Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 863/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zastrzeżeń do uproszczonego planu urządzenia lasu, stwierdził nieważność tej decyzji.
Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2014 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną K. J. od powyższego wyroku, z powodu niezachowania przymusu adwokackiego (radcowskiego). Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia doręczono skarżącemu w dniu 26 sierpnia 2014 r. (potwierdzenie odbioru - k. 126).
Postanowieniem z dnia 1 października 2014 r. Sąd odrzucił natomiast zażalenie K. J. na powyższe postanowienie, również z powodu niezachowania wymogu sporządzenia go przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia doręczono skarżącemu w dniu 13 października 2014 r. (potwierdzenie odbioru - k. 138).
Pismem z dnia 18 października 2014 r. K. J. złożył ponowną (drugą) skargę kasacyjną od ww. wyroku z dnia 3 czerwca 2014 r.
Również ta skarga kasacyjna została przez tut. Sąd odrzucona, jako niespełniająca wymogów określonych w art. 175 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (przymus adwokacki), a nadto złożona z uchybieniem terminu określonego w art. 177 § 1 powołanej ustawy. Postanowienie w tym przedmiocie wydano w dniu 5 listopada 2014 r., a jego odpis wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia doręczono skarżącemu w dniu 24 listopada 2014 r. (potwierdzenie odbioru – k. 207).
Z kolei postanowieniem z dnia 17 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił zażalenie K. J. na postanowienie z dnia 5 listopada 2014 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. I tym razem powodem odrzucenia złożonego przez skarżącego środka zaskarżenia było uchybienie ustawowego terminu dla tej czynności oraz niezachowanie przymusu adwokackiego (radcowskiego). Odpis postanowienia z dnia 17 grudnia 2014 r. wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia doręczono skarżącemu w dniu 12 stycznia 2015 r. (potwierdzenie odbioru - k. 257).
W dniu 19 stycznia 2015 r. skarżący złożył bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo z dnia 15 stycznia 2015 r., w którym domagał się, by NSA stwierdził, że każde z czterech ww. postanowień zapadłych w niniejszej sprawie "jest nieważne".
Powyższe pismo Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 29 stycznia 2015 r. przekazał według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.
Na mocy zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 25 lutego 2015 r. przedmiotowe pismo skarżącego zostało zakwalifikowane jako zażalenia na zapadłe w niniejszym postępowaniu postanowienia: z dnia 13 sierpnia 2014 r., z dnia 1 października 2014 r., z dnia 5 listopada 2014 r. i z dnia 17 grudnia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wszystkie cztery zażalenia zawarte w piśmie skarżącego z dnia 15 stycznia 2015 r. są niedopuszczalne i jako takie podlegają odrzuceniu.
Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia.
§ 4 tego przepisu stanowi natomiast, że zażalenie którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
W tym miejscu należy również powołać przepis art. 195 § 1 p.p.s.a., który przewiduje, że akta sprawy wraz z zażaleniem wojewódzki sąd administracyjny przedstawia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu po doręczeniu zażalenia pozostałym stronom.
Z powyższych przepisów wynika zatem, że zażalenie od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego należy wnieść do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem sądu, który je wydał, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia, a jeżeli przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest odrzucenie skargi kasacyjnej, dodatkowym wymogiem zażalenia jest obowiązek sporządzenia go przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcę prawnego).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż zasadniczym powodem odrzucenia wszystkich czterech rozpoznawanych zażaleń jest okoliczność, iż zostały one złożone z uchybieniem siedmiodniowego terminu określonego w art. 194 § 2 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, skarżący pismo zawierające przedmiotowe zażalenia złożył w dniu 19 stycznia 2015 r. bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym samym pominął on konieczność złożenia owych środków zaskarżenia za pośrednictwem Sądu I instancji. W tej sytuacji NSA zmuszony był przekazać przedmiotowe pismo według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, co miało miejsce w dniu 29 stycznia 2015 r. W konsekwencji dopiero tę datę należy utożsamiać z datą wniesienia przedmiotowych zażaleń. Tymczasem terminy do wniesienia zażaleń na zaskarżone postanowienia tut. Sądu upłynęły kolejno: w dniu 2 września 2015 r. (postanowienie z dnia 13 sierpnia 2014 r.), w dniu 20 października 2015 r. (postanowienie z dnia 1 października 2014 r.), w dniu 1 grudnia 2014 r. (postanowienia z dnia 5 listopada 2014 r.) oraz w dniu 19 stycznia 2015 r. (postanowienie z dnia 13 sierpnia 2014 r.). Uchybienie tych terminów w przypadku każdego za złożonych zażaleń ma zatem charakter oczywisty.
W przypadku zażaleń złożonych na postanowienia z dnia 13 sierpnia 2014 r. i z dnia 5 listopada 2014 r. ich niedopuszczalność wynika dodatkowo z niezachowania przymusu adwokackiego (radcowskiego), wynikającego z powołanego na wstępie art. 194 § 4 p.p.s.a. Przedmiotem tych postanowień było bowiem odrzucenie skargi kasacyjnej. Tymczasem złożone zażalenia zostały przez skarżącego sporządzone osobiście, a z akt sprawy nie wynika, by był on adwokatem lub radcą prawnym, bądź też należał do którejkolwiek z kategorii osób wymienionych w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.
Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.