Uzasadnienie
Wojewoda postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. znak: [...], uchylił postanowienie Starosty [...] z dnia [...] września 2020 r., znak: [...], zawieszające z urzędu prowadzone na wniosek T. K. postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] sp. z o.o., pozwolenia na budowę budynku handlowego z pylonem, parkingiem i infrastrukturą techniczną, z lokalizacją na działkach nr [...] i [...], ark. mapy [...], położonych w B. przy Al. [...], do czasu ostatecznego merytorycznego zakończenia postępowania prowadzonego przez Wojewodę dotyczącego odwołania T. K. od decyzji Starosty [...] z dnia 17 lipca 2020 r., znak: [...], odmawiającej uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o., pozwolenia na budowę budynku handlowego z pylonem, parkingiem i infrastrukturą techniczną, z lokalizacją na działkach nr ew. [...] położonych w B. przy Al. [...],
- - i orzekł o zawieszeniu postępowania wszczętego w dniu [...] września 2020 r., na wniosek T. K. z dnia [...] września 2020 r., w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wszczętego w dniu [...] października 2017 r., na wniosek T. K. z dnia [...] października 2017 r., w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...]
Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny.
Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] września 2020 r. T. K. złożył w Starostwie Powiatowym w B. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku handlowego z pylonem, parkingiem i infrastrukturą techniczną, z lokalizacją na działkach nr [...] i [...], ark. mapy [...], położonych w B. przy Al. [...]. Jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.; dalej jako: "K.p.a.").
Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] września 2020 r., wznowił postępowanie, a następnie postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. zawiesił je na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., uznając, że zachodzi zagadnienie wstępne w postaci rozpatrzenia odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...] Organ wyjaśnił, że w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. o pozwoleniu na budowę może być jednocześnie prowadzone tylko jedno postępowanie wznowieniowe co do wszystkich podstaw wznowienia przez stronę. Z okoliczności sprawy wynika natomiast, że postępowanie wznowieniowe, w którym wydano decyzję w dniu [...] lipca 2020 r., znak: [...], nie zostało jeszcze zakończone, a więc zachodzi podstawa do zawieszenia takiego postępowania.
W zażaleniu złożonym na powyższe rozstrzygnięcie, T. K. wystąpił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił naruszenie art. 97 § 4 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i błędne uznanie, że zachodzi zagadnienie wstępne w postaci rozpatrzenia odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...] Skarżący zarzucił także naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ I instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, co doprowadziło organ do oparcia zaskarżonego postanowienia na całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleniach faktycznych, a w konsekwencji do wydania orzeczenia sprzecznego z przepisami prawa.
Rozpatrując zażalenie organ II instancji, powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. stwierdził, że podziela stanowisko Starosty [...] zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. W ocenie organu odwoławczego, właściwym jest prowadzenie w danym momencie jednego postępowania zmierzającego do sprawdzenia poprawności przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zakończenie jednego postępowania może doprowadzić do uchylenia decyzji, a tym samym decyduje o zakresie kontroli, przebiegu i zakończeniu postępowania drugiego. Organ wskazał, że możliwa jest nawet bezprzedmiotowość później wszczętych postępowań, a zatem w sprawie występuje zagadnienie wstępne.
Niezależnie od powyżej zajętego stanowiska, zdaniem organu odwoławczego źle określono okres zawieszenia. Nie wskazano bowiem momentu zakończenia postępowania, lecz orzeczenie pośrednie, które nie gwarantuje stałości stanowiska organów orzekających w trybie wznowienia. W celu usunięcia tej nieprawidłowości, organ II instancji uchylił zaskarżone postanowienie i ponowie orzekając o zawieszeniu postępowania określił czas zawieszenia wskazując na prawomocne zakończenie postępowania wznowionego w dniu [...] października 2017 r.
Odnosząc się do zarzutu zażalenia dotyczącego uwagi, że "zasadne byłoby połączenie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. oraz wznowionego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r.", organ wyjaśnił, że oba postępowania prowadzone są na wniosek T. K., i to właśnie on wybrał zarówno terminy jak i zakresy złożonych wniosków oraz, że tylko od jego woli zależy ilość zagadnień omawianych w decyzjach organów administracji architektoniczno-budowlanej. Organ zauważył, że umieszczenie powyższej uwagi w zażaleniu nie może skutkować żadną zmianą we wszczętych postępowaniach. Organ podniósł, że zasady postępowań administracyjnych nie przewidują procedury połączenia przez organy spraw prowadzonych na wniosek. Rezygnacja z któregoś z postępowań na obecnym etapie, wymaga wycofania wniosku i przedstawienia zastrzeżeń co do poprawności przedmiotowego pozwolenia na budowę, jako uzupełnienia wniosku pozostającego do rozpatrzenia. Wniosek skarżącego, niezbędny dla takich zmian, złożony w organie I instancji winien prezentować nowe stanowisko w sposób jednoznaczny.
Na powyższe rozstrzygnięcie, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył T. K.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:
- 1. naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, gdyż doprowadziło do wydania przez Wojewodę postanowienia o zawieszeniu postępowania z wniosku z dnia [...] września 2020 r. toczącego się przed Starostą B. jako organem I instancji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wszczętego w dniu [...] października 2017 r., na wniosek T. K. z dnia [...] października 2017 r.;
- 2. naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- 3. naruszenie przepisu art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie;
- 4. naruszenie przepisów art. 1 pkt 1 K.p.a. i art. 104 § 1 i 2 K.p.a., gdyż sprawa będąca przedmiotem danego (jednego) postępowania jest rozstrzygana jedną decyzją administracyjną;
- 5. naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez prowadzenie kilku postępowań w tej samej "sprawie", co uniemożliwia zakończenie merytoryczne pozostałych postępowań w przypadku wydania decyzji ostatecznej co do jednej z nich, gdyż "sprawa" będzie już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną;
- 6. naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., gdyż postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa art. 149 § 1 i 2 K.p.a. poprzez prowadzenie trzech postępowań w stosunku do jednej sprawy zakończonej decyzją ostateczną (pozwolenia na budowę);
- 7. naruszenie przepisu art. 107 § 1 pkt 4 i 6 K.p.a. poprzez podanie błędnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przez co sentencja rozstrzygnięcia tego organu jest błędna, zaś konsekwencją tych błędów jest niewłaściwie sporządzone uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, oderwane od stanu sprawy;
- 8. naruszenie przepisu art. 8 § 1 K.p.a. w związku z art. 32 Konstytucji RP to jest zasady pogłębiania zaufania stron do organów administracyjnych, poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania;
- 9. naruszenie przepisów art. 6 i art. 8 K.p.a. gdyż w oparciu o stan faktyczny i prawny dotyczący tego samego podmiotu, wydał dwa rozstrzygnięcia zawierające odmienną ocenę podstaw zawieszenia postępowania, przy jednoczesnym braku argumentacji uzasadniającej zmianę oceny prawnej zastosowanych przepisów prawa, co stanowi przejaw rażącego wahania poglądów organu I instancji stanowiące naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli, a także zasady praworządności;
- 10. naruszenie przepisu art. 12 § 1 K.p.a. gdyż niezasadne zawieszenie postępowania narusza wyrażoną w tym przepisie zasadę szybkości postępowania;
Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu złożonej skargi obszernie przedstawiono stanowiska dotyczące instytucji zagadnienia wstępnego prezentowane w orzecznictwie i literaturze. W końcowej części pisma, zaś podniesiono, że rozpatrzenie wniosku z dnia [...] września 2020 r. o wznowienie postępowania decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017r. znak [...], nie jest uwarunkowane uprzednim zakończeniem postępowania wznowieniowego w tej samej sprawie wszczętej wcześniej tj. [...] października 2017 r.
Dalej wskazano, że dla oceny czy decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...], jest obarczona wadami określonymi w art. 145 § 1 k.p.a., istniejącymi w dacie jej wydania, bez znaczenia jest rozstrzygnięcie zapadłe w drugim postępowaniu wznowieniowym dotyczącym decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w aspekcie zagadnienia wstępnego.
W ocenie skarżącego, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie zaistniała także przesłanka dotycząca możliwości zastosowania zawieszenia postępowania z uwagi na okoliczność, że rozstrzygnięcie może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem, gdyż powinno toczyć się jedno postępowanie wznowieniowe. Skarżący wskazał, że Wojewoda w rzetelny sposób nie odniósł się do związku pomiędzy wszczętymi postępowaniami wznowieniowymi zakończonymi decyzją o pozwoleniu na budowę. Ponadto nie poddał analizie tego, czy wszczęcie tego postępowania pozostawało w związku z wymogami z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Tymczasem brak tego związku, w ocenie skarżącego, jest oczywisty. Wszczęcie, prowadzenie, czy nawet rozstrzygnięcie sprawy prowadzonej w trybie nadzwyczajnym nie jest bowiem niezbędne ani konieczne do rozpatrzenia sprawy w drugim i trzecim postępowaniu. Organ w chwili orzekania ma możliwość rozpatrzenia takiej sprawy i wydania decyzji.
Oczywiście, wznowienia postępowania w sprawie decyzji o pozwolenia na budowę może mieć związek z postępowaniem drugim i trzecim, jednakże związek ten nie ma takiego charakteru, jaki wymagany jest przez art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. W obrocie prawnym funkcjonuje bowiem ostateczna decyzja administracyjna, która wywołuje określone w niej skutki prawne do czasu aż nie zostanie uchylona w stosownym trybie (art. 16 K.p.a.).
Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie, mając na uwadze poczynione wyżej ustalenia należało uchylić zaskarżone postanowienie i doprowadzić do połączenia postępowania drugiego i trzeciego do wspólnego rozpoznania. Wydanie decyzji ostatecznej w pierwszym postępowaniu spowoduje konieczność umorzenia pozostałych postępowań. Jednakże w przypadku uchylenia decyzji Starosty w pierwszej sprawie i przekazania mu do ponownego rozpoznania zaistnieje możliwość połączenia spraw. Zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia pierwszego postępowania w takiej sytuacji będzie sprzeczne z zasadą szybkości postępowania.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Rozważania w sprawie należy poprzedzić wyjaśnieniem, że będąca przedmiotem skargi sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019 poz. 2325, dalej "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Co więcej, w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony.
Do takiej kategorii rozstrzygnięć należy zaliczyć zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Wojewody z dnia [...] października 2020 r., uchylające postanowienie z dnia [...] września 2020 r. i orzekające na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. o zawieszeniu postępowania wszczętego w dniu [...] września 2020 r., do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wszczętego w dniu [...] października 2017 r.
Przechodząc do istoty sprawy wskazać należy, że w świetle art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sąd administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonych aktów wyłącznie w zakresie ich legalności, a więc z punktu widzenia ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.
Kontrolując zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji Sąd stwierdził naruszenie przepisów w stopniu, który obligował do wyeliminowania rozstrzygnięć z obrotu prawnego.
Stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że zagadnienie wstępne, o którym mowa wyżej, wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy stanowiąc przesłankę negatywną jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Zagadnienie wstępne, to zagadnienie, na które składają się następujące elementy konstrukcyjne: 1) postępowanie administracyjne jest w toku;
- 2) rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd;
- 3) zagadnienie wstępnie nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. (B.Adamiak, J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2021, s. 618).
Organ zawieszając postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., powinien także ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym oraz właściwość do rozstrzygnięcia. Zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, dlatego powinno mieć zastosowanie jedynie w przypadkach określonych przez ustawodawcę.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zagadnieniem wstępnym o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie - według organów administracji - jest postępowanie wznowieniowe wszczęte w dniu 16 października 2017 r., na wniosek skarżącego, który jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W postępowaniu tym, w dniu [...] lipca 2020 r., Starosta B. wydał decyzję znak: [...] odmawiającą uchylenia decyzji własnej z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] sp. z o.o., pozwolenia na budowę budynku handlowego z pylonem, parkingiem i infrastrukturą techniczną, z lokalizacją na działkach nr ew. [...] i [...] położonych w B. przy Al. [...]. Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 2020 r., a więc postępowanie w tej sprawie jest nadal w toku.
Niezależnie jednak od powyższego – jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie – skarżący złożył w późniejszym czasie dwa kolejne wnioski o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...]. z o.o. pozwolenia na budowę. I tak w dniu [...] sierpnia 2020 r., skarżący złożył wniosek o wznowienie w/w postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wskazując, że nową okolicznością faktyczną nieznaną organowi w dniu wydania decyzji jest naruszenie art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niezgodność decyzji o warunkach zabudowy z projektem budowlanym w zakresie niespełnienia obowiązku zachowania odpowiedniej powierzchni terenu biologicznie czynnego w projekcie. Postępowanie wszczęte w dniu 19 sierpnia 2020 r., zostało ostatecznie zawieszone postanowieniem Wojewody z dnia [...] października 2020 r. Skarga T. K. na powyższe rozstrzygnięcie została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie pod sygn. akt II SA/Lu 733/20.
Następnie w dniu [...] września 2020 r., skarżący złożył kolejny wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] Jako podstawę wznowienia w niniejszej sprawie skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., gdyż w jego ocenie wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, a mianowicie naruszenie art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż w jego ocenie projekt budynku nie spełnia wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy i wyrysowanej na części graficznej stanowiącej załącznik nr [...] nieprzekraczalnej linii zabudowy. Postępowanie wszczęte z powyższego wniosku i wydane w jego następstwie postanowienie Wojewody o zawieszeniu postępowania z dnia [...] października 2020 r. jest przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie.
Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, Sąd wskazuje, że organ niezasadnie zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 62 K.p.a., w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. W literaturze przyjmuje się, że powyższy przepis ma zastosowanie wówczas, gdy spełnione są kumulatywnie następujące przesłanki: istnieje wielość spraw administracyjnych, prawa i obowiązki w każdej z tych spraw wynikają z tego samego stanu faktycznego bądź z tej samej podstawy prawnej, w każdej z tych spraw właściwy jest ten sam organ administracji publicznej (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 4. wydanie, Warszawa 2011, s. 437).
W okolicznościach niniejszej sprawy, mając na uwadze, że wniosek o wznowienie postępowania z dnia [...] września 2020 r. jest kolejnym wnioskiem skarżącego o wznowienie postępowania opartym na tej samej podstawie wznowienia, co poprzedzający wniosek z dnia 19 sierpnia 2020 r., Sąd nie ma wątpliwości, że należało na podstawie art. 62 K.p.a. połączyć sprawę z wniosku z dnia [...] września 2020 r., ze sprawą wznowioną w dniu w dniu [...] sierpnia 2020 r. (na wniosek z dnia [...] sierpnia 2020 r.) i prowadzić je wspólnie.
Uzasadnieniem dla takiego stanowiska jest fakt, że łączne rozpatrzenie kilku spraw w jednym postępowaniu umożliwia dokładniejsze zbadanie wszystkich istotnych dla treści rozstrzygnięć okoliczności, zastosowanie jednolitych kryteriów przeprowadzanych ocen oraz udostępnienie skarżącemu pełnej informacji o dokonanych przez organ ustaleniach oraz przyjętych przez niego preferencjach. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy połączenie obu spraw jest tym bardziej zasadne, że wnioski pochodzące od skarżącego oparte są na tej samej podstawie prawnej (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.) i rozpatrywanie jednocześnie obu będzie realizacją zasady szybkości postępowania, wynikającej z art. 12 K.p.a., według której, organy administracji powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko.
Odnosząc się zaś do niepołączenia sprawy z niniejszego wniosku skarżącego o wznowienie postępowania ze sprawą wznowioną w dniu [...] października 2017 r., Sąd wskazuje, że niewątpliwie między sprawami zachodzi zależność, jednak wbrew twierdzeniom skarżącego, jest to zależność tego typu, że merytoryczne rozstrzygnięcie i prawomocne zakończenie pierwszej ze spraw ma wpływ na pozostałe rozstrzygnięcia.
Przyjmuje się, że element konstrukcyjny omawianej instytucji, którym jest konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu. (por. M, Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el., 2014; C. Kosikowski, E. Etel, J. Brolik, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz. LEX, 2013).
Z powyższego wynika, że pomiędzy merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym musi istnieć bezpośredni związek przyczynowy. Dopiero wówczas określone zagadnienie ma charakter prejudycjalny w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. (wyrok NSA z dnia II GSK 794/20).
W niniejszej sprawie taki związek niewątpliwie zachodzi, bowiem wynik toczącego się wznowionego postępowania (na wniosek z dnia 16 października 2017 r.), determinuje wynik kolejnych postępowań wznowieniowych. W przypadku ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia 7 lipca 2017 r., kolejne wznowione postępowania mogą stać się bezprzedmiotowe.
Z punktu widzenia tej ostatniej uwagi istotne jest jednak to, że zależności (uprzedniego) rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy administracyjnej nie można utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji administracyjnej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por. G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Kraków, 2005, s. 100).
Konkludując, wskazać należy, że skoro oba wnioski złożone zostały przez tę samą stronę, prawa strony wynikają z tego samego stanu faktycznego i z tej samej podstawy prawnej, to połączenie sprawy z wniosku z dnia 11 sierpnia 2020 r., i sprawy z wniosku z dnia 1 września 2020 r., na podstawie art. 62 K.p.a. jest zasadne.
Mając powyższe na uwadze oraz przywołany na wstępie zakres kognicji, sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W sprawie doszło bowiem do naruszenia 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie I. wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Zwrot kosztów postępowania objął: uiszczony wpis w sprawie (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie stawki minimalnej (480 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.
Ponownie rozpatrując sprawę (po uprawomocnieniu się wyroku) organ pierwszej instancji kierując się przepisem art. 153 P.p.s.a. uwzględni ocenę prawną i wytyczne zawarte powyżej.