Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 791/10 starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pozostawił wniosek skarżącego L. B. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W uzasadnieniu zarządzenia referendarz wskazał, że skarżący w piśmie z dnia 30 listopada 2016 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy.
Wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu, wobec czego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, przez wypełnienie i nadesłanie urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania dołączono urzędowy formularz wniosku.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwanie wraz z drukiem PPF skarżący odebrał osobiście w dniu 3 stycznia 2017 r., a więc termin do wykonania wezwania mijał w dniu 10 stycznia 2017 r., który nie przypadał w sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy. Mimo przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF oraz prawidłowego pouczenia o terminie usunięcia braku złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy i skutkach nie dokonania tej czynności procesowej w terminie, skarżący nie nadesłał wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Nie powstał więc obowiązek merytorycznego rozpoznania wniosku o prawo pomocy, dlatego na podstawie art. 258 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i art. 257 P.p.s.a. referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania.
W sprzeciwie od tego zarządzenia (nazwanym "skarga") pełnomocnik skarżącego – adwokat G. S., ustanowiony w ramach prawa pomocy wcześniejszym postanowieniem tut. Sądu z dnia 10 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 791/10 (k.95) domagając się zmiany tego zarządzenia zarzucał wadliwą podstawę prawną jego wydania tj. art. 258 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w nieaktualnym brzmieniu, zamiast art. 258 § 2 pkt 6 P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r., mającym zastosowanie w niniejszej sprawie zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658) – rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. (...) Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2).
Rozpatrując zatem sprzeciw skarżącego stwierdzić należy, że zaskarżone zarządzenie starszego referendarza sądowego jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu PPF. Wniosek, który nie został złożony na takim formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.).
Skarżący L. B. w piśmie z dnia 30 listopada 2016 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, a więc zgodnie z wymogiem powołanego wyżej przepisu art. 252 § 2 P.p.s.a. – został wezwany do wypełnienia urzędowego formularza tego wniosku w terminie 7 dni z pouczeniem, że w razie niewykonania wezwania wniosek zostanie pozostawiony bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 stycznia 2017 r., jednak skarżący dotychczas nie wykonał wskazanego obowiązku. Jego wniosek o przyznanie prawa pomocy nie mógł być więc merytorycznie rozpoznany, dlatego referendarz sądowy prawidłowo zarządził pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania.
Należy przy tym podkreślić, że – wbrew zarzutom sprzeciwu – podstawą prawną wydania zaskarżonego zarządzenia był art. 257 P.p.s.a.
Kompetencja referendarza sądowego do wydania takiego zarządzenia wynika z przepisu art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 P.p.s.a. w aktualnym brzmieniu, tj. obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., nadanym wskazaną wyżej ustawą zmieniającą z dnia 9 kwietnia 2015 r. Taką kompetencję posiadał referendarz sądowy również przed wprowadzeniem tej zmiany tj. na podstawie art. 258 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Z tych względów stwierdzić należy, że zaskarżone zarządzenie jest prawidłowe.
Sprzeciw nie zasługuje więc na uwzględnienie, dlatego Sąd na podstawie art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.