Uzasadnienie
We wniosku z dnia "[...]" (k. 67), złożonym na urzędowym formularzu PPF według nieobowiązującego wzoru, R. K. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie zawodowego pełnomocnika – radcy prawnego lub adwokata. W rubryce nr 2 R. K. jako wnioskodawcę wskazał siebie oraz oświadczył: "Wnioskodawcą jestem ja oraz (...) organizacje społeczne, których jestem przedstawicielem". Dodać należy, iż wniosek ten przesłany został łącznie z podpisanym przez R. K. formularzem PPPr, w którego rubryce nr 2.1., jako wnioskodawcy wskazane zostały strony skarżące.
Wniosek ten został następnie ponowiony przez R. K. za pośrednictwem poczty elektronicznej (k. 82-84) oraz tradycyjnie przez operatora pocztowego (k. 87).
Zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., w skrócie: ppsa), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z przepisu tego wynika, że o przyznanie prawa pomocy może ubiegać się skutecznie jedynie osoba, która jest stroną postępowania przed sądem administracyjnym. W świetle art. 12 ppsa, rozumie się przez to również uczestnika postępowania.
R. K. nie korzysta w niniejszej sprawie ze statusu strony ani uczestnika postępowania - podaje się w niej za przedstawiciela stron skarżących. Jego wniosek złożony we własnym imieniu o przyznanie mu osobiście prawa pomocy jest więc niedopuszczalny ("[...]"). W tych okolicznościach, bez znaczenia pozostaje to, że złożony on został na nieobowiązującym już formularzu PPF.
Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, orzeczono jak w sentencji. W przypadku wniosków o przyznanie prawa pomocy przepisy ppsa nie przewidują bowiem możliwości ich odrzucenia w przypadku ich niedopuszczalności.