Uzasadnienie
W dniu "[...]" do Starostwa Powiatowego w "[...]" wpłynęło zgłoszenie R. A. dotyczące zamiaru montażu urządzenia - ekranu LED na konstrukcji stalowej mocowanej do ściany budynku na działce o numerze ewidencyjnym gruntu "[...]" w obrębie nr "[...]" miasta "[...]", przy ul. "[...]".
Decyzją z dnia "[...]" Starosta "[...]" wniósł sprzeciw do powyższego zgłoszenia nakładając jednocześnie obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę.
Wojewoda decyzją z dnia "[...]" uchylił powyższą decyzję Starosty i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując m.in., iż zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym. Natomiast wyżej wymienione roboty budowlane wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. Do zgłoszenia inwestor jest zobowiązany dołączyć odpowiednie oświadczenie oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami.
Jednocześnie przedłożony przez inwestora projekt budowlany opracowany przez osobę o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych jest wystarczający, natomiast brakujące uzgodnienia i opinie organ pierwszej instancji może wyegzekwować na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wzywając inwestora do uzupełnienia zgłoszenia w wyznaczonym terminie o brakujące dokumenty.
Następnie, postanowieniem z dnia "[...]" Starosta "[...]" wezwał R. A. do uzupełnienia zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia o uzgodnienie z zarządcą drogi, tj. Zarządem Dróg Wojewódzkich w "[...]".
W odpowiedzi na wezwanie R. A. poinformował organ, że wymagane w postanowieniu z dnia "[...]" uzgodnienie nie zostanie dostarczone, ponieważ planowane umiejscowienie urządzenia reklamowego nie narusza odległości wynikających z art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz nie narusza art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo u ruchu drogowym.
Decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]", Starosta "[...]", działając na podstawie art. 30 ust. 2, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.), wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia - ekranu LED na konstrukcji stalowej mocowanej do ściany budynku na działce o nr ew. gruntu "[...]" w obrębie nr "[...]" m. "[...]", przy ul. "[...]". Argumentował, że art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) stanowi, że zabrania się umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu.
Z kolei, w przywołanym przez inwestora przepisie art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) występują tylko ustępy, nie ma punktów, a tym samym punktu 7. Dlatego powoływanie się na powyższy przepis jest niezrozumiałe. Zatem, wobec nie uzupełnienia zgłoszenia o uzgodnienie z zarządcą drogi, wniesienie sprzeciwu było konieczne.
W odwołaniu od powyższej decyzji R. A. zwrócił się o jej uchylenie. Podniósł, że planowane umiejscowienie urządzenia reklamowego, nie narusza odległości wynikających z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych oraz art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Natomiast przekonanie organu administracji architektoniczno-budowlanej dotyczące negatywnego wpływu planowanej inwestycji na bezpieczeństwo ruchu drogowego, a w efekcie żądanie uzupełnienia zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia o uzgodnienie z Zarządem Dróg Wojewódzkich w "[...]" jest nieuzasadnione. Powołując się na wyroki WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2008 r. (sygn. IV SA/Wa 198/08) i z dnia 8 kwietnia 2009 r. (sygn. IV SA/Wa 85/09) wskazał, że nie można z art. 45 ust. 1 pkt 7 prawo o ruchu drogowym wyprowadzać zasady niedopuszczalności lokalizacji urządzenia reklamowego w miejscu zachowującym odległość wynikającą z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, tylko ze względu na możliwe do umieszczenia na tym urządzeniu treści, ich kolorystykę i sposób prezentacji, także poprzez podświetlenie.
Dodał, że sama możliwość odwracania uwagi urządzeniami reklamowymi osób kierujących pojazdami od sytuacji panującej na drodze nie oznacza jeszcze wprowadzania ich w błąd, co do oznakowania istniejącej organizacji ruchu drogowego.
Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję Starosty "[...]". W uzasadnieniu wskazał, iż z akt sprawy wynika, że ściana budynku, na której zamierzono umocowanie urządzenia reklamowego, znajduje się wprawdzie w odległości, zachowującej wymagania wynikające z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, jednakże umiejscowiona jest w pobliżu skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr "[...]" z drogą wojewódzką nr "[...]". Zgodnie z dyspozycją art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym zabrania się umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających światło w sposób powodujący oślepienie, albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu. Dlatego też, biorąc pod uwagę, iż w pobliżu skrzyżowania dróg wojewódzkich, ma zaistnieć reklama świetlna na ekranie o powierzchni 16 m2, w świetle wyżej przywołanego przepisu, inwestor winien przedłożyć uzgodnienie z Zarządem Dróg Wojewódzkich. Jednakże inwestor żądanego uzgodnienia, w określonym terminie nie przedłożył, dlatego też zasadnie organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia "[...]" wniósł do Sądu R. A. żądając jej uchylenia, jak też uchylenia rozstrzygnięcia Starosty z dnia "[...]" Zakwestionowanemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, iż umieszczenie ekranu LED w odległości zgodnej z powyższym przepisem wymaga uzgodnienia z Zarządem Drogi Wojewódzkiej. Podniósł, iż brak jest podstawy prawnej do nałożenia obowiązku uzgadniania lokalizacji urządzenia z administratorem drogi. Obowiązek uzyskania zgody spoczywałby na skarżącym w przypadku gdyby odległość lokalizacji urządzenia była mniejsza niż to wynika z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Możliwość taka została przewidziana w art. 43 ust. 2 powyższej ustawy. Nadmienił, iż jedno urządzenie LED już zainstalował w "[...]" i to w pasie drogowym, a organ pierwszej instancji nie wnosił żadnych zastrzeżeń. Argumentował ponadto, że zarówno Starosta, jak i organ odwoławczy, w swoich decyzjach wskazują na przepis art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym, z którego wynika, iż zabrania się umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu.
Jednakże ustawodawca nie określił w ustawie co oznacza określenie "w pobliżu". W kwestii stosowania tego przepisu wypowiedział się jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. IV SA/Wa 85/09) orzekając, iż nie można, biorąc za podstawę wymieniony wyżej przepis art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy prawo o ruchu drogowym, wprowadzić zasady o niedopuszczalności lokalizacji urządzenia reklamowego w miejscu zachowującym odległość wynikającą z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Skarga okazała się uzasadniona.
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne - art. 3 § 1 pkt 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Wskazania także wymaga, iż stosownie do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
W postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji obowiązuje bowiem – wynikająca z powołanego przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. - zasada niezwiązania sądu granicami skargi. Wniesienie skargi jest jedynie elementem koniecznym do uruchomienia sądowej kontroli legalności kwestionowanego nią aktu. Jednakże wskazane w skardze granice zaskarżenia aktu nie pokrywają się z granicami rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Zakres rozpoznawania sprawy wyznaczają bowiem zawsze granice sprawy administracyjnej. Jest on zawsze szerszy ("wszerz" i "w głąb") od zakresu zaskarżenia.
Również na etapie orzekania przez sąd administracyjny (zważywszy na przepis art. 135 p.p.s.a.) jego zakres może być szerszy i bywa szerszy niż wynikający z wniosku skargi, co do żądanego zakresu i sposobu pozbawienia mocy wiążącej kontrolowanego aktu. W myśl powołanego przepisu sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sens regulacji zawartej w art. 135 p.p.s.a. sprowadza się bowiem do umożliwienia zastosowania środków pozostających do dyspozycji sądu administracyjnego do aktów administracyjnych innych, niż te wskazane bezpośrednio w skardze, a tym samym do rozszerzenia zakresu kontroli sprawowanej przez ten sąd na wszelkie postępowania, o ile są prowadzone w granicach danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 666/09, publ. Lex Nr 594145).
Kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie poddana została decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia - ekranu LED. Postępowanie administracyjne, w którym wydane zostały wskazane decyzje, zainicjowane zostało wnioskiem R. A. z dnia "[...]". Przedmiot wniosku inwestora dotyczył zamiaru montażu urządzenia - ekranu LED na konstrukcji stalowej mocowanej do ściany budynku na działce o numerze ewidencyjnym gruntu "[...]" w obrębie nr "[...]" miasta "[...]".
Zatem na wstępie rozważań przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 oraz art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) wymienione w tych przepisach rodzaje budów i robót budowlanych wymagają zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Celem wprowadzenia do Prawa budowlanego instytucji zgłoszenia było uproszczenie, a tym samym i przyspieszenie procesu budowlanego. Wyrazem tego jest możliwość realizacji przez inwestora zamierzenia budowlanego, o ile właściwy organ w termie 30 dni od doręczenia zgłoszenia nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu (art. 30 ust. 5 tej ustawy) i to tylko w razie zaistnienia określonych w ustawie przesłanek. Milczenie organu, czyli niewniesienie sprzeciwu w tym terminie, uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Sprzeciw wniesiony przez organ w przewidzianym ustawowo terminie oznacza brak zgody na wykonywanie przez inwestora zamierzonych robót budowlanych. Wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie uruchamia tryb odwoławczy przed organem drugiej instancji, do którego zastosowanie mają przepisy k.p.a.
W świetle art. 30 ustawy Prawo budowlane, regulującego zgłoszenie robót budowlanych, organ administracji publicznej ma kompetencje do wydania decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy zgłasza sprzeciw. Sprzeciw natomiast zgłasza w przypadkach określonych w art. 30 ust. 2 (zdanie ostatnie), art. 30 ust. 6 i art. 30 ust. 7 w terminie 30 dni od zgłoszenia albo od doręczenia postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia. Dopóki nie upłynie wskazany termin, dopóty organ administracji architektoniczno-budowlanej ma kompetencje do wydania decyzji administracyjnej w sprawie sprzeciwu. Traci te kompetencje po upływie terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. W wyroku z dnia 6 marca 2009 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II OSK 307/08 (publ. Lex Nr 530044), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji o sprzeciwie w razie ewentualnego ponownego rozpoznania sprawy.
Akceptując powołany pogląd, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 maja 2009 r. (w sprawie o sygn. akt II OSK 724/08, publ. LEX Nr 574703) wskazał również, że organ odwoławczy rozpoznając sprawę sprzeciwu nie może pominąć specyfiki instytucji zgłoszenia, w tym regulacji zawartej w przepisie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią tego przepisu (zdanie drugie) - do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Organy administracji publicznej ograniczone są czasowo do wniesienia sprzeciwu tracąc, po upływie 30 dni od doręczenia zgłoszenia, kompetencję do wydania decyzji o sprzeciwie. NSA dalej stwierdził, że gdy organ drugiej instancji uchyla decyzję o sprzeciwie organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, w sytuacji gdy upłynął już termin, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, to organ pierwszej instancji traci już kompetencję do wydania decyzji o sprzeciwie.
Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie może, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylić decyzji o wniesieniu sprzeciwu i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, z możliwością ponownego wniesienia sprzeciwu, w sytuacji, gdy upłynął termin do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. W takim przypadku organ drugiej instancji powinien utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję lub ją uchylić i umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Przedstawiona linia orzecznictwa NSA znalazła również potwierdzenie w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 753/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 274/10; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 787/09, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 41/10; wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 42/11) i zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie zasługuje na akceptację.
Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, tj. zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia - ekranu LED przez R. A. w dniu "[...]" wyjaśnić trzeba, że skutki procesowe upływu materialnoprawnego trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu przekładają się na możliwość wydania decyzji kasacyjnej w postępowaniu odwoławczym. W dniu "[...]" organ architektoniczno-budowlany (Starosta) wniósł w drodze decyzji sprzeciw do powyższego zgłoszenia nakładając jednocześnie obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. W dniu "[...]" organ drugiej instancji uchylił w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. decyzję o sprzeciwie i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, zarzucając mu naruszenie norm prawa budowlanego.
Organ odwoławczy rozpoznając w dniu "[...]" sprawę, powinien pamiętać, iż przewidziany w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane termin do wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych jest terminem prawa materialnego, co też potwierdza się bez zastrzeżeń w powołanym wyżej orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Zachowanie tego terminu jest konieczne z tej przyczyny, że instytucja zgłoszenia ma charakter uproszczony i jej celem jest umożliwienie inwestorowi szybkiego przystąpienia do realizacji inwestycji. Wskazany termin ma także charakter kompetencyjny, a to znaczy, że określa czas trwania kompetencji organu architektoniczno-budowlanego do skorzystania z prawa wniesienia sprzeciwu. Po upływie tego terminu właściwy przedmiotowo organ traci kompetencję do wydania decyzji w sprawie sprzeciwu.
Zatem - wobec upływu 30-dniowego terminu uprawniającego Starostę do wniesienia sprzeciwu – Wojewoda, w zależności od wyników postępowania dowodowego, powinien ograniczyć się do utrzymania w mocy decyzji o sprzeciwie lub uchylić decyzję o sprzeciwie i umorzyć postępowanie pierwszej instancji. W przypadku, gdy zebrany materiał dowodowy nie pozwalał organowi odwoławczemu na jednoznaczne wyjaśnienie, czy zachodzą okoliczności uzasadniające wniesienie sprzeciwu, powinien skorzystać z możliwości, jakie stwarza przepis art. 136 k.p.a. Mając to na uwadze Starosta nie mógł już wydać postanowienia z dnia "[...]", ani merytorycznie orzekać (wnieść sprzeciwu) w przedmiocie zgłoszenia, a w konsekwencji Wojewoda rozpoznając sprawę po raz drugi nie mógł utrzymać w mocy decyzji Starosty z dnia "[...]".
Niesporne jest bowiem, że pierwsza decyzja o sprzeciwie wydana została przez organ administracji publicznej jeszcze w terminie, jednakże została ona uchylona w postępowaniu odwoławczym, a sprawę organ drugiej instancji przekazał do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Niewątpliwie jednak, już w czasie kiedy orzekał organ odwoławczy, ustawowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął, co powoduje, że Starosta nie miał kompetencji do ponownego wniesienia sprzeciwu w dniu "[...]". Wadliwe jest zatem również zaskarżone do Sądu rozstrzygnięcie Wojewody z dnia "[...]", ponieważ utrzymany został w mocy sprzeciw organu pierwszej instancji z dnia "[...]", wydany z uchybieniem ustawowego terminu wynikającego z cytowanego wyżej art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane.
Mając natomiast na uwadze, że zaskarżona decyzja i decyzja Starosty z dnia "[...]" były konsekwencją decyzji kasacyjnej Wojewody z dnia "[...]" Sąd uznał za konieczne również odniesienie się do tego aktu. Organ drugiej instancji rozpoznając ponownie odwołanie inwestora uchylił nim, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzje organu pierwszej instancji z dnia "[...]" wnoszącą sprzeciw i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wydając powyższą decyzję Wojewoda przyjął zatem, że po uchyleniu decyzji organ pierwszej instancji w drodze postanowienia wezwie inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia i dopiero na tej podstawie rozstrzygnie sprawę. Nie wziął jednak pod uwagę, że w takiej sytuacji, na skutek wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji pierwszej instancji, organ podejmowałby wskazane czynności po upływie 30 dniowego terminu na zgłoszenie sprzeciwu, zatem już po utracie kompetencji do orzekania w sprawie sprzeciwu.
Reasumując stwierdzić należy, że wyeliminowania z obrotu prawnego wymagała również decyzja Wojewody z dnia "[...]" gdyż wydana została z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 135 p.p.s.a. uznał za zasadne i celowe dla końcowego załatwienia niniejszej sprawy, wyeliminowanie z obrotu prawnego oprócz zaskarżonej decyzji również poprzedzające ją decyzje Starosty i Wojewody i orzekł jak w sentencji.
Jeśli chodzi o zarzuty wskazane w skardze, to wobec wyeliminowania z obrotu prawnego (ze wskazanych wyżej względów) zakwestionowanych decyzji, ich merytoryczna ocena byłaby przedwczesna.
Podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do dnia uprawomocnienia się wyroku stanowił przepis art. 152 p.p.s.a.
W myśl natomiast art. 200 i 205 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania sprowadzających się w niniejszej sprawie do uiszczonego wpisu od skargi.