Uzasadnienie
Decyzją z "[...]"r. Prezydent "[...]" (dalej: "organ pierwszej instancji") odmówił "[...]"Spółce "[...]" (dalej: Spółka", "Inwestor") zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu "[...]".
W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego przez "[...]", dalej: "plan miejscowy", dla obszaru oznaczonego symbolem "[...]"). w zakresie wysokości budynku. Zaprojektowany budynek ma bowiem cztery kondygnacje, czwarta kondygnacja jest kondygnacją mieszczącą się w poddaszu, nazwanym w projekcie antresolą, natomiast zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego obszaru ograniczają wysokość zabudowy na tym terenie do dwóch kondygnacji nadziemnych, lecz nie więcej niż 10 m nad poziom terenu, a przy dachu stromym dopuszcza się trzecią kondygnację nadziemną w poddaszu i ustala się wysokość kalenicy nie wyżej niż 13 m ponad poziom terenu w najwyższym jego punkcie na obwodzie budynku.
Organ pierwszej instancji zarzucił ponadto, że projekt zagospodarowania terenu nie został sporządzony na mapie do celów projektowych, która powinna zawierać opracowane geodezyjnie linie rozgraniczające teren o różnym przeznaczeniu, linie zabudowy, osie ulic. Wskazał, że budynek na działce sąsiedniej nie został naniesiony przez geodetę, a jedynie wrysowany przez projektanta. Sporządzenie projektu zagospodarowania terenu na niewłaściwej mapie uniemożliwiło rzetelną ocenę projektu. Organ zarzucił ponadto, że projekt zagospodarowania terenu nie był czytelny i nie określał odległości projektowanych obiektów i urządzeń do granicy działki i sąsiedniej zabudowy oraz wzajemnych odległości projektowanych obiektów i urządzeń terenu w nawiązaniu do granic działki, istniejącej i projektowanej zabudowy, nie określał ukształtowanie terenu z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego, podania charakterystycznych rzędnych terenu.
Wskazał też, że nie zaprojektowano dojścia dla niepełnosprawnych od miejsca parkowania do wejścia, a dojazd do śmietnika zaprojektowano nieprawidłowo. W ocenie organu pierwszej instancji, brak rzędnych i spadków, szerokości dojścia zaprojektowanymi chodnikami uniemożliwiło ocenę, czy zapewniony został dostęp dla osób niepełnosprawnych uwagi na różnicę poziomu terenów wynoszącą 2 m. W wielu miejscach w projekcie zagospodarowania nie podano wyczerpujących informacji o ukształtowaniu terenu. Wątpliwości też budzi zaprojektowanie powierzchni biologicznie czynnej.
Uwzględniając wskazane nieprawidłowości, organ pierwszej instancji stwierdził, że Inwestor nie uzupełnił projektu w wyznaczonym terminie, w sposób wskazany w postanowieniu z "[...]"r.
W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu Inwestor zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:
art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186) przez odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo że wniosek z załącznikami spełniał wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy;
art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego przez wydanie postanowienia o niezrozumiałej i niejasnej treści, do której Inwestor nie mógł odnieść się w sposób jednoznaczny oraz zaniechanie ponownego wydania postanowienia w trybie przywołanego przepisu, skoro w ocenie organu pierwszej instancji Inwestor w terminie zastosował się do postanowienia wydanego w oparciu o ww. przepis, lecz w ocenie organu, poprawiona dokumentacja projektowa wymagała dodatkowej korekty;
art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 12 planu miejscowego przez ustalenie, że dla planowanej inwestycji obowiązująca maksymalna wysokość zabudowy została określona na 3 kondygnacje nadziemne, pomimo że plan dopuszcza dla planowanej inwestycji 4 kondygnacje nadziemne;
art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", przez interpretowanie wszystkich niejasności dokumentacji projektowej na niekorzyść Inwestora;
art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie ich uczestników.
Inwestor zarzucił ponadto nieprawidłowe doręczenie decyzji na nieaktualny adres, mimo że poinformował organ o zmianie adresu.
Odwołanie wnieśli także D. i M.H., którzy również wnieśli o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Odwołujący się zarzucili, że zostali pominięci przez organ pierwszej instancji, mimo że przysługiwał im przymiot strony.
Wojewoda "[...]" (dalej "Wojewoda", "organ odwoławczy") decyzją z "[...]"r. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji.
Podzielił w uzasadnieniu decyzji stanowisko organu pierwszej instancji co do niezgodności przedłożonego projektu budowanego z ustaleniami planu miejscowego. Podniósł, że zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu dla obszaru "[...]" według ustaleń planu ograniczają na tym terenie wysokość zabudowy do dwóch kondygnacji nadziemnych, lecz nie więcej niż 10 m nad poziom terenu, a przy dachu stromym dopuszcza się trzecią kondygnację nadziemną w poddaszu i ustala się wysokość kalenicy nie wyżej niż 13 m ponad poziom terenu w najwyższym jego punkcie na obwodzie budynku. Ponadto, w przypadku projektowania kubatury jako obiektu z dachem stromym obowiązują w zakresie kształtowania zabudowy ustalenia jak dla obszaru oznaczonego
"[...]"MN, dla którego przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa niskiej intensywności - zabudowa jednorodzinna szeregowa, a przeznaczenie dopuszczalne - zabudowa mieszkaniowa niskiej intensywności: zabudowa jednorodzinna inna niż szeregowa oraz zabudowa wielorodzinna. Stwierdził, że zawarte w pkt. 4 lit. c ustaleń dla obszaru "[...]"odniesienie w zakresie kształtowania zabudowy do ustaleń jak dla terenu o symbolu "[...]"dotyczy jedynie kształtowania dachów i zabudowy, a nie sposobu zagospodarowania terenu. Taką interpretację uzasadnia kompleksowe odczytywanie ustaleń planu. Odniesienie zawarte w pkt. 4 lit. c ustaleń dla obszaru "[...]"należy rozumieć w ten sposób, że ustalenia dla tego terenu zostały uzupełnione w zakresie kształtowania dachów i zabudowy, o zapisy jak dla terenu o symbolu "[...]". Wojewoda uznał za nie do zaakceptowania stanowisko Inwestora, że w związku z treścią pkt. 4 lit. c ustaleń dla obszaru "[...]"dopuszczalna jest na tym terenie zabudowa do czterech kondygnacji, o której mowa w pkt. 4a ustaleń dla terenu oznaczonego symbolem "[...]".
Zauważył, że skoro plan miejscowy wyraźnie doprecyzowuje dla obszaru "[...]" ilość dopuszczalnych kondygnacji do trzech, to pkt 4 lit. c, nie może odnosić się do tej części ustaleń dla terenu "[...]", które dopuszczają na tym terenie zabudowę do czterech kondygnacji. Prawidłowa wykładnia ustaleń planu nie może bowiem doprowadzić do wniosku, że na terenie o jednym przeznaczeniu obowiązują dwa kryteria ustalania maksymalnej wysokości zabudowy. Zatem, ustalenie organu pierwszej instancji, że na terenie oznaczonym w planie symbolem "[...]"dopuszcza się zabudowę do trzech kondygnacji nadziemnych, przy czym trzecia kondygnacja musi znajdować się w poddaszu, było prawidłowe.
Wojewoda stwierdził, że z opisu technicznego do projektu budowlanego, załączonego do wniosku o pozwolenie na budowę wynika, że zaprojektowany budynek posiada jedną kondygnację podziemną - piwnicę z garażem oraz trzy kondygnacje nadziemne: parter, piętro i poddasze z antresolą. Sporne w niniejszej sprawie było więc czy zaprojektowana antresola rzeczywiście ją stanowi, czy też jest kolejną kondygnacją budynku oraz czy trzecia kondygnacja zaprojektowanego budynku usytuowana jest w poddaszu.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że pomieszczenia oznaczone w projekcie budowlanym jako antresole nie wypełniają definicji antresoli, zawartej w § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), dalej: "rozporządzenie", zgodnie z którym przez antresolę należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Przywołana definicja antresoli opisuje zatem dwa jego rodzaje. Pierwszy to antresola kondygnacji, drugi zaś antresola pomieszczenia.
Wskazać jednak należy, że zarówno kondygnacja, jak i pomieszczenie muszą mieć jednoprzestrzenny układ. W rozpatrywanej sprawie III kondygnacja nadziemna projektowanego budynku nie jest jednoprzestrzenna, gdyż znajdują się na niej pionowe przegrody oddzielające poszczególne mieszkania zaprojektowane na tej kondygnacji. Nie można zatem przyjąć, że zaprojektowane nad trzecia kondygnacją powierzchnie stanowią antresolę kondygnacji. Zdaniem Wojewody, nie można również uznać, że stanowią one antresolę pomieszczenia, gdyż rysunku stropu nad trzecią kondygnacją wynika, że stropy przewidziane są nie tylko nad pomieszczeniami oznaczonymi jako pokój dzienny z aneksem, ale również nad łazienkami. Nie został zatem spełniony wymóg jednoprzestrzenności. Dodał, że na poziomie tym widoczne są na rzucie tarasy, co trudno zaakceptować jako antresolę. Wojewoda zauważył ponadto, że Prawo budowlane nie zawiera definicji poddasza.
Wyjaśnił, że poddasze należy rozumieć jako przestrzeń nad najwyższym stropem lub sklepieniem bezpośrednio pod pokryciem dachowym. Zaznaczył, że zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia, minimalna wysokość kondygnacji pełnej to 2 m. Przewidziana w projekcie budowlanym trzecia kondygnacja nie wykazuje cech poddasza, gdyż nie jest położona bezpośrednio pod pokryciem dachowym, zaś z przekrojów wynika, że jest to pełna powtarzalna kondygnacja budynku. Reasumując stwierdził, że zaprojektowany budynek posiada cztery kondygnacje nadziemne, a trzecia dopuszczalna kondygnacja nazwana w projekcie poddaszem stanowi kondygnację o pełnej wysokości i walorach użytkowych identycznych, jak dwie niższe kondygnacje, co jest niezgodne z ustaleniami planu miejscowego. W konsekwencji, prawidłowo zastosowano art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który wymaga zgodności między projektem budowlanym a ustaleniami miejscowego planu i innych aktów prawa miejscowego.
Wojewoda stwierdził, że wobec terminowego wniesienia odwołania, bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostaje zasadny zarzut o skierowaniu decyzji na nieaktualny adres.
Ocenił, że zarzucone przez organ pierwszej instancji wadliwości dotyczące nieprawidłowości w projekcie budowlanym, polegające na jego nieczytelności, nieprecyzyjności czy brakach, do usunięcia których organ w sposób jednoznaczny nie wzywał Inwestora, nie mogły uzasadniać wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę.
Wojewoda stwierdził, że odwołującym się, którzy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją z 30 października 2019 r., stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będący współwłaścicielami działek które zlokalizowane są w sąsiedztwie działki inwestycyjnej i usytuowanego na nich budynku mieszkalnego, powinni być uznani za stronę w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym.
Skarżący wywiódł skargę do tut. Sądu na opisaną decyzję Wojewody. Zarzucił, że została ona wydana z naruszeniem:
- - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 12 - oznaczenie terenu "[...]"- pkt 4 lit. b i c oraz § 12 - oznaczenie terenu "[...]"- pkt 4 lit. a uchwały przez błędne ustalenie, że dla planowanej inwestycji obowiązująca maksymalna wysokość zabudowy została określona na trzy kondygnacje nadziemne, pomimo że plan dopuszcza dla planowanej inwestycji cztery kondygnacje nadziemne;
- - § 3 pkt 16 i 19 rozporządzenia, polegające na wadliwym rozumieniu pojęcia kondygnacji i antresoli oraz przez błędne przyjęcie, że antresola, na której ściankami działowymi wydzielono pomieszczenia, staje się kondygnacją budynku;
- - art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego przez błędne przyjęcie, że nie miał on zastosowania w odniesieniu do wprowadzonych zmian w dokumentacji projektowej w toku postępowania przed organem pierwszej instancji w zakresie antresoli;
- - art. 4 Prawa budowlanego przez naruszenie prawa Skarżącej do zabudowy nieruchomości, pomimo iż planowane przez nią zamierzenie budowlane jest zgodne z przepisami prawa;
- - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., przez zaniechanie uwzględnienia odwołania Skarżącej.
Mając na uwadze powyższe Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu na kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2019 poz. 1186), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Przeprowadzona, stosownie do ww. przepisu, przez organy orzekające w niniejszej sprawie ocena zgodność przedłożonego przez Spółkę projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu, jest prawidłowa.
Zgodnie z ustaleniami planu miejscowego, przedmiotowa działka znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem ""[...]")". Dla tego ternu przewidziano:
"1. Przeznaczenie podstawowe: usługi stopnia podstawowego nieuciążliwe (handel, itp.) funkcjonalnie związane z sąsiadującą zabudową mieszkaniową, dla obsługi osiedla.
- 2. Nie dopuszcza się lokalizowania tu usług uciążliwych.
- 3. Przeznaczenie dopuszczalne: funkcja mieszkaniowa.
- 4. Zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu:
- a) wysokość zabudowy: do 2-u kondygnacji nadziemnych, lecz nie wyżej niż 10 m nad poziom terenu;
- b) przy dachu stromym dopuszcza się 3-cią kondygnację nadziemną w poddaszu i ustala się wysokość kalenicy nie wyżej niż 13 m ponad poziom terenu w najwyższym jego punkcie na obwodzie budynku;
- c) w przypadku projektowania kubatury jako obiektu z dachem stromym obowiązują w zakresie kształtowania zabudowy ustalenia jak dla "[...]".
- 5. Przy inwestowaniu na terenie uwzględnić ew. uciążliwość wynikającą z sąsiadującej przepompowni ścieków".
Natomiast ustalenia dla terenu oznaczonego symbolem ""[...]"" są następujące:
przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa niskiej intensywności - zabudowa jednorodzinna szeregowa (pkt 1), zaś przeznaczenie dopuszczalne - zabudowa mieszkaniowa niskiej intensywności: zabudowa jednorodzinna inna niż szeregowa i zabudowa wielorodzinna (pkt 2). W zakresie zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu dla zabudowy wielorodzinnej (pkt 4) przewidziano:
- a) ustala się IV kondygnacje (łącznie z ew. kondygnacją w poddaszu) jako maksymalną wysokość zabudowy pod warunkiem zachowania minimalnego nasłonecznienia sąsiadującej zabudowy i działek określonego wg przepisów odrębnych;
- b) na terenach jak w p. 2 dachy strome, dwu- lub wielopołaciowe, kąt nachylenia połaci dachowych: 30° ÷ 45°; dopuszcza się stosowanie dachów o różnym pochyleniu połaci przy jednym kierunku spadku (mansardowe), w takim przypadku kalenica budynku nie może być wyżej niż przy budynku przykrytym dachem o jednakowym pochyleniu połaci o kącie pochylenia 30° ÷ 45°.
Z zawartych w pkt. 4 lit. b) i c) ustaleń dla terenu "[...]" wynika, że przy dachu stromym dopuszcza się trzecią kondygnację nadziemną w poddaszu i ustala się wysokość kalenicy nie wyżej niż 13 m ponad poziom terenu w najwyższym jego punkcie na obwodzie budynku i w tym w przypadku obowiązują ustalenia jak dla 15 MN w zakresie kształtowania zabudowy. Nie można cytowanych zapisów rozumieć w sposób rozszerzający, zaproponowany przez Skarżącą. Skoro lokalny prawodawca ustalił wprost, że przy dachu stromym "obowiązują w zakresie kształtowania zabudowy ustalenia jak dla "[...]"", to wyklucza to możliwość stosowania w omawianym przypadku ustaleń przewidzianych dla "[...]"dotyczących również zagospodarowania terenu. Nie jest więc dopuszczalna zabudowa do czterech kondygnacji.
Z przedłożonego przez Inwestora projektu budowlanego wynika, że planowana zabudowa ma jedną kondygnację podziemną, zaś jako nadziemne zaprojektowano: parter, piętro i poddasze z antresolą. To ostatnie oznaczenie powierzchni ma istotne znaczenie w sprawie, gdyż powierzchnia antresoli, mimo iż wykorzystywana na cele mieszkaniowe, nie stanowi dodatkowej kondygnacji. Zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia przez kondygnację należy rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne.
Antresolą jest zaś (pkt 19) górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona.
Jak wynika z przywołanej definicji opisuje ona dwa różne przypadki, w których występuje antresola. Pierwszy to taki, gdy antresola jest wydzielona z jednoprzestrzennego pomieszczenia o znacznej wysokości oraz drugi, gdy antresola jest wydzielona z jednoprzestrzennej kondygnacji o znacznej wysokości. Zatem, jeżeli mamy do czynienia z antresolą pomieszczenia, to antresola taka musi być "wydzielona" właśnie z przestrzeni tego pomieszczenia i otwarta na to pomieszczenie. Podobnie jest z antresolą kondygnacji, gdzie antresola musi mieścić się w przestrzeni otwartej kondygnacji a nie znajdować się nad podzieloną przegrodami budowlanymi kondygnacją lub jej częścią. Antresola stanowi bowiem pewną znacznie mniejszą przestrzeń wydzieloną z większej, górnej przestrzeni i jest otwarta na tą przestrzeń, z której została wydzielona (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 19 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 705/18, dostępny na stronie https://orzeczenia. nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Zarówno więc kondygnacja, jak i pomieszczenie, muszą mieć jednoprzestrzenny układ, tj. taki, który nie jest zamknięty stałymi przegrodami (ścianami).
Prawidłowo organy obu instancji oceniły, że z projektu budowlanego nie wynika, że Inwestor zaprojektował antresole pomieszczeń ani tym bardziej antresole kondygnacji. Antresola kondygnacji nie może znajdować się na kondygnacji, która nie ma jednoprzestrzennego układu, lecz wydzielone na całej powierzchni pomieszczenia tak, jak w niniejszej sprawie. Z analizowanego projektu budowlanego wynika też, że pomieszczenia trzeciej kondygnacji projektowanego budynku również nie są jednoprzestrzenne, gdyż znajdują się na niej pionowe przegrody oddzielające łazienki w poszczególnych mieszkaniach (z pokoju dziennego z aneksem kuchennym).
Nie można zatem przyjąć, że zaprojektowane nad czwartą kondygnacją powierzchnie stanowią antresolę pomieszczeń, skoro nie został zachowany wymóg jednoprzestrzenności pomieszczenia. W konsekwencji, zasadnie stwierdzono, że pomieszczenia wydzielone na poziomach budynku nazwanych poddaszem i antresolą stanowią osobne kondygnacje i tym samym powiększają liczbę kondygnacji budynku do czterech. Zarzut naruszenia § 3 pkt. 16 i 19 rozporządzenia okazał się zatem niezasadny.
Inwestor zarzucił ponadto naruszenie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazał w tym zakresie na zaniechanie powtórnego wezwania do modyfikacji projektu w zakresie antresoli. Podzielić należy stanowisko stron, że wskazany przepis może być stosowany ponownie, gdy inwestor wykonał w terminie nałożony pierwotnie obowiązek usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego przez złożenie stosownej dokumentacji, która nadal posiada nieprawidłowości. Z treści tego przepisu nie wynika jednak, że w przypadku gdy inwestor w odpowiedzi na jednoznaczne wezwanie nie usuwa wskazanej nieprawidłowości, lecz polemizuje z jej istnieniem, organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek wielokrotnego wzywania do usunięcia spornego braku.
W postanowieniu z 13 września 2019 r. organ pierwszej instancji wyjaśnił, na czym polega niezgodność projektowanego budynku w zakresie ilości kondygnacji (zaprojektowanie poziomów nazwanych: poddasze i antresola) z przepisami planu miejscowego i wezwał Inwestora do usunięcia tego naruszenia. Realizując wezwanie Inwestor jedynie skorygował powierzchnię pomieszczeń nad trzecią kondygnacją. Zaznaczyć należy, że, jak wynika z treści odwołania Inwestora, jego wątpliwości wzbudziło tylko wezwanie w części dotyczącej nieczytelności projektu. Zaniechanie więc usunięcia spornego naruszenia nie wynikało z nieczytelności czy niejasności wezwania w części dotyczącej niezgodności projektu z zapisami planu miejscowego, lecz z przyjętej przez Inwestora wykładni zapisów planu miejscowego.
W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.