., jako wniesiony z uchybieniem terminu.
W dniu 5 lipca 2012 r. pełnomocnik skarżącej – adwokat M. C., ustanowiony w ramach prawa pomocy, złożył za pośrednictwem WSA w Lublinie zażalenie do NSA na postanowienie z dnia 7 grudnia 2011 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego zażalenia.
WSA postanowieniami z dnia 11 lipca 2012r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 7 grudnia 2011r., a także odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem.
W dniu 8 marca 2012r. adwokat M. C złożył zażalenia: na postanowienie WSA w Lublinie z dnia 11 lipca 2012r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem, jak i na postanowienie WSA w Lublinie z dnia 11 lipca 2012r. w przedmiocie odmówienia przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie WSA w Lublinie z dnia 7 grudnia 2011r. Ponadto w tym samym dniu złożył wnioski o przyznanie wynagrodzenia w postępowaniu zażaleniowym za powyższe dwa zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
W rozpatrywanej sprawie wysokość wynagrodzenia za pomoc prawną w postępowaniu zażaleniowym ustala się zgodnie z przepisem § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d) cytowanego rozporządzenia i wynosi ona 120 złotych. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty za czynności adwokackie, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 3 przywołanego rozporządzenia).
W myśl powyższych przepisów pełnomocnikowi skarżącej ustanowionemu w ramach pomocy prawnej przysługuje wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu zażaleniowym w łącznej wysokości 295,20 zł brutto za zażalenia: na postanowienie WSA w Lublinie z dnia 11 lipca 2012r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem, jak i na postanowienie WSA w Lublinie z dnia 11 lipca 2012r. w przedmiocie odmówienia przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie WSA w Lublinie z dnia 7 grudnia 2011r..
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d) w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia, należało orzec jak w sentencji postanowienia.