Uzasadnienie
Starosta O. decyzją z dnia [...] r., po ponownym rozpatrzeniu wniosku I. i C. G. z dnia [...] r. odmówił zmiany decyzji Urzędu Rejonowego w O. L. z dnia [...] r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę, obejmującej budynek pawilonu usługowego na czas określony - z możliwością użytkowania do dnia [...] r., na działce nr ewid.[...] (obecnie działka nr [...]), położonej w O. L. przy ul. [...].
Z powyższą decyzją nie zgodzili się inwestorzy, wnosząc o jej uchylenie i wydanie w jej miejsce decyzji merytorycznej, ze względu na uchylanie się organu I instancji od zajęcia obiektywnego stanowiska w sprawie złożonego wniosku.
Wskazali, że zaskarżona decyzja została wydana w następstwie kasacyjnej decyzji Wojewody z dnia [...] r., znak: [...], uchylającej umorzenie postępowania we wnioskowanej sprawie, jako bezprzedmiotowe. Po decyzji organu odwoławczego, Starostwo Powiatowe w O. L. zażądało od I. i C. G. sprecyzowania wniosku. W związku z tym skarżący wnieśli o zmianę decyzji Urzędu Rejonowego w O. L. z dnia [...] r., poprzez wyeliminowanie z tej decyzji zapisu o udzieleniu pozwolenia na budowę pawilonu usługowego na czas określony - z możliwością użytkowania do dnia [...] r. Inwestorzy wyjaśnili, że w odwołaniu od decyzji umarzającej postępowanie przedstawili okoliczności, na podstawie, których możliwe jest, ich zdaniem, dokonanie zmiany decyzji w trybie art. 155 K.p.a., tym bardziej, że w tym trybie decyzja podejmowana jest na zasadzie uznania administracyjnego.
Natomiast zaskarżona decyzja organu I instancji odmawiająca zmiany pozwolenia na budowę, w obszernym uzasadnieniu nie podaje przekonywujących argumentów uzasadniających odmowę, powołuje się, natomiast, na orzecznictwo sądów administracyjnych, potwierdzających słuszność decyzji odmownej. Zdaniem inwestorów, zawarte w decyzji stwierdzenie organu, iż rozpatrzenie wniosku skarżących odbywało się w odmiennym stanie faktycznym i prawnym w stosunku do trybu podejmowania decyzji o pozwoleniu na budowę pawilonu, nie w pełni odpowiada rzeczywistości.
I. i C. G. w odwołaniu stwierdzili także, że zaskarżona decyzja za podstawę prawną przyjęła art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, który w określonej sytuacji nie jest formalnie i merytorycznie związany z przedmiotem postępowania, zaś skierowanie decyzji do osób nieposiadających przymiotu stron, w rozumieniu art. 28 K.p.a., stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji. Podsumowując, skarżący wskazali, że za pozytywnym rozpatrzeniem ich odwołania przemawia nie tylko słuszny interes stron, o którym mowa w art. 155 K.p.a., ale również interes społeczny (dodatkowe miejsca pracy oraz podmiot podatkowy).
Wojewoda decyzją z dnia [...] r. po rozpatrzeniu ww. odwołania od decyzji organu I instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję
Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy:
Organ I instancji stosownie do zaleceń organu odwoławczego, rozpatrując ponownie sprawę, pismem z dnia [...] r., wezwał I. i C. G. do uszczegółowienia wniosku przez wskazanie podstawy prawnej wraz z uzasadnieniem, w oparciu, o które organ ma przeprowadzić ponowne postępowanie w sprawie zmiany decyzji.
Odpowiadając na wezwanie organu, wnioskodawcy, w piśmie z dnia [...] r., zażądali zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, w zakresie terminu użytkowania, na podstawie art. 155 K.p.a., uzasadniając powyższe faktem, iż miejski plan zagospodarowania przestrzennego z 1982 r. przewidywał poszerzenie ul. [...] oraz budynek nie narusza interesów sąsiadów.
Starosta O., zaskarżoną decyzją, odmówił zmiany decyzji z dnia [...] r., znak: [...], stwierdzając, że okoliczności podnoszone we wniosku I. i C. G. nie mogły stanowić podstawy do zmiany terminu użytkowania pawilonu usługowego przy ul. [...] w O. L.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie podkreśla się, że obiekty budowlane wzniesione na okres czasowy podlegają rozbiórce z mocy prawa, ze względu na upływ terminu oznaczonego w pozwoleniu na budowę. Skoro, zatem, przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę pozostaje w obrocie prawnym i upłynął już określony w niej termin użytkowania budynku, to jej skutkiem jest powstanie z mocy prawa, po stronie inwestora, obowiązku rozbiórki pawilonu usługowego. W niniejszej sprawie, skoro, decyzja o rozbiórce obiektu budowlanego funkcjonuje w obrocie prawnym - nie została uchylona, zmieniona, nie stwierdzono jej nieważności albo wygaśnięcia, to nadal obliguje ona adresatów do wykonania orzeczonego obowiązku, zaś organy administracji, do uwzględnienia jej bytu prawnego przy podejmowaniu kolejnych rozstrzygnięć.
Starosta O. stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę, z której wynika obowiązek rozbiórki pawilonu handlowego na działce nr ewid.[...] (obecnie działka nr [...]), położonej przy ul. [...] w O. L. jest ostateczna i podlega wykonaniu od dnia [...] r. Po wydaniu decyzji znak: [...] z dnia [...] r., inwestorzy nie skorzystali z możliwości odwołania się od decyzji, co oznacza, że zaakceptowali zawarte w niej orzeczenie o udzieleniu pozwolenia na budowę pawilonu usługowego z możliwością jego użytkowania do dnia [...] r. oraz zawarty w pkt 7 decyzji warunek rozbiórki przedmiotowego budynku do dnia [...] r..
Po przeanalizowaniu sprawy, organ stwierdził, iż zgodnie z art. 155 K.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydal, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 155 K.p.a., jest przepisem procesowym, a nie materialno-prawnym i nie może upoważniać do lekceważenia normy materialnoprawnej i zastępowania jej elementami oceny o charakterze słusznościowym, jakie zawiera ogólna klauzula "interesu społecznego lub słusznego interesu strony".
Ponadto przepisy ustawy dnia [...] r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym przy wydawaniu decyzji Urzędu Rejonowego w O. L. z dnia [...] r" znak: [...], jak i aktualne przepisy, wymagają, aby pozwolenie na budowę było zgodne z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Na wniosek Państwa I. i C. G. ustalone zostały, decyzją Burmistrza [...] i Gminy O. L. z dnia [...] r., znak: [...], warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę pawilonu usługowego w dobudowie do budynku mieszkalnego, przy ul. [...] w O. L..
Jednocześnie w pkt 2 załącznika nr [...] do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy stwierdzono: " realizacja budynku usługowego na okres tymczasowy tj. 10 lat - do [...] r. Po tym okresie budynek podlega rozbiórce." Wobec niezaskarżenia niniejszej decyzji we właściwym trybie i terminie stała się ona, w dniu [...] r., prawomocna i podlega wykonaniu. W pkt 2 ww. decyzji stwierdzono, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę, stosownie do art. 47 ustawy z dnia [...] r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89 z 1994 r., poz. 415). Z uwagi na powyższą decyzję, Urząd Rejonowy w O. L. w decyzji o pozwoleniu na budowę zawarł warunek, iż pawilon usługowy przy ul. [...] w O. L. może być użytkowany do dnia [...] r. i należy go rozebrać w terminie do [...] r. I. i C. G. nie odwołali się od tej decyzji, co oznacza, że przyjęli warunki w niej zawarte.
Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, art. 155 K.p.a. służy takim celom, aby eliminować z obrotu prawnego ostateczne decyzje administracyjne, nie ze względu na ich wadliwość, lecz ze względu na wystąpienie innych, określonych w tym przepisie przesłanek. Wynikają one z tzw. innej polityki administracyjnej, tj. np nowej interpretacji przepisów prawa materialnego. W omawianym przypadku sytuacja taka nie zachodzi. Przepisy prawa budowlanego zawarte w art. 35 nie przewidują, bowiem, możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wbrew ustaleniom decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Uchylenie lub zmiana decyzji, w powołaniu się na treść art. 155 K.p.a., może zajść jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien "luz decyzyjny". Tylko w obszarze owego "luzu decyzyjnego" wzgląd na ważny interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji.
W razie zaś, gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy, narzuca określone rozwiązanie, o stosowaniu art. 155 K.p.a. nie może być mowy. Wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a., jest możliwe w sprawach, w których organ administracji wydając decyzję miał pewną swobodę wyboru rozstrzygnięcia (tzw. uznanie administracyjne). Ponadto prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 K.p.a., uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron.
Wojewoda podniósł, że w omawianym przypadku aktualny stan faktyczny zdecydowanie różni się od stanu faktycznego w dacie wydawania pozwolenia na budowę. Pawilon usługowy, jak stwierdzono w protokole kontroli z dnia [...] r., jest w fazie realizacji (stan surowy zamknięty) i nie został oddany do użytkowania. Nie zmienia to faktu, że upłynęły wyznaczone w decyzji o pozwoleniu na budowę terminy jego użytkowania (do [...] r.) i rozbiórki (do [...] r.).
Poza tym Wojewoda wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowym, nie jest dopuszczalna weryfikacja decyzji tylko w oparciu o jedną przyjętą w art. 155 K.p.a., przesłankę, a mianowicie, gdy przemawia za tym słuszny interes strony. W ocenie organu podnoszone we wniosku I. i C. G. i odwołaniu od decyzji organu I instancji, przesłanki do zmiany decyzji, w trybie art. 155 K.p.a., tj. słuszny interes strony (inwestora), w powiązaniu z interesem społecznym, nie są tak istotnymi w sprawie okolicznościami, które uzasadniałyby naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych i zmianę ostatecznej decyzji Urzędu Rejonowego w O. L. z dnia [...] r., znak: [...] l/O Lm-105/96, w zakresie wskazanym we wniosku. W interesie społecznym leży niewątpliwie to, aby stan faktyczny sprawy odpowiadał stanowi prawnemu. Taka sytuacja jest elementem stabilności porządku prawnego. Podkreślił przy tym, że postępowanie prowadzone w tym trybie nie zmierza do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy już ostatecznie zakończonej. Zmiana decyzji ostatecznej, w trybie art. 155 K.p.a., może być, zatem, dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory.
Organ Odwoławczy odnosząc się do kolejnych argumentów odwołania wyjaśnił, że w przypadku wielości podmiotów występujących w postępowaniu i mających przymiot strony przez zgodę strony, o której mowa w art. 155 K.p.a., niezbędną do zmiany decyzji ostatecznej, rozumieć trzeba nie wyłącznie zgodę strony inicjującej takie postępowanie, lecz zgodę wszystkich osób (podmiotów) mających przymiot strony w postępowaniu, w którym wydana została decyzja podlegająca zmianie na podstawie niniejszego przepisu. Decyzja podlegająca zmianie dotyczy, bowiem, interesu prawnego wszystkich stron postępowania i wobec tego każda ze stron musi wyrazić zgodę na zmianę decyzji w trybie art. 155 K.p.a.. Wobec braku regulacji dopuszczającej wyrażenie zgody, poprzez milczenie strony nie można uznać za możliwe dorozumiane bądź domniemane wyrażenie zgody na uchylenie łub zmianę decyzji, w trybie art. 155 K.p.a.
Jednocześnie zgodził się z zarzutem odwołania, iż organ I instancji błędnie, jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji, wskazał art. 35 ust. 3 ustawy z dnia [...] r. - Prawo budowlane, który ma zastosowanie przy odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli inwestor nie wypełnił w wyznaczonym terminie, obowiązku usunięcia nieprawidłowości, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, wskazanych w postanowieniu. Uchybienie to nie miało, jednak, wpływu na podjęcie, przez Starostę Powiatowego w O. L., merytorycznie słusznego rozstrzygnięcia o odmowie zmiany, w trybie art. 155 K.p.a., decyzji Urzędu Rejonowego w O. L. z dnia [...] r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę pawilonu usługowego, w zakresie terminu jego użytkowania i rozbiórki.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie I. i C. G. na powyższą decyzję Wojewody z dni [...] r. podnieśli, że zaskarżona decyzja jest dla nich krzywdzącą oraz narusza normy prawa, poprzez swobodną interpretację przepisów K.p.a, jak też orzecznictwo Sądów Administracyjnych w sprawach niezwiązanych przedmiotowo z problematyką dotyczącą wniosku. W ocenie skarżących w wyniku ponowionego postępowania Starosta O. nie uwzględnił argumentacji zawartej w kasacyjnej decyzji Wojewody z dnia [...]. zajmując negatywne stanowisko w odniesieniu do wniosku opierając decyzję na art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, co stanowi istotne uchybienie formalne. W odwołaniu od decyzji Starosty z dnia [...]. zostały bowiem przedstawione okoliczności, w świetle których spełnione zostały przesłanki pozwalające na dokonanie w trybie art. 155 K.p.a. wnioskowanej zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę pawilonu.
Między innymi podkreślono, iż dla terenu w skład którego wchodzi działka inwestorów obowiązują ustalenia przestrzenne identyczne w dniu dzisiejszym, jak też w czasie wydawania pozwolenia na budowę pawilonu. Nie można zatem podzielić poglądów uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewody, iż rozpatrywanie wniosku ma miejsce w odmiennym stanie formalnym i faktycznym od stanu w dniu podejmowania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie można również podzielić wyrażonego w uzasadnieniu decyzji poglądu, iż pozwolenie na budowę wydane zostało w oparciu o decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]. Burmistrza [...] i Gminy O. L. znak: [...], bowiem decyzje w tym zakresie wydawane w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w swojej treści nie określają terminów realizacji obiektów na danym terenie. Warunki dotyczące czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych określone zostają w pozwoleniu na budowę art. 35 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane.
Nie można również podzielić poglądu, iż w sprawie niniejszej ze względu na wielość podmiotów do zastosowania przepisów art. 155 K.p.a. niezbędna jest zgoda wszystkich stron postępowania. Kopia decyzji o pozwoleniu na budowę skierowana została do właścicieli działek sąsiadujących z obydwu stron z naszą działką, zaś usytuowanie budynku w odległościach ponad 7 i 9 m w stosunku do granic działki powoduje bezkolizyjność usytuowania pawilonu w stosunku do obowiązujących przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powiadomienie nastąpiło na zasadzie zwyczajowej, bowiem właściciele sąsiednich działek nie posiadają statusu stron postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a., są jedynie jego uczestnikami. Z mocy wydanego pozwolenia nie uzyskały żadnych uprawnień, jak też posiadanych uprawnień decyzja im nie ograniczała.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia [...]. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia [...]. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. - dalej w skrócie: "ppsa") dokonywana przez sądownictwo administracyjne kontrola działalności administracji publicznej sprowadza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego. Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że ma prawo wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze (art. 134 ppsa).
Jak stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ppsa uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, (w tym w szczególności przepisów procedury wymienionych w skardze), a jej uzasadnienie spełnia kryteria z art. 107 § 3 kpa.
Zgodnie z art. 155 K.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ja wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Decyzje wydawane na podstawie powyższego przepisu mają charakter uznaniowych, jednakże nie arbitralnych. Wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być ustalone w konkretnej sprawie i uzyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. W tego rodzaju postępowaniu badaniu podlega zatem w szczególności zgodność złożonego przez ubiegającego się wniosku z interesem społecznym przy uwzględnieniu słusznego interesu strony.
Należy podkreślić także, że w świetle powołanego przepisu do zmiany decyzji pierwotnej niezbędne jest uzyskanie zgody wszystkich stron postępowania, a nie jedynie wnioskodawcy, który zainicjował owo pierwotne postępowanie administracyjne. W sprawie, co nie budzi wątpliwości, brak zgody podmiotów (udokumentowanej) na zmianę decyzji, które brały udział na prawach strony w postępowaniu głównym o udzielenie pozwolenia.
Wskazać bowiem trzeba, że w świetle art. 155 K.p.a. zgoda wszystkich stron postępowania jest bezwzględnym warunkiem możliwości zmiany bądź uchylenia decyzji w tym trybie. Zgoda taka musi zostać wyrażona w sposób wyraźny i jednoznaczny. Stanowisko to uzasadnione jest tym, że zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a. możliwa jest jedynie przy spełnieniu wszystkich przesłanek wskazanych w tym przepisie, którego treść musi być interpretowana ściśle, a nie rozszerzająco. Organ administracji nie może więc wydać na podstawie art. 155 K.p.a. decyzji zmieniającej decyzję ostateczną, nie dysponując zgodą wszystkich stron postępowania uczestniczących w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, w stosunku do której jedna ze stron złożyła wniosek o jej zmianę w trybie wskazanego przepisu. Brak takiej zgody przed wydaniem w trybie art. 155 K.p.a. decyzji zmieniającej decyzję ostateczną czyni taką decyzję dotkniętą wadą kwalifikowaną, wskazaną w art. 156 § 2 K.p.a., z powodu rażącego naruszenia prawa (J. Malanowski, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, W. 2014, s. 646 wraz z powołanym orzecznictwem).
Jednak należy wziąć po d uwagę, że podjęte w trybie nadzwyczajnym postępowanie ma charakter odrębny od postępowania prowadzonego w normalnym trybie. Decyzja wydana w trybie przepisów art. 154, 155, 161, 163, a także 162 K.p.a. jest decyzją nową. Jest ona wydana w toku nowego postępowania, dla którego podstawę prawną stanowią wyżej wskazane przepisy. Innymi słowy, jest to decyzja w nowej sprawie. (uzasadnienie uchwały Pełnego Składu Izby Cywilnej I Administracyjnej Sądu Najwyższego z dnia [...] r. (III AZP 8/83). Tym samym w przypadku wniosku o zmianę decyzji, rozpatrywanego na podstawie przepisu art. 155 K.p.a., wszczynane jest nowe postępowanie administracyjne, wobec czego obowiązkiem organu jest ponowne ustalenie kręgu stron tego postępowania i zapewnienie im realizacji uprawnień. Nie zawsze bowiem występuje tożsamość stron postępowania zakończonego ostateczną decyzją, z kręgiem stron postępowania prowadzonym w nadzwyczajnym trybie weryfikacji decyzji.
W zależności więc od ustalonego przez organ stanu faktycznego i prawnego sprawy, konieczne jest ponowne ustalenie kręgu osób, którym przysługiwać będzie status strony w postępowaniu (por wyrok WSA w Krakowie z dnia [...] r., sygn. akt II SA/Kr 1023/05, wyrok NSA z dnia [...] r., sygn. akt IV SA 816/99, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W przedmiotowej sprawie przyznanie więc określonej osobie statusu strony postępowania odbywać się więc będzie w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane. Wskazać należy, że stroną postępowania o zmianę ostatecznej decyzji w trybie art. 155 Kpa jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem pierwotnej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki tej zmiany.
Zatem wobec braku udokumentowania zgody w niniejszej sprawie wszystkich stron postępowania na zmianę decyzji Urzędu Rejonowego w O. L. z dnia [...] r. brak było podstaw prawnych do uwzględnienia – w trybie art. 155 K.p.a. – wniosku skarżących o zmianę tej decyzji. W ocenie Sądu z powyższych względów jest jednak co najmniej przedwczesne stanowisko organów obu instancji, skutkujące odmową zmiany pozwolenia na budowę na podstawie art. 155 K.p.a. Organy bowiem rozpatrując wniosek w analizowanym nadzwyczajnym trybie powinny albo zobowiązać inwestora do przedstawienia takiej zgody albo organ sam powinien taką zgodę od stron postępowania uzyskać.
W tej sytuacji, w związku z niespełnieniem jednej z przesłanek zmiany decyzji określonych w art. 155 K.p.a., za całkowicie bezzasadne uznać trzeba zarzuty podniesione w skardze.
Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia [...] r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 cyt. ustawy.
Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni powyższe rozważania, mając w szczególności na uwadze zgodę stron jako podstawową przesłankę stosowania art. 155 K.p.a.